Utrecht – Wat begon als een onbezorgde vakantie in Turkije, veranderde voor Jay Aloë in een maandenlange nachtmerrie. Toch overheerst nu voorzichtig optimisme. Na een intensief revalidatietraject bij revalidatiecentrum De Hoogstraat mag Jay weer naar huis. Dat hij inmiddels alweer kan lopen – met krukken – had hij zelf nooit durven dromen.
In de oefenzaal van De Hoogstraat werkt Jay geconcentreerd samen met zijn fysiotherapeut. Wanneer hem wordt gevraagd of hij even wil pauzeren, schudt hij resoluut zijn hoofd. “Nee hoor, ik wil liever door,” zegt hij vastberaden. Die mentaliteit typeert zijn herstel. Waar artsen eerder voorzichtig spraken over mogelijk weer kunnen staan binnen een jaar, zette Jay al na drie maanden zijn eerste stappen. “Dat was echt een geluk bij een ongeluk,” zegt hij zelf, “maar ook pure wilskracht.”
Van vakantie naar levensgevaarlijke situatie
Tijdens zijn vakantie in Turkije gaat het vorig jaar ernstig mis. Door verkeerd voorgeschreven medicatie stopt zijn lichaam met het aanmaken van witte bloedcellen. Negen maanden lang blijft dat onopgemerkt, met desastreuze gevolgen. Jay wordt uiteindelijk doodziek opgenomen in een Turks ziekenhuis met een hersenvliesontsteking en zware infecties in zijn hersenen, bloed, botten en ruggengraat.
Daarbovenop krijgt hij te maken met twee abcessen in zijn nek, die zonder verdoving worden geopereerd. De ingrepen laten diepe sporen na, zowel lichamelijk als mentaal. “Dat trauma draag ik nog elke dag met me mee,” vertelt hij.
Door de opeenstapeling van infecties raakt Jay deels verlamd. Hij ligt dertien dagen op de intensive care. “Ik dacht echt dat dit het eindstation was,” herinnert hij zich. “Je ligt daar met veertien anderen, iedereen schreeuwt in het Turks. Ik dacht: dit is het dan.”
Hartstilstand en overleven tegen de verwachting in
Alsof dat nog niet genoeg is, gaat het na de operaties opnieuw mis. Jay krijgt een hartaanval, een longembolie en ernstige bloedingen in zijn nek. Zijn lichaam begeeft het volledig; zijn hart staat zeven seconden stil. Dat hij dit overleeft, dankt hij volgens artsen mede aan zijn sportieve verleden en sterke hartconditie.
Humor en hoop in de revalidatie
Terug in Nederland begint een lang en intensief revalidatietraject bij De Hoogstraat. Jay kent inmiddels veel mensen in het centrum en zoekt bewust het contact op. “Ik ben liever tussen lotgenoten dan alleen op mijn kamer,” zegt hij. “Daar komen de muren op je af en blijf je hangen in wat er is gebeurd.”
Humor speelt daarbij een belangrijke rol. Wanneer Jay tijdens therapie op een fiets door de gangen rijdt, grapt een therapeut: “Ah, daar heb je die meneer die niet mag fietsen.” Lachen helpt, juist op een plek waar iedereen iets ingrijpends heeft meegemaakt. De fietsoefeningen zijn bedoeld om zijn balans terug te krijgen – en ook dat gaat opvallend goed.
Kracht uit gezin
Wat hem al die tijd op de been heeft gehouden, weet Jay zonder aarzelen. “Mijn kinderen. En mijn vrouw. Zij is echt een soldaat. Ik ben zó trots op haar.”
Voor iemand die altijd sportief was en gewend om er voor zijn gezin te zijn, voelde het afgelopen jaar als een stilstand van het leven. Toen hij alleen zijn ogen nog kon bewegen, dacht hij aan zijn kinderen. Dat moment raakt hem nog steeds zichtbaar. Zijn stem breekt, want hoe sterk hij ook is: wat hij heeft meegemaakt was traumatisch.
Een boodschap voor anderen
Nu hij bijna naar huis mag, wil Jay vooral één boodschap meegeven aan mensen die net als hij ineens volledig worden stilgezet door ziekte of een ongeluk: hoop. “Geef het niet op,” zegt hij. “Ga door. Je kunt echt veel meer dan je denkt.”
Zijn verhaal is er één van angst en pijn, maar vooral ook van veerkracht, liefde en doorzettingsvermogen. En dat hij nu, na alles wat hij heeft meegemaakt, weer zelfstandig stappen kan zetten richting huis, voelt voor Jay als een kleine overwinning met een enorme betekenis.