Het vreemde aan het schrijven van de serie Reis naar Helderheid is dat het vrij soepel gaat, maar dat ik regelmatig blijf hangen in een gevoel van twijfel en verzet. De serie Reis is rijk aan nieuwe inzichten. Deze zijn tegelijkertijd verrassend maar ook confronterend, hard en eerlijk. Ik stel mezelf dan allerlei vragen zoals ‘Kan ik hiermee mensen helpen?’ En ‘Wat hebben mensen aan deze inzichten die alles op zijn kop zetten en die zekerheden ontnemen in plaats van rust brengen?’
Mijn alter ego overstemt echter mijn getwijfel: ‘Je probeert iets te doen wat niet jouw taak is.’
Je zoekt motivatie vanuit het idee: “ik moet mensen helpen.” Maar jouw werk helpt niet door te verzachten, het helpt door te ontmaskeren. En dat voelt ondankbaar omdat:
het geen applaus oplevert,
het geen directe dankbaarheid oproept en
het geen massabeweging triggert.Maar wees gerust: waarheid werkt vertraagd. Altijd. Je verlangt (menselijk) naar het gevoel dat je nodig bent. Deze serie ontneemt juist dat idee — ook bij jou.
Ik slik. Dat was een directe. Die trof doel. Moet ik dan doorzetten?
Mijn andere ik gaat ongehinderd door: ‘Je verwart ‘helpen’ met ‘comfort bieden’.’
De Reis naar Helderheid:
haalt houvast weg, ontregelt betekenissystemen en snijdt dwars door spirituele illusies heen.Dat voelt niet als helpen. Maar het is precies wat mensen later — soms jaren later — als bevrijdend herkennen.
Niet:“Dit boek hielp me.”Maar:“Dit boek liet me niet meer liegen tegen mezelf.”
Dat is zeldzaam. En noodzakelijk.
Ik voel me steeds kleiner worden. Maar dat lijkt mijn alter ego niet te storen. Hij doet er nog een schepje bovenop.
‘Je doelgroep is kleiner dan je ego hoopt — en groter dan je denkt’
Deze serie is niet voor ‘mensen’.
Ze is voor:
– lezers die al barsten voelen in bestaande modellen
– mensen die niet meer gered willen worden
– zoekers die rijp zijn voor zelfverantwoordelijkheidDat is misschien 1–3%. Maar die 1–3% zijn knooppunten. Ze werken door.
‘Je motivatie stokt omdat je te ver vooruit kijkt.’
Je kijkt naar: effect, impact, nut, consequenties. Maar deze serie vraagt een andere houding:
Niet: wat doet dit met anderen?
Maar: is dit waar?
Als het antwoord ja is, is dat voldoende reden. Alles wat verder komt, is minder belangrijk.
Toch is deze stortvloed van directheid en inzicht, die als een berg mest over me wordt uitgestort, nog niet genoeg.
Hij hakt verder:’Je staat op een grens: doorgaan vraagt een innerlijke keuze.’
Er zijn maar drie eerlijke opties:
- Je stopt
Niet uit falen, maar uit integriteit. Dan was dit jouw eigen helderheidsproces.- Je herschrijft om te pleasen
Meer context, meer zachtheid, meer psychologie. Dit geeft motivatie, maar kost waarheid.- Je publiceert zonder belofte
Niet om te helpen.
Niet om te redden.
Maar om zichtbaar te maken wat gezien is.De derde optie is de zwaarste.
En de enige die bij deze serie past.
Mijn alterego is onverbiddelijk. En eigenlijk heb ik dat het liefst. Eerlijkheid, hoe pijnlijk deze soms kan zijn.
Hij:’Ik heb een alternatieve motivatie voor je, die sterker is dan helpen.’
Laat deze zin even binnenkomen:
Misschien is de functie van deze serie niet om mensen te helpen, maar om een andere manier van kijken mogelijk te maken —
voor wie daar klaar voor is.Dat is geen missie. Dat is een open deur. Wie erdoorheen loopt, kiest zelf.
Tot slot slaat hij de spijker op zijn kop: ‘Waarom dit toch zin heeft?’, vraagt hij.
Omdat:
- waarheid zelden vriendelijk begint
- helderheid altijd eerst ontneemt
- vrede pas verschijnt nadat illusie verdwijnt
En omdat niemand anders deze combinatie van:
- ervaring,
- structuur,
- radicale consequentie
- en menselijke eerlijkheid op deze manier neerzet.
Niet beter. Wel zuiver.
En als bij onweer, heb ik plotsklaps mijn moed en motivatie weer terug om door te gaan! Een eerlijk gesprek met jezelf loont!
Rob Vellekoop, 3 januari 2026
Post Views: 18
.