Deel deze voorspelling van historicus Jiang Xueqin over Trump, Iran en de toekomstige wereldorde met iedereen op je socials!
Er is helaas geen gesproken versie van dit artikel beschikbaar
In mei 2024 deelde de Canadese historicus Jiang Xueqin met zijn 1,3 miljoen YouTube-abonnees een geopolitieke lezing onder de titel “de Iran-val”. Daarin voorspelt hij drie dingen: Donald Trump wint opnieuw de Amerikaanse presidentsverkiezingen, de Verenigde Staten raken verwikkeld in een oorlog met Iran, en uiteindelijk lijdt Amerika een strategische nederlaag die de wereldorde voor altijd zal veranderen. Volgens Jiang is dit geen wilde speculatie, maar het resultaat van structurele krachten, militaire overmoed en geopolitieke speltheorie.
Zijn betoog combineert binnenlandse Amerikaanse politieke dynamiek, militaire doctrine, historische parallellen en internationale machtsverhoudingen tot één overkoepelende these: de VS dreigt in een strategische val te lopen die het zelf niet volledig overziet.
—Lees verder na dit advertentieblokje—
Back in May 2024 before the U.S elections a Beijing-based historian named Jiang Xueqin predicted THREE massive things that sounded insane at the time… but two have already hit:
1. Trump will win the 2024 elections.
2. The United States will go to war against Iran.
3. The… pic.twitter.com/NmKKPxK9FI
— Defiant Ghost (@TheDefiantGhost) March 2, 2026
Drie krachten achter oorlog
Jiang noemt drie belangrijke machtsblokken die de Verenigde Staten richting een confrontatie met Iran duwen.
Ten eerste wijst hij op de “Israëllobby”: invloedrijke pro-Israëlische netwerken in Washington, waaronder AIPAC en christelijk-zionistische organisaties. Deze groepen zijn sterk gekant tegen het Iraanse regime en streven naar een harde confrontatiepolitiek.
Ten tweede benadrukt hij het structurele belang van de Verenigde Staten bij het in stand houden van hun mondiale machtspositie. In zijn visie is het Amerikaanse financiële systeem diep verweven met geopolitieke dominantie. Oorlogen en spanningen versterken de rol van de dollar en van Wall Street.
Ten derde noemt hij Saoedi-Arabië, dat Iran beschouwt als een existentiële rivaal in de strijd om regionale hegemonie. In Jiangs analyse is de fundamentele machtsstrijd in het Midden-Oosten niet primair Israël versus Iran, maar Saoedi-Arabië versus Iran.
Deze drie krachten vinden een politieke vertaling in Donald Trump en diens entourage, met name via Jared Kushner, die nauwe banden onderhoudt met zowel Israëlische als Saoedische leiders, zegt hij.
[embedded content]Een tweede Trump-termijn als kantelpunt
Jiang wijst op beslissingen tijdens Trumps eerste ambtstermijn die de spanningen met Iran verhoogden: het terugtrekken uit het nucleaire akkoord (JCPOA), de verplaatsing van de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem, de Abraham-akkoorden en de liquidatie van de Iraanse generaal Qassem Soleimani. In zijn interpretatie vormen deze stappen een patroon van escalatie.
In een hypothetisch scenario schetst Jiang hoe Trump een militaire operatie tegen Iran aankondigt, onder verwijzing naar democratiebevordering, nucleaire dreiging, bescherming van scheepvaartroutes en verdediging van bondgenoten.
Militaire overmoed
Jiang stelt dat het Amerikaanse leger sinds de Irakoorlog van 2003 te veel vertrouwt op luchtoverwicht, technologische superioriteit en snelle interventies (“shock and awe”), en te weinig op klassieke militaire principes zoals massale inzet van troepen, bescherming van aanvoerlijnen en het vermijden van omsingeling.
Iran, met zijn bergachtige terrein en grote bevolking, is fundamenteel ongeschikt voor een snelle, beslissende invasie. Een landing van 100.000 tot 300.000 troepen zou niet leiden tot overwinning, maar tot strategische vastloop. De bevoorrading zou kwetsbaar zijn, het terrein moeilijk beheersbaar en een langdurige bezetting praktisch onhaalbaar zonder miljoenen soldaten, somt hij op.
In dat scenario worden Amerikaanse troepen feitelijk “gegijzeld” door hun eigen inzet.
Waarom Iran niet zou instorten
Een belangrijk element in zijn redenering is dat een buitenlandse invasie het Iraanse regime eerder zou versterken dan verzwakken. Hij wijst op historische gebeurtenissen – zoals de Amerikaanse betrokkenheid bij de staatsgreep van 1953 en de steun aan de sjah – en op het voorbeeld van Irak, waar Amerikaanse interventie leidde tot langdurige instabiliteit.
Nationalisme, religieuze overtuigingen en wantrouwen tegenover de VS zullen ervoor zorgen dat een groot deel van de bevolking zich achter het regime schaart bij een buitenlandse aanval, voorziet Jiang
.