Kort daarna werd een congresonderzoek gestart, zogenaamd omdat hij mogelijk zou zijn omgekocht door de olie-industrie — een volledig ongefundeerde beschuldiging die snel werd verworpen. Maar de schade was al aangericht. Een Twitter-campagne leidde tot zijn verwijdering van een rol bij Nate Silvers website FiveThirtyEight.
“Zelfs het Witte Huis pikte mij eruit. Dan gaat het snel bergafwaarts,” zegt Pielke.
Hij belandde in een decennium van academische en mediakou. Het dieptepunt kwam toen zijn universiteit weigerde hem te steunen.
“Mensen hoeven het niet met mij eens te zijn, maar academische vrijheid moet iets betekenen. Je moet het recht hebben om onderzoek te doen en te beschrijven wat je ziet.”
Ondanks zijn zichtbaarheid, invloed, studenten en onderzoeksfinanciering werd hij buitenspel gezet.
Een nieuw onderkomen en een kentering in het debat
Uiteindelijk verliet hij zijn leerstoel — een beslissing die goed uitpakte. Hij werd verwelkomd door het American Enterprise Institute (AEI), waar hij sterke steun en veel vrijheid kreeg.
Terugkijkend spreekt hij niet van ‘gecanceld zijn’.
“Wat ik heb geleerd, is dat ze me niet kunnen cancellen. Ik run nu een van de meest gelezen klimaatsubstacks ter wereld. In het nieuwste IPCC-rapport wordt werk van mij en mijn collega’s geciteerd in alle drie de werkgroepen.”
De ervaring gaf hem een dieper inzicht in wat het betekent om een publieke intellectueel te zijn.
“Als je werk impact heeft, maakt het sommige mensen boos. Dat is onvermijdelijk. Dit gaat over mondiaal energiebeleid en economie — er zijn winnaars en verliezers.”
Pielke’s ommekeer valt samen met een bredere verschuiving in het klimaatdebat. Voor het eerst in vele jaren ontstaat er ruimte voor een evenwichtiger discussie over klimaatverandering en de energietransitie.
Invloedrijke commentatoren en politieke leiders hebben — expliciet of impliciet — gesuggereerd dat haast niet nodig is. Half december trok de Europese Commissie haar voorgestelde verbod op benzineauto’s in 2035 terug.
“Ik zou zeggen dat de klimaatbeweging ongeveer een decennium heeft gehad waarin onwerkelijkheid de toon mocht zetten. De werkelijkheid heeft nu hard teruggeslagen.”
Een pragmatischer benadering
Die “terugslag” lijkt sterk op een bevestiging van de ijzeren wet.
Hoewel de nieuwe Amerikaanse regering kritisch staat tegenover klimaatbeleid, benadrukt Pielke dat dit niet simpelweg een Trump-effect is.
“Het is een veel bredere pragmatische houding.”
Peilingen laten zien dat in Duitsland en Zweden het aandeel mensen dat klimaatverandering als het belangrijkste probleem beschouwt in vijf jaar tijd is gedaald — van een duidelijke meerderheid naar een kleine minderheid.
In grote delen van het Westen is de overgang naar fossielvrije energie doorgedrukt voordat stabiele alternatieven beschikbaar waren. Duitsland sloot kerncentrales, terwijl het tegelijk steenkool afbouwde en Russisch gas afsneed. Weinig mensen zijn bereid een boetekleed aan te trekken zolang apocalyptische scenario’s grotendeels theoretisch blijven.
Als er inderdaad een koerswijziging gaande is, hoe zal die eruitzien? Pielke vermoedt dat klimaatverandering geleidelijk naar de achtergrond van de publieke zorg zal verdwijnen.
Hij trekt een historische vergelijking:
“Het beste model dat we hebben is de bevolkingspaniek van de jaren zestig en zeventig. Dat probleem verdween nooit helemaal, maar verdween uit beeld in de jaren tachtig toen de voedselbeschikbaarheid toenam, hongersnood afnam en geboortecijfers daalden.”
“Wanneer klimaatverandering verschuift van ‘apocalyptisch’ naar ‘problematisch’, zal het op dezelfde manier naar de achtergrond verdwijnen.”
Emissies, realiteit en voorspellingen
De emissies zullen blijven dalen, merkt Pielke op. De wereld heeft emissies succesvol losgekoppeld van economische groei. De emissies per eenheid bbp — de koolstofintensiteit — zijn al decennia met één tot twee procent per jaar gedaald.
Volgens hem is het cruciaal om die trend voort te zetten, in plaats van te fixeren op politiek vastgestelde doelstellingen.
Officiële opwarmingsvoorspellingen voor de komende eeuw zijn de afgelopen jaren naar beneden bijgesteld — van vier graden naar ongeveer 2,5 graden, of zelfs lager in sommige beoordelingen. VN-klimaatorganen schrijven dit toe aan het Akkoord van Parijs. Maar Pielke laat zien dat de daling van de koolstofintensiteit al lang vóór Parijs begon en na de inwerkingtreding ervan niet veranderde.
“Parijs heeft misschien tot goede dingen geleid, maar ontkoling hoort daar niet bij.”
“Daarom hebben we onafhankelijke beoordelaars nodig die durven zeggen wanneer iets niet klopt. Als we collectieve beslissingen nemen met beoogde uitkomsten, kunnen we niet zomaar dingen verzinnen.”
Volgens Pielke zijn de prognoses naar beneden bijgesteld vanwege (1) gemeten ontwikkelingen in de energiewereld en (2) het feit dat eerdere projecties simpelweg sterk onrealistisch waren. De meest extreme emissiescenario’s zijn inmiddels stilzwijgend losgelaten.
Politiek tot het einde
Enkele dagen na het interview komt het nieuws naar buiten dat de Trump-regering NCAR wil sluiten — de instelling waar Pielke zijn loopbaan begon. Hij vermoedt dat dit politiek gemotiveerd is.
“De bewering van de regering dat NCAR een broeinest van klimaatalarmisme is, klopt simpelweg niet. Het is een grote onderzoeksorganisatie; klimaatonderzoek vormt slechts een klein deel van het werk. Het lijkt erop dat de overheid met een figuurlijke voorhamer slaat op elke instelling die ook maar enigszins met iets te maken heeft dat aan ‘klimaat’ kan worden gekoppeld.”
Mogelijk speelt ook Trumps afkeer van de gouverneur van Colorado, Jared Polis, een rol, speculeert Pielke.
“Stomme politiek,” schrijft hij.
Hij lijkt aan niemands leiband te lopen.
Source: https://clintel.nl/interview-roger-pielke-jr-over-klimaatalarmisme-en-klimaatbeleid/
.