In zekere zin is de publicatie van de studie van Lawrence Purpura et al. in Clinical Infectious Diseases op 9 januari 2026 historisch te noemen: voor het eerst erkent een hoog‑impact tijdschrift een verband tussen long Covid en het gegeven dat vaccinatie voor een substantieel aantal mensen langdurige klachten tot gevolg heeft, inclusief biochemische onderbouwing én institutionele rugdekking. Om welk aantal dat dan ongeveer gaat, wordt uit de studie helaas niet duidelijk, zoals we zullen zien. Het grote winstpunt is simpelweg dat nu ook de onderzoekers van Columbia University officieel een nieuwe entiteit hebben omarmd: Post‑acute Covid‑19 Vaccination Syndrome oftewel PACVS (ook wel PASCV: Post-Acute Sequelae of COVID-19 Vaccination).
Noot: Ik gebruik de term PVS, die staat voor Post-Vaccinatie Sydroom (PACVS/PASCV, PAIS, PAS, PIS etc.). Als ik LC schrijf, bedoel ik Long Covid.
Purpura’s analyse van 181 patiënten bevestigt deels wat we al eerder benadrukten, namelijk dat symptomen van PVS en LC anderzijds elkaar grotendeels overlappen. In de PVS‑groep kwamen klachten als perifere neuropathie, tinnitus en huiduitslag wel beduidend vaker voor.
Echt nieuw is dat ze biochemische verschillen tussen Covid- en vax-geïnduceerde klachten hebben gevonden. Dat zijn hardere indicaties: duidelijk verhoogde specifieke auto‑antilichamen. Het belang hiervan is dat het tastbare biomarkers zijn, d.w.z. meetbare immunologische sporen die -mits zorgvuldig gedefinieerd- zelfrapportage kunnen bevestigen of ontkrachten. Anders gezegd: er is een duidelijk profiel gevonden van specifieke auto‑antilichamen aan de hand waarvan je kunt vaststellen of het een vaccinatie of infectie gerelateerde aandoening is.
Dat alleen al is een doorbraak: een officieel academisch label op een fenomeen dat tot voor kort werd weggezet als “angst”, “aanstellingssyndroom” of “toeval”. De wetenschap zet voorzichtig een teen over de drempel. Maar de deur staat nu in elk geval wel op een kier.
Scheiding of schijn
De onderzoekers beschrijven hoe ze hun patiëntengroep in drie categorieën hebben verdeeld: 1) Long Covid zonder ME/CFS, 2) Long Covid mét ME/CFS, en 3) PVS.
Het met/zonder ME/CFS heeft vooral met de ernst van de verschijnselen te maken. Maar de selectie die aan de driedeling voorafging is zeker zo bepalend.
De deelnemers kwamen namelijk uit een kliniek met de veelzeggende naam: Infection‑Associated Chronic Illness (IACI) Clinic van Columbia University in New York, waar patiënten zich melden met langdurige klachten na infectie. Kennelijk hebben zich ook enkele post-vax patiënten gemeld en daar gaat de kliniek heel omzichtig mee om. In hun wordt er met geen woord gerept van budgetten voor onderzoek naar vaccinatieschade of bijwerkingen. Ze hebben dus eigenlijk post-vax patiënten in een Long Covid onderzoek meegesmokkeld.
Het is dus ook géén steekproef uit de algemene bevolking, maar een doorverwijzingsgroep: mensen die zichzelf al hadden geïdentificeerd als long Covid-patiënt of als post-vax-patiënt. Zo staat het expliciet in de Methods:
“Patients were stratified into three groups … based on clinic provider and questionnaire assessment.”
Met andere woorden: de classificatie berustte op wat de patiënt én de behandelend arts dachten dat de trigger was.
Er zijn geen objectieve tijdlijnen, geen vaccinatie‑data voorafgaand aan infectie, geen serologie die virus‑ en vaccinale antistoffen kan onderscheiden, dus de specialist moet afgaan op het patiëntenrelaas. De scheiding gebeurde voorafgaand aan het onderzoek. Dat ging op gevoel, expertise, vermoeden… en correlatie(!) in de herinnerde timing.
Het feit dat die antilichamen toch nog significant verschilden, ondanks mogelijke misclassificatie, betekent dat de onderliggende biologische realiteit waarschijnlijk nog uitgesprokener is dan het artikel laat zien.
Gemist of ontdoken
Dezelfde klachten – vermoeidheid, hersenmist, neuropathie, autonome ontregeling – komen in beide groepen (we houden het even op vax/unvax) voor. Toch presenteren de auteurs hun resultaten alsof het helder afgebakende groepen zijn.
Slechts vijftien procent van de gevallen viel onder PVS. Dat zou opgevat kunnen worden als een relatief klein aantal – maar we weten hoe de groep is voorgeselecteerd.
Even speculatief over die ondervertegenwoordiging. Artsen zaten er niet om te springen om diagnoses van vaccinatieschade uit te delen vanwege vaccins die eigenlijk veilig waren – wat ze zelf ook hun patiënten hadden voorgehouden. Covid daarentegen was in die ogen een van de vreselijkste ziektes denkbaar. Er was ook geen loket voor post-vax. Geen support, geen budget, geen behandeling. Waar vloeien die patiënten dan heen? Naar Long Covid faciliteiten. Als patiënt kun je maar beter zeggen dat je het na een Covid-infectie hebt gekregen, al weet je wel beter. De sue-cultuur in de VS zal geen doorslaggevende rol spelen, want hier in NL gaat het niet veel anders.
We zien in de tabellenbijlages gedetailleerde cijfers over het aantal Covid‑infecties en de ziekte‑ernst – tot op het niveau van “mild, moderate, severe, critical” en het aantal infecties.
Het valt op dat niemand van de post-vax groep meer dan 2x Covid heeft gehad. Dat komt wel goed overeen met de Long Covid groep. De MECFS-groep was er slechter aan toe.
Wat er echt uit springt is dat de helft(!) van de post-vax-patiënten niet éénmaal geïnfecteerd is geweest, kijk maar in regel 0. “U heeft Covid” kan een lastige diagnose zijn geweest bij patiënten die zich hadden laten prikken.
Na deze weergave van aantal en ernst van infecties bij alle deelnemers, inclusief post-vaxxers, zou je hetzelfde ook verwachten voor de vaccinatiestatussen van alle deelnemers inclusief de Long Coviteers.
Helaas. Terwijl dat best een informatief staatje had kunnen zijn. Hoeveel Long Covid patiënten hadden voorafgaand aan de eerste symptomen een vaccinatie gehad, de hoeveelste was dat en hoeveel tijd zat er tussen dat prikmoment en de eerste klachten? Dat zou natuurlijk duidelijk kunnen maken dat gevaccineerden nauwelijks Long Covid kregen – maar dan had dat tabelletje vast wel in het rapport gestaan.
Een andere spagaat kan zijn geweest dat een hoge vaccinatiegraad in de LC groep, mogelijk zelfs hoger dan in de PVS groep, vragen zou oproepen over de effectiviteit van het vaccin. Want waartegen heeft het dan eigenlijk beschermd? Of heeft het panacee op een andere manier soortgelijke -en misschien nog wel meer- schade aangericht dan de ziekte die het voorkwam? Not good.
Over de vaccinatiestatus van de LC-groep wordt dus met geen woord gerept – anders dan bij het Nederlandse Long Covid rapport.
De Nederlandse versie: met vaccinatie ruim 5x zoveel kans op Long Covid
Wie denkt dat dit een Amerikaans incident is, moet het Nederlandse post‑Covid‑rapport eens bekijken. Ook daar werd uitsluitend gekeken naar zelf‑gerapporteerde klachten, en dan ook nog zonder onderscheid tussen virus‑ of vaccinatie‑trigger.
De zelfgerapporteerde Long Covid onderzoekspopulatie bestond, zo wordt bijna terloops vermeld, voor 93 procent uit gevaccineerden – tegenover een landelijke vaccinatiegraad van nog geen 67 procent, als we de kinderen meetellen (die werden immers ook blootgesteld aan het virus).
Nu zijn de vaccinaties aan de man gebracht met reclameflyers en overheidscampagnes die 90% bescherming beloofden tegen Covid. Daarin zijn honderden miljoenen euro’s belastinggeld geïnvesteerd. Daarnaast hielpen ze nog tegen long covid ook (bij de enkelingen die toch nog geïnfecteerd werden).
Dan verwacht je een oververtegenwoordiging van niet-gevaccineerden onder Long Covid patiënten. Het tegendeel blijkt het geval: vrijwel uitsluitend gevaccineerden meldden zich met klachten.
We rekenen dit nog door in de calculator onderaan dit artikel.
Tinnitus, een van de kenmerkende klachten bij de PVS‑groep in Purpura’s studie, werd pas in de tweede Nederlandse vragenlijst toegevoegd, nadat opvallend veel deelnemers dat spontaan hadden genoemd. Zo kon ook in Nederland een potentieel vaccin‑signaal geruisloos worden weggewerkt onder de post‑Covid‑paraplu.
De parallellen zijn opvallend: als vaccinatie een factor dreigt te worden, verdwijnt die uit de methodiek. Wel zo veilig…
Delphi-rapport
In een in maart 2025 verschenen studie voor zorgprofessionals vinden we: “In dit rapport gebruiken we de term post-COVID voor de langdurige klachten die mensen houden na een besmetting met COVID-19. Een andere term die wordt gebruikt is Long COVID”.
Een ander citaat: “Daarnaast zien we dat een gebrek aan erkenning van post-COVID wordt ervaren door deelnemende zorgprofessionals. Dit weten we ook uit eerder onderzoek onder patiënten met post-COVID en andere PAIS-patiënten.” PAIS staat voor Post Acute Infection Syndrome. In de PDF zoeken naar “vacci” levert 0 hits op.
PVS-patiënten lijken niet te kunnen rekenen op C-support. Het is duidelijk tijd voor een V-support.
Precaire materie
Hoe voorzichtig ook: de Purpura‑paper betekent een kentering. Het zal een worsteling zijn geweest voor de auteurs, maar er ligt nu een officieel, peer‑reviewed document dat spreekt over het post‑acute vaccinatiesyndroom met aantoonbare biomarkers, in één adem genoemd met long Covid. Dat is iets wat niet meer terug te draaien valt.
Er zit mogelijk nog meer in het vat.
De categorisering waarop de analyse rust is methodologisch diffuus: zelfselectie, overlappende infectie‑ en vaccinatiegeschiedenissen en subjectieve tijdlijnen maken de groepsindeling kwetsbaar. Een forse miscategorisering is denkbaar, zeker omdat de tijdcorrelatie tussen prik en symptomen veel gewicht is gegeven. Inmiddels weten we immers van mensen die onmiddellijk voelden dat er iets mis was, en we zien ook gevaccineerden die een sluimerende ziekte onder de leden hadden die zich pas veel later openbaarde – zo blijkt althans uit obducties.
Er zullen dus ongetwijfeld PVS patiënten in de LC groep terecht zijn gekomen en omgekeerd misschien ook wel. Juist daarom is het opvallend dat, ondanks die ruis, significante verschillen zichtbaar blijven, vooral in de biomarkers. Dat wijst eerder op onderschatting dan overschatting van het werkelijke contrast tussen long Covid en post‑vaccinale syndromen. In de toekomst zal het onderscheid scherper gemaakt kunnen worden.
Dergelijke vergelijkingen zijn uiteraard alleen te maken als niet iedereen is geprikt. Dat was wel het ideaalbeeld van de farmaceuten (ze prikten zelfs de placebo-groepen van de trials). Het was ook het doel waar onze overheid honderden miljoenen in heeft gestoken: van deur tot deur, van arm tot arm.
Corona is too big to fail.
Nu maar hopen dat in het buitenland andere wetenschappers weer een volgend stapje zetten, en dan weer een, net zolang tot de media er niet meer omheen kunnen.
De Post-Covid vaxgraad Calculator
Toelichting bij de calculator
De vaccinatiegraad in Nederland is 67% van de hele bevolking. Er is niet gekozen voor ‘alleen 12-plussers’ omdat een virusziekte de hele bevolking aangaat.
Van een eenduidige vaccin-effectiviteit is niet goed te spreken. Hij is verkocht als 90%. Maar elke prik maakt eerst kwetsbaarder, biedt dan wat extra bescherming maar die verdwijnt weer (en laat schade achter bij deze en gene). Of die bescherming dan precies tijdens een golf valt is alleen maar te hopen.
De verwachte vaccinatiegraad bij Long Covid berekent het totaal aantal mensen dat niet goed beschermd is, en daarvan de gevaccineerden. Dat totaal zijn dus de ongevaccineerden plus (bij 90% VE): 10% van de gevaccineerden, die niet in de 90% vallen.
% gevaccineerden in de LC groep: het waargenomen aantal, de voorkeuze staat op 93%, het cijfer uit het Nederlands Post-Covid rapport.
Als de verwachte vaxgraad bij LC-patiënten 16,9% is, en de waargenomen vrijwillige aanmelding blijkt dat 93% te zijn, dan is de kans om LC te krijgen dus ruim 5 maal zo groot als je zou denken op basis van de gerapporteerde cijfers.
Dus ergens klopt er iets niet. Die 93% is alleen te halen alleen als je een slider toevoegt: “LC door vax”. Een andere manier is om de vaccin-effectiviteit op -550 te zetten (maar die gaat maar tot 0).