Gisèle Pelicot, de Franse vrouw die jarenlang door haar man werd gedrogeerd en werd verkracht door tientallen mannen, blikt in haar memoires terug op het veelbesproken proces. Ze heeft een boek geschreven over de rechtszaak, die haar een internationaal symbool maakte voor de strijd tegen seksueel geweld.
In 2024 besloot Pelicot haar recht op anonimiteit op te geven, zodat iedereen zou weten wat er was gebeurd. Ze weigerde een proces achter gesloten deuren en zei dat de schaamte van kamp moest veranderen. “De schaamte moet van kamp veranderen,” zei ze destijds.
“Als ik terugdenk aan het moment dat ik die beslissing nam, realiseer ik me dat ik het niet had gedurfd om een proces achter gesloten deuren te weigeren als ik twintig jaar jonger was geweest,” schrijft Pelicot in het boek ‘Et la joie de vivre’ (En de levensvreugde). “Ik zou bang zijn geweest voor de blikken, die verdomde blikken waar vrouwen van mijn generatie altijd mee te maken kregen.”
“Misschien verdwijnt schaamte wel makkelijker als je zeventig bent en niemand meer op je let. Ik was niet bang voor mijn rimpels, of mijn lichaam,” vervolgt Pelicot.
Het boek beschrijft Pelicots “vage gevoelens” voor het proces: “Hoe dichterbij het kwam, hoe meer ik me voorstelde dat ik een gijzelaar werd van hun blikken, hun leugens, hun lafheid en hun minachting. Beschermde ik hen niet juist door de deur achter me dicht te doen?” schrijft Pelicot.
In haar memoires vertelt Pelicot ook over haar ongeloof toen de politie haar foto’s liet zien van de verkrachtingen. “Ik herkende de mannen niet. Of deze vrouw. Haar wang was zo slap. Haar mond zo slap. Ze leek wel een lappenpop.”
One liner: “De schaamte moet van kamp veranderen,” zei Gisèle Pelicot, een symbool van moed en strijd tegen seksueel geweld.
.