Steenkool blijkt een vrijwel onuitputtelijke chemische grondstof: het kan worden omgezet in alles van kunststoffen tot diesel, kerosine, gas, methanol en meststoffen. Het is dan ook ondenkbaar dat China deze grondstof ongebruikt in de bodem laat zitten. En waarom zouden wij dat wel doen?
Het omzetten van steenkool in vloeibare brandstoffen klinkt als een dure en exotische techniek die nauwelijks wordt toegepast. Voor veel mensen is het vooral bekend uit de geschiedenis: nazi-Duitsland produceerde tijdens de Tweede Wereldoorlog synthetische brandstoffen uit steenkool om tanks en pantservoertuigen aan te drijven. Op het hoogtepunt leverde dit proces 92 procent van de luchtvaartbrandstof en de helft van de petroleumproductie. Ook Zuid-Afrika paste deze technologie in de jaren tachtig toe tijdens een olie-embargo — en doet dat nog steeds.
China heeft ondertussen in stilte een enorme industrie opgebouwd die steenkool omzet in vloeibare brandstoffen, om minder afhankelijk te zijn van olie-importen en geopolitieke risico’s. De omvang daarvan is indrukwekkend. Exacte cijfers zijn schaars, maar volgens het Internationaal Energieagentschap (IEA) zet China jaarlijks zo’n 380 miljoen ton steenkool om in brandstoffen, ammoniak en meststoffen.
Om dat in perspectief te plaatsen: Australië is de op één na grootste exporteur van steenkool ter wereld, maar China zet via industriële processen meer steenkool om in brandstoffen en chemicaliën dan Australië in totaal exporteert. Dat volume ligt bovendien hoger dan het totale steenkoolverbruik van de Verenigde Staten.
De totale steenkoolproductie van China bedraagt circa 4,8 miljard ton per jaar. Naar schatting wordt ongeveer 8 procent daarvan niet verbrand voor elektriciteit, maar verwerkt tot andere producten, zoals benzine, gas, kunststoffen en meststoffen voor de landbouw.
Daarbij wordt ook diesel geproduceerd.
De Chinese steenkoolindustrie heeft een groot, nauwelijks zichtbaar probleem
door Javier Blas, Bloomberg, 2 juni 2025
Nauwelijks zichtbaar is deze tak van de Chinese steenkoolindustrie uitgegroeid tot enorme proporties: volgens het Internationaal Energieagentschap verbruikt zij circa 380 miljoen ton steenkool als grondstof voor de productie van chemicaliën en vloeibare brandstoffen. Om de omvang te duiden, helpt het om dit segment als een land te beschouwen. In dat geval zou het de op twee na grootste steenkoolverbruiker ter wereld zijn — na de rest van China en India, maar vóór de Verenigde Staten, Japan en andere grote verbruikers zoals Indonesië en Turkije.
Vaak wordt gedacht dat steenkool-naar-brandstoffen alleen rendabel is bij hoge olieprijzen. Dat verandert zodra energiezekerheid zwaarder weegt — en dat is in China duidelijk het geval.
Het moderne deel van deze industrie was begin jaren 2000 nog grotendeels experimenteel. In de jaren 2010 volgde een snelle opschaling naar commerciële projecten, en na een korte terugval is de groei de afgelopen jaren opnieuw versneld. Vooral in het binnenland van China, waar de meeste steenkoolvoorraden ver van de kust liggen, zijn nieuwe installaties gebouwd. Inmiddels overtreft de schaal die van andere landen ruimschoots en is zij zelfs voor ervaren waarnemers in de sector verrassend. In sommige moderne installaties is steenkool nauwelijks nog zichtbaar: het wordt vrijwel direct onder de fabriek gewonnen en via transportbanden naar de installaties gebracht, waar het wordt vergast en omgezet. Van daaruit eindigt het in alledaagse producten, zoals plastic flessen en synthetische kleding.
Source: https://clintel.nl/china-vergroot-productie-van-brandstoffen-uit-steenkool/
.