Het is woensdag 14 januari 2026 en de situatie in Nederland heeft een nieuw dieptepunt bereikt. Een bericht in de Telegraaf legt de totale waanzin van het huidige woonbeleid pijnlijk bloot. Het gaat over Jessica Voorthuijsen, een 32-jarige hardwerkende Nederlandse vrouw en moeder van twee kinderen. Zij slaapt noodgedwongen op een luchtbedje bij haar ouders, terwijl in dezelfde wijk de sociale huurwoningen bij bosjes worden weggegeven aan statushouders. Het is de wereld op zijn kop: wie dit land heeft opgebouwd staat in de kou, wie hier net binnenkomt krijgt de sleutel.
De feiten liegen er niet om. Jessica is geen profiteur die haar hand ophoudt. Ze werkt 28 uur per week en draagt keurig bij aan de maatschappij. Na een scheiding in augustus 2024 stond ze op straat, ondanks dat ze al twaalf jaar ingeschreven staat bij de woningcorporatie. Twaalf jaar wachttijd, en nog steeds geen zicht op een eigen plek.
De realiteit is schrijnend. Jessica woont nu al zeventien maanden bij haar ouders in een veel te klein huurhuisje. Ze slapen met z’n drieën – moeder en twee kinderen van 9 en 11 – op één slaapkamer. Tussen de tassen met kleding, op een tweepersoonsbed en een luchtbed. Dit zijn taferelen die je verwacht in een crisisgebied, niet in de welvarende kop van Noord-Holland.
“Wij trekken dit niet meer”
De situatie eist zijn tol. De ouders van Jessica, Andrea (60) en haar partner (62), gaan eraan onderdoor. Ze kampen met gezondheidsklachten en de spanning in het overvolle huis wordt onhoudbaar. “Wij trekken dit niet meer!” luidt de wanhopige noodkreet in een brandbrief aan woningcorporatie Intermaris en de burgemeester van Hoorn.
De reactie van de instanties? IJskoud en bureaucratisch. Andrea en haar man werden “afgescheept” toen ze een gesprek wilden aanvragen. Op de brandbrief volgde een nietszeggend antwoord: er wordt alleen informatie verstrekt aan de woningzoekende zelf, en ze moesten maar even bij de ‘Veelgestelde Vragen’ op de website kijken. Het is de typische arrogantie van een systeem dat de menselijke maat volledig uit het oog is verloren en zich verschuilt achter regeltjes.
ZE WILLEN DAT WE ZWIJGEN: Steun de strijd voor onze eigen mensen! De gevestigde media en de politiek kijken weg bij dit soort drama’s. ‘Diversiteit’ en internationale verdragen worden belangrijker geacht dan het dak boven het hoofd van een hardwerkende Nederlandse moeder. Dit onrecht mag niet onbesproken blijven.
Help om dit geluid te laten horen! OPTIE 1: Via BackMe (Snel & Simpel) 👉 Klik hier: https://dds.backme.org
OPTIE 2: Via uw eigen bank IBAN: NL95 RABO 0159 0983 27 t.n.v. Liberty Media. Vergeet niet uw e-mailadres in de omschrijving te zetten voor toegang tot onze exclusieve ‘verboden’ columns! Gratis in uw inbox!
OPTIE 2: Via uw eigen bank IBAN: NL95 RABO 0159 0983 27 t.n.v. Liberty Media. Vergeet niet uw e-mailadres in de omschrijving te zetten voor toegang tot onze exclusieve ‘verboden’ columns! Gratis in uw inbox!
Eigen volk laatst
Het meest stuitende aan dit verhaal is de reden van de schaarste. Moeder Andrea ziet met eigen ogen wat er in de buurt gebeurt. Ze constateert bitter: “Pas geleden kwamen er twee woningen leeg in de Stoelenmatter en Marskramer. Beide huizen gingen naar statushouders”.
Hier wordt de pijnlijke waarheid zichtbaar. Terwijl Jessica en haar kinderen op een luchtbedje liggen, worden de schaarse sociale huurwoningen die vrijkomen direct toegewezen aan mensen die hier net zijn binnengekomen. Andrea weet dat er binnenkort weer twee huizen vrijkomen en smeekt de corporatie: “Jullie kunnen dit regelen; voor de statushouders kan dit immers ook”.
Intermaris wast de handen in onschuld en schermt met wettelijke taken. “Wij hebben daar geen invloed op,” klinkt het lafjes. Ze beweren dat “niet meer dan vijf procent” van de vrijkomende woningen naar statushouders gaat. Een statistiek die in schril contrast staat met de beleving van de bewoners in de straat. Jessica’s vader merkt nuchter op: “Als de twee woningen die nu vrijkomen ook naar statushouders gaan, is het wel wat ongelijk verdeeld”.
De Nederlander als tweederangsburger
Dit is geen incident, dit is beleid. Nederland kampt met een gigantische wooncrisis, veroorzaakt door massale immigratie en verstikkende regelgeving. In die schaarste maakt de overheid keer op keer de keuze om statushouders voorrang te geven. De urgentieverklaringen vliegen de deur uit voor nieuwkomers, terwijl de Nederlander die hier geboren is, belasting betaalt en de samenleving draaiende houdt, achteraan mag aansluiten.
Het is een schandaal van de bovenste plank. Intermaris en de gemeente Hoorn faciliteren een systeem waarin eigen burgers worden opgeofferd aan het altaar van de politieke correctheid.
De oplossing zou simpel moeten zijn: een overheid is er primair voor haar eigen bevolking. Als er schaarste is, gaan Nederlanders voor. Punt. Dat heeft niets met haat te maken, maar alles met rechtvaardigheid en logica. Maar in het Nederland van 2026 lijkt de overheid er vooral te zijn voor de rest van de wereld, terwijl de eigen bevolking de rekening betaalt én op de grond mag slapen.
WORD AANDEELHOUDER VAN HET VERZET! Het is noodzakelijk om te blijven strijden tegen dit onrechtvaardige woonbeleid waarbij Nederlanders tweederangsburgers in eigen land zijn geworden. De elite wil dit niet horen, maar het moet gezegd worden. Steun DDS, zodat de stem van Jessica en al die anderen vertolkt blijft worden!
🚀 Steun ons via BackMe: https://dds.backme.org
Of maak uw bijdrage over op NL95 RABO 0159 0983 27 t.n.v. Liberty Media. PS: Zet uw e-mailadres erbij voor onze exclusieve SubStack-columns! Elke dag gratis in uw mail!
Of maak uw bijdrage over op NL95 RABO 0159 0983 27 t.n.v. Liberty Media. PS: Zet uw e-mailadres erbij voor onze exclusieve SubStack-columns! Elke dag gratis in uw mail!
.
