“In een wereld waar de natuur de mens verdringt, vechten wij met de laatste krachten om te overleven. De energie die we investeren in onze strijd tegen onteigening is ons enige wapen in deze dystopie. Maar zelfs als de hoop vervaagt, geven wij niet op; onze geschiedenis en toekomst zijn het waard om te beschermen.”
“Het kost ontzettend veel energie, maar opgeven doen wij niet.”
Wat begon als gesprekken over grond en gebiedsontwikkeling, is voor de familie Van der Veen uit Lucaswolde uitgegroeid tot een jarenlang conflict met de provincie Groningen dat inmiddels dreigt te eindigen in onteigening. De provincie wil in het gebied ruimte maken voor natuurontwikkeling en waterberging om toekomstige wateroverlast door “klimaatverandering” op te vangen. Voor de familie staat echter veel meer op het spel: hun boerenbedrijf dat al zeven generaties lang op dezelfde plek wordt gerund.
Nu de druk verder oploopt, doet de familie voor het eerst uitgebreid publiekelijk haar verhaal. In een eerste bericht op Facebook beschrijft Dina van der Veen hoe het vertrouwen in het proces stap voor stap is verdwenen.
“Er werd vooral óver ons gesproken”
Volgens de familie is er jarenlang vooral over hen gesproken, terwijl hun eigen kant van het verhaal nauwelijks naar buiten kwam. Daarom willen zij de komende tijd delen hoe zij het traject hebben ervaren.
“Wij vinden dat dit traject niet eerlijk is verlopen,” schrijft Dina van der Veen. “Wij willen juist een oplossing, maar het wordt ons al jaren onmogelijk gemaakt om eerlijk naar een oplossing toe te werken.”
De spanningen zouden al zijn begonnen voordat er sprake was van natuur- en waterbergingsplannen. Volgens de familie ontstond de eerste wrijving nadat vader Van der Veen landbouwgrond had gekocht aan de andere kant van de boerderij. De betrokken gebiedscoördinator zou daar destijds fel op hebben gereageerd.
De familie stelt dat hun vader telefonisch te horen kreeg dat er alles aan gedaan zou worden om te voorkomen dat zij nog meer grond in bezit zouden krijgen. Vanaf dat moment was het vertrouwen ernstig beschadigd.
Toen later gesprekken begonnen over de herinrichting van het gebied, gaf de familie naar eigen zeggen direct aan liever niet met dezelfde gebiedscoördinator samen te werken. Toch bleef hij betrokken bij het proces.
Geheimzinnige bedrijfslocatie
Een gebeurtenis uit 2021 speelt een belangrijke rol in hun wantrouwen richting het traject. De gebiedscoördinator zou destijds contact hebben opgenomen met de mededeling dat er een mogelijke locatie beschikbaar was voor bedrijfsverplaatsing.
Volgens de familie moest de bezichtiging echter volledig geheim blijven. Niemand mocht weten dat zij de locatie bezochten. Zelfs hun auto’s mochten niet zichtbaar staan en zij zouden uitsluitend de gebouwen mogen bekijken, niet de omliggende grond.
“Wij vonden dit direct een vreemd verhaal,” schrijft Van der Veen.
Na de bezichtiging concludeerde de familie al snel dat de locatie niet geschikt was voor hun bedrijf. Er zou te weinig landbouwgrond aanwezig zijn geweest en bovendien zou de kwaliteit van de grond onvoldoende zijn geweest voor een volwaardig agrarisch bedrijf.
Toch bleef de gebiedscoördinator aandringen om de indruk te wekken dat er nog interesse was. Er zou zelfs druk zijn uitgeoefend om de locatie te laten taxeren.
Vermoeden van belangenverstrengeling
Later kreeg de familie het vermoeden dat de voorgestelde locatie helemaal niet bedoeld was als serieuze oplossing voor hun bedrijf. Zij vermoeden dat het voorstel vooral bedoeld was om een bevriende partij van de gebiedscoördinator te helpen het bedrijf snel en gunstig aan Prolander te verkopen.
Volgens de familie werd daarbij richting Prolander de indruk gewekt dat de familie Van der Veen interesse had in verhuizing naar die locatie, terwijl dat niet het geval was.
Toen de familie uiteindelijk zelf contact opnam met Prolander, bleek dat de organisatie niet eens wist dat de locatie aan hen was aangeboden.
“Dat heeft ons vertrouwen opnieuw enorm beschadigd,” schrijft Van der Veen.
“Neergezet als lastig”
Wat de familie vooral steekt, is dat zij in documenten en gesprekken worden neergezet als een partij die niets wil en voortdurend voorstellen afwijst. De betreffende locatie zou later in een logboek simpelweg zijn omschreven als “weer een afgewezen locatie”, zonder uitleg over de redenen waarom het bedrijf ongeschikt was.
Daarnaast beschuldigt de familie de gebiedscoördinator ervan roddels over hen te verspreiden en actief bij te dragen aan een negatief beeld van hun houding in het proces. Er zouden verhalen rondgaan dat zij meerdere locaties aangeboden hebben gekregen, terwijl zij sommige daarvan nooit hebben gezien. Ook zeggen zij dat de coördinator ’s avonds laat bij familieleden aan de deur verscheen.
Volgens de familie ontstaat hierdoor ten onrechte het beeld dat zij dwarsliggen.
Strijd nog niet voorbij
Voor de familie Van der Veen voelt het proces als een ongelijke strijd waarin zij zich niet gehoord voelen.
“Wij runnen al zeven generaties lang met liefde en plezier een boerenbedrijf,” schrijft Dina van der Veen. “Wij willen juist een oplossing. Als de wil er maar is.”
Ondanks de onzekerheid en de emotionele impact zegt de familie niet van plan te zijn op te geven.
“Het kost ontzettend veel energie, maar opgeven doen wij niet.”