“In een wereld waar de keuze tussen leven en dood niet langer aan de natuur, maar aan de mens is toevertrouwd, wordt de ziel van de zwakken verhandeld als een schaduw in de arena. Terwijl de echo’s van verloren levens weerklinken, blijft de mens gevangen in zijn eigen wreedheid, een keizer zonder genade. En zo, in de duisternis van onze keuzes, verliest de hoop haar glans, en blijft alleen de herinnering aan wat ooit was.”
Zaterdag 29 november 2025 staat in mijn geheugen gegrift. Het was de dag waarop ik voor het eerst moest beslissen over leven en dood.
Heel even waande ik me een Romeinse keizer, staand in de arena, duim omhoog of omlaag na een gladiatorengevecht. Alleen ging het dit keer niet om een krijger, maar om een klein zwerfkatje dat we zo’n twee jaar eerder in huis hadden genomen. Ze begon plotseling zwaar te ademen, zonder duidelijke aanleiding.
De lokale dierenarts zat vol met spoedgevallen. We moesten uitwijken naar het dichtstbijzijnde dierenziekenhuis, ruim een half uur rijden, langs talloze wegafsluitingen. Daar volgde het oordeel na een scan: haar middenrif was gescheurd, waardoor haar lever in de borstholte terecht was gekomen en tegen haar luchtpijp drukte. Waarschijnlijk had ze ooit een zware klap gehad, mogelijk door een aanrijding.
De keuze was meedogenloos helder. Ofwel een kostbare operatie, zonder garantie op herstel, ofwel haar laten inslapen. We hadden hoop en kozen aanvankelijk voor de operatie, maar wilden eerst nog een bloedtest laten doen om uit te sluiten dat er meer aan de hand was.
Ik was inmiddels weer thuis, opnieuw langs dezelfde omleidingen, toen de dierenarts belde. Dat telefoontje sloeg in als een bom en de hoop verdween als sneeuw voor de zon. Het voelde alsof de grond onder mijn voeten werd weggeslagen. Ze bleek ook kattenaids te hebben – feitelijk uitstel van executie. Een zware operatie zou haar geen toekomst geven, alleen meer lijden.
Die nacht reed ik opnieuw naar het dierenziekenhuis om haar te laten inslapen. Wie zoiets heeft meegemaakt, weet hoe diep dat snijdt. Ze was nog zo jong, pas een paar jaar oud, en werd in één klap uit ons leven gerukt.
Alsof het lot de tegenstellingen wilde uitvergroten, bleek diezelfde zaterdag er één van uitersten. Later die dag ontving ik een e-mail van Substack met de heuglijke mededeling dat ik me voortaan een bestseller mag noemen op dit platform. Dat heb ik uitsluitend te danken aan jullie onverminderde steun. Jij als lezer maakt deze nieuwsbrief mogelijk en stelt me in staat anderen te informeren over zaken die vaak onder de radar blijven. Daar ben ik oprecht dankbaar voor, en ik hoop dat ik dat nog lange tijd mag blijven doen.
Inmiddels is ons zwerfkatje weer “thuis”. We hebben haar laten cremeren en pootafdrukken laten maken. Van de betrokken instanties ontvingen we handgeschreven kaarten – kleine gebaren die veel betekenden.
Nooit had ik durven bevroeden dat die zaterdag zo’n emotionele rollercoaster zou worden. Het leven kan soms onverwacht hard en tegelijk vreemd gul zijn.
Maak er een mooi jaar van. En zorg goed voor dieren.