In tegenstelling tot de voorspellingen van klimaatmodellen, is de oppervlaktetemperatuur van de Zuidelijke Oceaan rond Antarctica al tientallen jaren aan het dalen. In de afgelopen 15 maanden zijn er drie totaal verschillende verklaringen voorgesteld voor deze afwijking in de opwarming van de aarde.
Zwaveluitstoot kan de afkoeling van de Zuidelijke Oceaan helpen verklaren
Het eerste artikel, dat in november 2024 werd gepubliceerd door een team van voornamelijk Spaanse onderzoekers, stelt dat de afkoeling het gevolg is van voorheen nog niet onderzochte zwaveluitstoot uit zee. Het is al enige tijd bekend dat sulfaat-aerosolen in de atmosfeer blijven hangen, waar ze het binnenkomende zonlicht weerkaatsen en ook fungeren als zogenoemde condensatiekernen voor de vorming van reflecterende wolken. Beide effecten veroorzaken wereldwijde afkoeling.
Wat echter nog niet bekend was, is dat er twee bronnen van zwaveluitstoot uit zee zijn, beide afkomstig van plankton dat op het oceaanoppervlak leeft en aerosol-vormende gasvormige zwavel uitstoot. De eerder al bekende zwavelbron is dimethylsulfide ((CH₃)₂S), dat voornamelijk verantwoordelijk is voor de kenmerkende scherpe geur van zeevruchten. De uitstoot van het meer reactieve methylzwavelhydride (CH₃S of methaanthiol), dat tot nu toe werd verwaarloosd, is nu voor het eerst gekwantificeerd door het Spaanse onderzoeksteam.
De onderzoekers ontdekten dat de uitstoot van CH₃SH de vorming van sulfaat-aerosolen in de atmosfeer boven de Zuidelijke Oceaan met 30% tot 70% verhoogt; dit vermindert de invallende zonnestraling in de zomer met 0,3 tot 1,5 watt per vierkante meter, waardoor het koelende effect van aerosolen wordt versterkt. Het maximale effect, dat optreedt bij 65 graden Zuiderbreedte, wordt geïllustreerd in de onderstaande figuur, waar de rode lijn de toename van de totale emissie van sulfaat-aerosol als functie van de breedtegraad aangeeft.
.