Je vraagt je werkelijk af in wat voor afgesloten, geprivilegeerd parallel universum de NPO-elite tegenwoordig leeft. Terwijl kinderen in de smerige fabrieken van Sri Lanka zestien uur per dag hun handen kapotwerken voor een hongerloontje, en mijnwerkers hier in Turkije dagelijks afdalen in de complete, bloedhete duisternis met het constante gevaar om levend begraven te worden, zit de elitaire NPO-lieveling Splinter Chabot in de stijlkamer van een Amsterdams grachtenpand te klagen over hoe ongekend zwaar zijn leventje is. Zijn gruwelijke lijdensweg? Het schrijven van een roman. Het is om je kapot te schamen!
De zware last van kaarsjes en dichte gordijnen
In een hemeltergend interview met NPO Cultuur doet Chabot uit de doeken hoe zijn nieuwe boek Twee Prinsen tot stand is gekomen. Terwijl hij bewonderend om zich heen kijkt in het chique Amsterdamse Grachtenmuseum en verzucht: “Prachtige ruimte. Alsof ik een beetje in Rome ben”, begint hij aan een theatraal relaas over de ‘hel’ van het schrijverschap.
Waar de gewone, hardwerkende man ’s ochtends vroeg in de kou op de steigers staat of in een snikhete fabriekshal zwoegt, ziet het slopende werk van Splinter er net even anders uit. Hij vertelt bloedserieus over zijn ‘allesverslindende’ proces:
“Dan doe ik de gordijnen dicht, doe ik kaarsen aan, zonder ik me af en ben ik onbereikbaar. En dan ga ik obsessief in het verhaal.”
Wat een ongekende ontberingen! Je gordijnen dichttrekken en een geurkaars aansteken; het is een wonder dat de man het fysiek nog kan opbrengen.
TEKEN DE PETITIE: Geen asielzoekerscentrum in Elst! (LET OP: HET ARTIKEL GAAT HIERONDER DIRECT VERDER!)
De gemeente Rhenen wil 200 asielzoekers, voornamelijk alleenstaande mannen, langs een onverlichte bosweg plaatsen waar onze kinderen naar school fietsen. Dit is levensgevaarlijk en volstrekt onacceptabel! Cultuur onder Vuur komt in actie.
De wurgende octopus van de grachtengordel
Maar het wordt nog erger. Chabot, die overigens zonder blikken of blozen toegeeft dat hij ter voorbereiding een beetje in het donker in het gras gaat staan (“Ik sta ’s nachts op een weiland om te zien hoe een akker eruitziet”), vergelijkt zijn werk daadwerkelijk met een fysieke marteling. Hij stelt vol dramatiek:
“Het verhaal wordt als een octopus die zich om je heen vouwt en je bijna wurgt. Je kunt niets anders meer, je moet schrijven.”
Dit is de absolute arrogantie van de gesubsidieerde kunstsector ten voeten uit. Ze hebben werkelijk geen flauw benul meer van wat écht afzien is. Ze eisen bewondering en diep ontzag voor het feit dat ze achter een dure Apple-laptop in een warm, veilig huis een verhaaltje aan het typen zijn.
Een klap in het gezicht van de arbeider
Terwijl Splinter Chabot theatraal loopt te verkondigen dat “Schrijven is obsessief, het wurgt je bijna”, overleven miljoenen mensen wereldwijd onder de meest erbarmelijke omstandigheden. Mensen die met hun blote handen stenen sjouwen of in levensgevaarlijke mijnschachten werken om hun gezin te kunnen voeden. Zij hebben geen tijd om kaarsjes aan te steken en te wachten tot ‘de personages hun hoofd verlaten’.
Dat dit soort wereldvreemde aanstellerij zendtijd krijgt bij de publieke omroep, betaald door de belastingbetaler die wél gewoon elke dag de wekker zet en écht werk verzet, is een absolute gotspe. Het illustreert de gigantische kloof tussen de hardwerkende burger en de weke, navelstarende grachtengordel-elite perfect!
BESCHERM ONZE KINDEREN EN ONZE WONINGEN!
Terwijl Nederlanders op wachtlijsten staan, krijgen asielzoekers in Rhenen voorrang op sociale huurwoningen. Laat de lokale bewoners niet opdraaien voor het open grenzenbeleid van Den Haag!
.
