“In een wereld waar de wetenschap ons niet langer kan uitleggen wat er met ons bloed gebeurt, worden we geconfronteerd met een nieuwe realiteit: rubberachtige structuren die zich in onze aderen nestelen, als schaduwen van een vergeten verleden. Deze chemische ‘vingerafdrukken’ zijn niet alleen ongebruikelijk, ze zijn een teken van een onzichtbare strijd die zich in ons lichaam afspeelt, een strijd die we niet kunnen begrijpen, maar die ons leven in gevaar brengt. Terwijl de medische gemeenschap zwijgt, blijven de vragen onbeantwoord en de gevolgen onvoorspelbaar.”
De onderzoekers beschrijven de chemische “vingerafdruk” als ongebruikelijk en moeilijk te verklaren binnen de bestaande kennis van bloedstolling.
Dr. John Campbell vraagt aandacht voor een nieuw en opvallend medisch fenomeen: rubberachtige, witte structuren die balsemers sinds 2020–2021 in toenemende mate aantreffen in de bloedvaten van overledenen. In zijn video bespreekt hij drie recente wetenschappelijke publicaties die deze zogenoemde anomalous intravascular casts (AIC’s) analyseren.
Campbell stelt dat dit verschijnsel “iets nieuws” is en dat het opvallend weinig aandacht krijgt in reguliere medische vakbladen. De drie besproken studies onderzoeken respectievelijk de vorm en weefselstructuur, de chemische samenstelling en de eiwitopbouw van deze intravasculaire structuren.
Afwijkend van gewone bloedstolsels
Volgens de eerste studie verschillen de aangetroffen structuren duidelijk van normale bloedstolsels. Ze zijn elastisch en wit, en nemen de vorm aan van de binnenkant van bloedvaten – als het ware afgietsels van het vaatstelsel. De structuren volgen vertakkingen van bloedvaten en vertonen patronen die wijzen op vorming tijdens actieve bloeddoorstroming.
De auteurs concluderen dat deze structuren waarschijnlijk tijdens het leven zijn ontstaan. Bovendien bevatten ze nauwelijks intacte rode bloedcellen of bloedplaatjes, wat ongebruikelijk is voor normale trombi. Campbell benadrukt dat ervaren balsemers aangeven dergelijke structuren vóór 2020 niet of nauwelijks te hebben gezien.
Ongewone chemische samenstelling
De tweede studie richt zich op de elementaire samenstelling van de structuren. Daaruit blijkt dat ze relatief weinig zwavel bevatten – een element dat kenmerkend is voor veel eiwitten – maar juist verhoogde hoeveelheden fosfor.
De onderzoekers beschrijven de chemische “vingerafdruk” als ongebruikelijk en moeilijk te verklaren binnen de bestaande kennis van bloedstolling. Campbell noemt dit een opvallende bevinding die nader onderzoek rechtvaardigt.
Afwijkende eiwitstructuur en verminderde afbraak
De derde studie analyseert de eiwitsamenstelling van de structuren. Hoewel fibrine – het hoofdbestanddeel van normale bloedstolsels – aanwezig is, wijken de verhoudingen tussen de verschillende fibrineketens sterk af van wat normaal wordt gezien. Daarnaast is er een vrijwel volledig gebrek aan plasminogeen, een stof die in het lichaam wordt omgezet in plasmine, het enzym dat bloedstolsels afbreekt.
Dit kan verklaren waarom deze structuren hardnekkig blijven bestaan: het lichaam kan ze minder goed oplossen. De analyses geven bovendien aanwijzingen voor betrokkenheid van ontstekings- en immuunprocessen.
Fatale gevolgen
De auteurs van de studies zeggen dat dergelijke structuren, indien ze zich in levende personen vormen, kunnen leiden tot vaatobstructie, verminderde doorbloeding en orgaanschade. In kleinere bloedvaten kan dit chronische zuurstoftekorten veroorzaken, met mogelijke gevolgen zoals pijn, vermoeidheid en ontstekingsreacties. Grotere obstructies kunnen ernstige of fatale gevolgen hebben.
Verband met COVID-19-vaccinatie
In het slot van de video wijst Campbell op een samenhang tussen de wereldwijde uitrol van COVID-19-vaccinaties en het moment waarop deze structuren vaker werden gemeld. Hij stelt dat dit grondig onderzocht zou moeten worden.
De betrokken onderzoekers roepen ook op tot verder en onafhankelijk onderzoek. Campbell uit tegelijkertijd kritiek op een gebrek aan aandacht voor dit onderwerp in reguliere medische tijdschriften.
Voor het eerst
De drie studies bieden voor het eerst een uitgebreide karakterisering van deze mysterieuze stolsels. Campbell stelt dat de medische gemeenschap deze bevindingen serieus zou moeten nemen en nader moet onderzoeken.
De besproken publicaties zijn openbaar beschikbaar, en Campbell moedigt kijkers aan de studies zelf te raadplegen.