“Vooruitgang” is fictief volgens een script wat mensen niet hebben geschreven, laat staan in staat zijn te begrijpen. Waarom zouden vooruit moeten, terwijl er ondertussen een spoor van verwoesting en bloedbaden is achtergelaten? Echte progressie is de weg terug naar waar we als mensheid zijn opgehouden vooruit te gaan en een dood systeem het heeft overgenomen van de BRON der dingen. We zijn van het padje geraakt, zonder het in de gaten te hebben gehad en zonder dat we er iets aan konden doen. De enkeling die het wel door had, is geliquideerd of opgesloten, beide komen op hetzelfde neer: geen ruimte voor eigen, originele brongedachten.
Ons script is eenvoudig.
We pakken de draad weer op waar de parasiet de boel heeft overgenomen door alles te imiteren. We keren naar onszelf terug, daar waar wij horen te zijn. We zullen proberen ten koste van “vooruitgang” het punt te vinden waar het fout is gegaan. We zullen proberen ons geheugen terug te krijgen. We zullen proberen om ons te herinneren wat is weggeprogrammeerd. Ik heb wel eens eerder geschreven over wat mijn ideale wereld is. Van de huidige blijft dan niet veel tot zelfs niets meer over, hoogstens de aarde waarop wij staan. Als het goed is krijgen we al flitsen te zien van die wereld. Tot nu toe snapten we er niets van. Vanaf nu zullen we proberen die flitsen te vertalen naar de route terug.
Om te beginnen behoeven wij ons niet meer druk te maken over het “wanneer”, want het fenomeen tijd is een gevolg van een ons uit het niets opgelegde volgorde van alles. Van dat “alles” is verreweg het grootste gedeelte verzonnen en herhalend afgewikkeld volgens een vast script. Op onze weg terug zijn we toch genoodzaakt onze originele tijdlijn uit te graven, vaak ook letterlijk. Met uitgraven bedoel ik meer “goed opletten”, dan hard werken en eindeloos onderzoeken. Je zult door anders waar te nemen, inclusief met je innerlijk gevoel, alert leren te zijn op wat er in het hier en nu gebeurt. Ik heb het niet voor niets over een apparaat, systeem, machine of omgeving. Alles wat maar doordendert, de voor ons onbekende en onzekere toekomst in, is op zijn minst verdacht. Want de zogenoemde “toekomst” is niet onzeker, omdat de uitkomst onverbiddelijk bij het eindpunt van onze oude tijdlijn te vinden zal zijn. Een systeem wat afhankelijk van ons is, zal er alles aan doen om te voorkomen dat we dat realiseren en zal ons dus koste wat kost moeten afleiden van het doel en ons “de toekomst” inslepen. Die toekomst is synthetisch en zo zwart als de nacht, want het zal de zoveelste desastreuze implosie van het systeem zijn en ontaarden in chaos. Hún chaos.
Alles is daar op gericht. En zodra wij daar op reageren, er onze minste aandacht aan geven, leveren we kostbare brandstof voor de vermeend doordenderende machine.
Het in stilte waarnemen van de neerwaartse spiraal van dat systeem is iets anders dan er aandacht aan geven. Ik zie het eigenlijk als een voetbalwedstrijd, waar je met één-tweetjes veel kunt bereiken. De bal gaat van A naar B terug naar A. Om in de beeldspraak te blijven: tot voor kort speelden wij (B) de bal naar C, in de hoop dat A zou zijn geëlimineerd. We weten nu dat C een ander aspect van A is, dus verandert er niets. Dat werkt zo: de koning speelt mij aan en ik schuif de bal door naar de president in de wetenschap dat ik menselijkerwijs de koning buitenspel heb gezet. Nee, er verandert alleen iets als B de bal met een schijnbeweging tussen de benen door laat glippen, de zijlijn over, de plomp in.
Want alles werkt zo in dit eindige systeem van niks. Tik-tak….Tik-tak…. zo schrijdt de tijd voort. Totdat het klokje niet meer tikt, want er komt een moment dat hij stil gaat staan wegens gebrek aan energie. De tijd is op. Er komt een moment dat de wedstrijd wordt gestaakt omdat de ballen op zijn.
Dat betekent ook nog iets anders.
Zoals gezegd werkt alles op deze manier. Een repeterend op details verschillend verhaal met steeds dezelfde uitkomst. Wie zou bij zijn volle verstand in een dergelijk circus nog tijd steken? Ik denk niemand, dus het maakt duidelijk dat we een of andere manier ons volle verstand niet gebruiken, of niet kunnen gebruiken. Een systeem wat alleen draait op polarisatie moet altijd zorgen dat er twee polen zijn en de tik-tak-beweging. Iedereen met een greintje verstand beseft dat een dergelijk mechanisme langzaam maar zeker op het 0-punt uitkomt. Een klok blijft alleen maar draaien als je hem opwindt of de gewichten omhoog trekt.
Het is daarom dat wij moeten worden afgeleid door chaos, angst en begeerte.
Je krijgt nooit overzicht als je er middenin zit, soms zelfs actief meedoet en valse systeeminformatie opzuigt. Ik neem alleen maar absurditeiten waar. Een dik wolkendek om te voorkomen dat er iets heel anders wordt blootgelegd. Als je in de ruimst mogelijke zin waarneemt in plaats van al dat lawaai opzuigt, ervaar je een compleet andere realiteit. Er valt van alles weg. Je realiseert je eigenlijk op slag dat veel, misschien wel alles een opvoering is, dat onze totale wereldbeleving wordt opgevoerd als een automatisme. Alsof de Schepper even boodschappen aan het doen is en het werk thuis tijdelijk even overlaat aan kunstmatige intelligentie. Het soort intelligentie dat snapt hoe de dingen werken, zelfs op het oog de Schepping kan imiteren, niet kan repareren en nooit iets gelijkwaardigs kan creëren. Het resultaat is dat alles naar de bliksem gaat. Het gaat prutsen aan dingen die het niet begrijpt, zoals de klimaatregeling waardoor alles vervuilt en waardoor de plantjes in de vensterbank het loodje leggen en er allerlei beesten rondkrioelen die er nooit waren. Het gaat van kwaad tot erger, maar het signaleert niets, voelt niets, doet er niets aan. Om te doen alsof er van alles aan de gang is, zorgt de synthetische huishoudster voor constante reuring, alles moet in beweging blijven, ziet de ontstane chaos en vernietiging aan voor “vooruitgang”. De Schepper zal bij thuiskomst een leermoment hebben: je kunt het niet aan een machine overlaten. Een machine die alles alleen maar kan “opmaken”, terwijl alles in overvloed aanwezig is, zal worden “uitgezet”.
Dat neem ik waar in de vorm van absurditeiten, onverklaarbare fenomenen en wat ik “flitsen” noem, van die kleine pulsjes die iets teweegbrengen wat je (nog) niet kunt plaatsen. Dit gevoel is niet nieuw, ik heb ons doen en laten hier – en dan vooral de manier waarop – altijd al gezien als tegenstrijdige onzin. Ik werd echter steeds weer bij de les gehouden door de gebeurtenissen, ontwikkelingen, de geschiedenis en voor ons doodgewone overlevingsbehoeften. Of dat je hier bij binnenkomst wordt opgezadeld met een torenhoge schuldenlast, die je van je voorgeslacht zou hebben geërfd. Binnen een decennium heb je begrepen dat je eerst naar school moet, een leven lang moet werken voor de kost, belasting moet betalen, je aan wetten moet houden, een geloof aan moet nemen, dat mensen in aanleg slechte wezens zijn, dat ze boven de dieren en planten staan en dat mensen het elkaar zo lastig mogelijk zullen proberen te maken vanwege de “vooruitgang”.
Het absurde toneel wat er 24/7 om je heen wordt opgevoerd fungeert als stampende, lawaaierige achtergrondmuziek. Om ervoor te zorgen dat je in de waan van de dag blijft.
Maar steeds, iedere keer dat je een flits kunt waarnemen, valt er iets weg, wat niet in dezelfde vorm terug kan komen. Vanmorgen zag ik letterlijk een flits tijdens een sneeuw/hagel/regenbui. Gevolgd door een donderslag. Drie keer. Alsof de haan driemaal kraaide. Nog nooit meegemaakt en de vraag is of het een natuurverschijnsel is, omdat ik steeds sterker het vermoeden krijg dat de natuur, of het natuurlijke leven een ongelooflijk hoge graad van intelligentie is, wat je niet eens meer kunstmatig kunt noemen, maar misschien kosmisch – wat dat dan ook maar is. In een flits weet je dan ook dat “het weer” niet natuurlijk is, want weer is een zeer lage en manipuleerbare vorm van intelligentie. net zoals het apparaat wat ons bezig probeert te houden van een ultralage intelligentie is. Er moet altijd lawaai zijn, dat zegt genoeg. De onzin van “stilstand is achteruitgang” zegt ook genoeg over de chronische angst dat alles stil valt.
En dan zag ik nog iets, niet direct een flits, meer iets van: “wat een onzin is dit”. Het fenomeen geld en waarom dat alleen maar minder waard wordt. Prijzen van goud en zilver spiralen tot ongekende hoogten, sommigen worden daar erg blij van. Maar het betekent niets anders dan dat je geld alleen maar minder waard wordt. Nog gekker is het, dat ook je schulden steeds lager zouden moeten worden als er inflatie is. Ze hebben er echter voor gezorgd, dat dat nooit het geval is; het werkt maar één kant op. Om dat uit lucht gefabriceerde geld zijn waarde te laten houden, heeft het apparaat “rente” uitgevonden. Om die rente te betalen moet er dus extra papier worden bedrukt, waardoor er toch echt altijd een tekort ontstaat. Er zijn per saldo altijd ergens tekorten. Er vallen dus altijd ergens gaten, die moeten worden opgevuld. Geen wonder dat er altijd ergens chaos moet zijn om te doen alsof dat gat daar niet is gevallen.
Zou dat ook met het “bewegingsapparaat” hebben te maken? Overal waar beweging in de vorm van wat dan ook is, zou daar een gat vallen wat moet worden opgevuld met een ander gat? Als je de wereld op afstand houdt en observeert wat er gebeurt, dan kan het bijna niet anders. Daarom moet alles altijd in beweging blijven, om te verhullen wat het inherente probleem is. Iedere stap die je doet kost energie en blijkbaar wordt die energie per saldo niet aangevuld en valt er een gat. Daarom is er nooit iets klaar, is er nooit iets af, zijn de dingen nooit gedaan. Er moet altijd meer zijn, het lijkt de vlucht naar voren. Het systeem moet overleven door de vlucht naar voren. je ziet dat aan de “agenda” en het absurde gebazel van kunstkoppen en praatpoppen die het over AI en transhumanisme hebben. Daaraan kun je zien dat deze toekomstvoorspellers geen echte mensen zijn, dus geen levenskrachtenergie kunnen leveren, dus worden ingezet om de missie naar het absolute einde rond te bazuinen.
De weg terug is voor deze entiteiten een aperte doodzonde.
Als stilstand wordt gezien als achteruitgang, hoeven we er niet eens veel aan te doen. De weg terug is de boel stilzetten.
Het zal nog veel absurder, rumoeriger en onmenselijker worden.
Voor ons het teken dat het systeem er aan gaat, geen twijfel mogelijk.
Source: https://herstelderepubliek.wordpress.com/2026/01/06/de-weg-terug/
.