HILVARENBEEK – Wat voor de meeste mensen achteloos in de prullenbak belandt, had voor Noud van Gils een heel andere betekenis. Elk plastic broodclipje – hoe klein en alledaags ook – werd zorgvuldig bewaard. “Da’s zonde om weg te gooien,” zei hij steevast tegen zijn dochter Kitty. Jarenlang verdwenen de sluitinkjes in de besteklade. Nu Noud er niet meer is, heeft die gewoonte voor Kitty een nieuwe lading gekregen. De kunstenares uit Hilvarenbeek wil haar vader eren met een kunstwerk dat volledig bestaat uit broodclipjes en roept iedereen op om mee te helpen verzamelen.
Noud werkte jarenlang bij een bakker in de regio Diessen, waar hij bestellingen bezorgde bij boeren in de omgeving. Kitty herinnert zich die tijd levendig. Toen ze veertien was, ging ze op zaterdagen met hem mee op pad in de bestelbus. “Dat was eigenlijk mijn eerste bijbaantje,” vertelt ze. Tijdens de ritten maakten ze er een spelletje van. Ze sloten wedjes over hoe lang een bezorging zou duren, of Kitty mocht stiekem een klein stukje rijden. “Dat zijn van die geinige dingen,” zegt ze glimlachend. “Kleine momenten die je nooit meer vergeet.”
De broodclipjes uit die periode kregen voor vader en dochter een bijna symbolische waarde. Vooral de houdbaarheidsdatum die erin gestanst staat, fascineert Kitty. “Zo’n datum heeft het leven eigenlijk ook,” zegt ze. “Ons pap zei altijd: als het je tijd is, dan ga je. We staan allemaal in de rij.”
In de zomer van 2023 overleed Noud aan kanker. Hij werd 74 jaar oud. “Hij had nog makkelijk tien jaar mee moeten gaan,” zegt Kitty. De laatste fase van zijn leven staat in haar geheugen gegrift. Een dag voordat hij euthanasie kreeg, werd hij naar een hospice gebracht. Kitty bleef die nacht bij hem. Ze sliep op een matrasje naast zijn bed. “Ik had tegen hem gezegd: ik laat jou niet alleen.”
Zijn berusting maakte diepe indruk op haar. “Mijn tijd is gekomen, niks aan te doen,” zei hij vlak voor zijn overlijden. Juist die woorden brachten haar weer terug naar de broodzaksluitingen en hun houdbaarheidsdata. Als kunstenaar werkt Kitty vaak vanuit ingeving en emotie. “Als ik iets voel opkomen, moet ik er iets mee maken,” legt ze uit. Inmiddels puilt ook haar eigen besteklade uit van de broodclips – een gewoonte die ze onbewust van haar vader heeft overgenomen.
Wat het kunstwerk precies gaat worden, weet ze nog niet helemaal. Ideeën genoeg, in ieder geval. “Ik denk er nu aan om er een klok van te maken,” vertelt ze. “Of iets in combinatie met haakwerk. Tijdens zijn ziekte heb ik heel veel gehaakt, dat was voor mij een manier om ermee om te gaan.”
Om genoeg materiaal te verzamelen, plaatste Kitty onlangs een oproep op sociale media. De reacties stroomden binnen. “Het blijkt dat heel veel mensen die dingen in een potje of in de besteklade bewaren,” lacht ze. Uit Hilvarenbeek en ver daarbuiten bieden mensen aan hun voorraadje af te staan.
Ze kan zich goed voorstellen hoe haar vader op het idee zou reageren. “Ik denk dat hij erom zou lachen,” zegt ze liefdevol. “Dan zou hij waarschijnlijk zeggen: ‘Da’s ons Kit weer.’”
Met het toekomstige kunstwerk hoopt Kitty niet alleen haar vader te herdenken, maar ook anderen te laten stilstaan bij de waarde van kleine, alledaagse dingen – zelfs bij iets ogenschijnlijk onbeduidends als een broodclipje.