
Van deugjournalist naar professioneel oorlogshitser
Luyendijk heeft besloten dat het schrijven van artikelen niet langer volstaat in een wereld die volgens hem in brand staat. Hij stort zich nu volledig op het binnenhalen van geld voor het regime in Kiev, omdat hij de situatie als niets minder dan een existentiële dreiging ziet. In het WNL-programma Stand van Nederland liet hij er geen misverstand over bestaan dat hij de journalistiek inmiddels als een hinderlijke bijzaak beschouwt.
Volgens de kersverse activist is het nu tijd voor actie, en wel direct. Hij verkondigde met een bloedserieus gezicht:
“Dit is existentieel. We moeten alles bijzetten om te voorkomen dat Oekraïne valt”.
Het is de typische taal van de geprivilegieerde klasse die, terwijl zij veilig in hun ivoren torens zitten, bereid is om de rest van het land mee te sleuren in een eindeloos en levensgevaarlijk conflict. Terwijl het huidige rampkabinet van D66, CDA en VVD onze defensiebudgetten al verkwist aan buitenlandse avonturen, vindt Luyendijk blijkbaar dat er nog een schepje bovenop moet.
ZE WILLEN DAT WE ZWIJGEN: Steun DDS in de strijd tegen de oorlogshitsers en het elitaire deugkartel! (LET OP: HET ARTIKEL GAAT HIERONDER DIRECT VERDER!)
De politieke elite en hun journalistieke slippendragers proberen ons met angst in een hoek te drijven. Blijft de nuchtere stem behouden om deze waanzin genadeloos bloot te leggen? Steun ons dan nu!
De Hitler-kaart wordt weer eens getrokken
Wanneer een deugende intellectueel geen inhoudelijke argumenten meer heeft, grijpt hij steevast naar het meest versleten wapen in de kast: de nazi-vergelijking. Luyendijk is daarop geen uitzondering. Hij trekt een directe parallel tussen de huidige geopolitieke situatie en de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog, waarbij hij zichzelf blijkbaar ziet als de enige ziende in een land vol blinden.
De vergelijking die hij uitbraakte was werkelijk van een stuitend niveau:
“Als ik in 1939 tot de conclusie was gekomen dat Hitler zou binnenvallen, was het ook niet meer genoeg om te berichten over zijn laatste speech”.
Het is de ultieme vorm van grootheidswaanzin. Luyendijk positioneert zichzelf hier als de held die de geschiedenis wel even zal herschrijven door nu alvast de oorlogstrom te slaan. Hij vraagt zich vervolgens ook nog eens op uiterst hautaine wijze af:
“Waarom dringt het niet door dat we in gevaar zijn?”
Nou Joris, misschien omdat de meeste Nederlanders wél hun gezonde verstand hebben behouden en weigeren zich te laten gijzelen door jouw hysterische bangmakerij!
Paniekvoetbal voor de bühne
Deze plotselinge carrièreswitch van Luyendijk legt pijnlijk bloot hoe de zogenaamde ‘onafhankelijke’ journalistiek in Nederland werkelijk in elkaar steekt. Zodra de belangen van de internationale elite in het geding komen, worden alle journalistieke principes overboord gekiept voor rauw activisme. In plaats van te vragen om de-escalatie en diplomatie, wordt er door types als Luyendijk alleen maar geroepen om meer geld, meer wapens en meer agressie.
Het is gevaarlijk paniekvoetbal dat uitsluitend bedoeld is om het beleid van het zittende partijkartel te legitimeren. Terwijl onze eigen economie wankelt onder de sancties en de gewone burger de rekening betaalt, roepen de Luyendijks van deze wereld om nog meer opofferingen voor een oorlog die fundamenteel de onze niet is.
Deze man is niet alleen zijn geloofwaardigheid als journalist kwijt, maar hij bewijst met deze absurde retoriek vooral dat hij totaal geen oog meer heeft voor de belangen van de Nederlandse bevolking.
.

