
Het gaat hier absoluut niet om kwajongensstreken, maar om nietsontziende maffiapraktijken waarbij complete gezinnen worden geterroriseerd. En het ergste? De daders worden steeds jonger; zo werd onlangs nog een 16-jarig jochie in de kraag gevat met spullen om brand te stichten.
Politie is doodsbang voor het tuig
Het meest schokkende aan deze hele tragedie is misschien nog wel de totale capitulatie van onze sterke arm der wet. Slachtoffers geven in de media klip en klaar aan dat ze twijfelen aan de politie, omdat ze vermoeden dat agenten simpelweg te bang zijn om zelf doelwit te worden van deze gewetenloze criminelen.
Het Openbaar Ministerie moest in februari pijnlijk genoeg erkennen dat politiemensen inderdaad te maken hebben gehad met zware intimidatie en bedreigingen. Jurist Erik de Jong reageerde verbijsterd: “Als dit klopt, is dat ongelofelijk.” Als de politie al op de vlucht slaat voor een stel opgeschoten straatterroristen, wie beschermt de gewone burger dan nog?
Justitiële grap en een falend bestuur
Ondertussen is het Nederlandse justitiële systeem gereduceerd tot een lachwekkende klucht. Terwijl slachtoffers in pure doodsangst leven, mocht Matin ‘Marta’ H. – een vermeende leider van de bende – deze week doodleuk met een enkelbandje de straat op om even zijn rijbewijs te halen. Je verzint het niet!
Burgemeester Mieke Baltus roept plichtmatig dat ze de boel ‘zeer serieus’ neemt, maar in de praktijk is het stadsbestuur veel te afwachtend. Men probeert de gigantische problemen rond de gewelddadige jeugdcriminaliteit krampachtig te bagatelliseren.
Slachtofferadvocaat Peter Schouten slaat de spijker snoeihard op de kop:
“Als steden als Lelystad grote problemen rond orde en veiligheid in de doofpot stoppen en slachtoffers aan hun lot overlaten in de hoop dat het overwaait, verandert er nooit iets.”
Het is de hoogste tijd dat het kartel stopt met pamperen. Keihard optreden, oppakken en opsluiten is het enige dat dit tuig verstaat.
.

