
De afluistermaniak van de MIVD
Bergsma slaat de spijker op de kop wanneer ze het ware doel van deze megalomane dadendrang beschrijft:
“De MIVD had maar één doel, hij moest een echte eredivisiespeler op het wereldtoneel worden. Dat betekent in gewone mensentaal dat onze gegevens bij elke bondgenoot, én mogelijke vijand, op straat werden geflikkerd.”
De controledrang van deze man nam dictatoriale en ronduit paranoïde vormen aan. Bergsma trekt volkomen terecht de vergelijking met Jozef Stalin. Net als de meedogenloze dictator zag Cobelens overal vijanden, zelfs onder zijn eigen trouwste medewerkers. Tijdens een intern onderzoek gaf hij doodleuk opdracht om zijn eigen officieren af te luisteren.
LAAT DE WAARHEID NIET VERZWIJGEN: Blijf op de hoogte van de totalitaire controledrang van het establishment! (LET OP: HET ARTIKEL GAAT HIERONDER DIRECT VERDER!)
Schandalige arrogantie op nationale televisie
In plaats van inhoudelijk te reageren, viel de bulldozer haar persoonlijk aan. “Jij hebt een probleem, je vertrouwt de overheid niet”, sneerde de oud-spionbaas. Hij deed er nog een schepje bovenop door te stellen:
“Het is een ongelofelijke domme houding van burgers dat de overheid er alleen maar is om jou te pesten”.
Om de schoffering compleet te maken, voegde de autocraat eraan toe dat ze “in het verkeerde land woont”.
Gezond wantrouwen is een fundamenteel recht
Het is precies deze stuitende arrogantie die aantoont waarom we de staat nooit, maar dan ook nóóit blind mogen vertrouwen. De machtswellustelingen in Den Haag en bij de inlichtingendiensten redeneren vanuit de omgekeerde wereld: de burger is bij voorbaat verdacht en de overheid is heilig.
Bergsma vat deze zieke logica perfect samen in haar column:
“Nationale overheden weten: de burger moet je ten diepste wantrouwen. En dat wantrouwen moeten wij als burger vervolgens met vertrouwen accepteren. Gekker wordt het niet.”
Grondrechten bestaan niet omdat de overheid zo lief is, ze bestaan om ons te beschermen tegen figuren als Cobelens. Zoals Bergsma ijzersterk concludeert over onze vrijheden:
“Omdat je misschien nog wel een handvol mensen, maar nooit een overheidsapparaat op haar woorden kan en mag geloven.”
Sietske Bergsma heeft met dit stuk bewezen dat de kritische journalistiek nog leeft. Laat dit een keiharde waarschuwing zijn voor het kartel: we laten ons niet de mond snoeren en we laten ons niet afluisteren door de bureaucratische dictatuur.
.

