“In een wereld waar de waarheid wordt geslachtofferd op het altaar van politieke opportuniteit, werd ik op het partijkantoor geconfronteerd met de boodschap dat eerlijkheid geen plaats heeft in de strategie van de macht. De echo van mijn vraag over de vaccinveiligheid weerklonk als een schandaal, maar de echte schande was de stilte die volgde. Terwijl ik werd gedwongen om te zwijgen, realiseerde ik me dat de grootste leugen niet in de antwoorden ligt, maar in de angst om ze te stellen.”
Kort na het viraal gaan van de video werd hij op het partijkantoor ontboden. Daar kreeg hij te horen dat men wilde dat hij zou opstappen.
Oud-Europarlementariër Rob Roos vertelt in een nieuwe video van De Begrenzers openhartig over de nasleep van zijn veelbesproken optreden in het Europees Parlement, waarin hij een vertegenwoordiger van Pfizer confronteerde met de vraag of het COVID-19-vaccin vóór marktintroductie was getest op het voorkomen van virusoverdracht. De bevestiging dat dit niet het geval was, vormde volgens Roos het kantelpunt in zowel het publieke coronadebat als zijn politieke loopbaan.
Roos plaatst zijn optreden nadrukkelijk in de context van het Nederlandse coronabeleid. Hij verwijst naar uitspraken van toenmalig premier Mark Rutte en minister Hugo de Jonge, die herhaaldelijk stelden dat vaccineren niet alleen een individuele keuze was, maar een maatschappelijke plicht: men zou zich laten vaccineren “voor een ander”. Die boodschap is door de verklaring van Pfizer fundamenteel onderuitgehaald. Als het vaccin niet getest was op het stoppen van transmissie, dan ontvalt de morele en beleidsmatige basis onder maatregelen zoals het coronapaspoort.
In de hoorzitting stelde Roos zijn vraag bewust in het Engels en in een gesloten ja-of-nee-vorm, om uitwijkmogelijkheden te voorkomen. Hij vroeg expliciet of het Pfizer-vaccin vóór goedkeuring was getest op het stoppen van virusoverdracht en, indien dat zo was, of de data met het parlement gedeeld konden worden. Het antwoord van de Pfizer-vertegenwoordiger was kort en duidelijk: nee, dat was niet onderzocht. Roos beschrijft dit moment als schokkend en spreekt zelfs van een schandaal, gezien de maatschappelijke druk, vaccinatiedwang en uitsluiting die mede op dat narratief waren gebaseerd.
Na publicatie van de video ging deze razendsnel viraal. Roos vertelt dat het fragment massaal werd gedeeld op sociale media en dat hij vrijwel onmiddellijk werd benaderd door internationale media. Hij verscheen in primetime televisieprogramma’s in onder meer Australië, Nieuw-Zeeland, de Verenigde Staten en diverse Europese landen, waaronder een interview bij Tucker Carlson op Fox News. Zelf zat hij daarvoor midden in de nacht in een Brusselse studio, wat hij beschrijft als surrealistisch maar ook indrukwekkend. Roos is ervan overtuigd dat dit optreden een belangrijk moment was in het doorbreken van wat hij noemt het “valse coronanarratief”.
Tegelijkertijd had de onthulling grote gevolgen binnen zijn eigen partij, JA21. Roos zegt dat hij zijn optreden vooraf had afgestemd met de toenmalige woordvoerder Volksgezondheid van de partij, Nikki Pouw-Verweij, inmiddels staatssecretaris. Toch werd hij kort na het viraal gaan van de video op het partijkantoor ontboden. Daar kreeg hij te horen dat hij persona non grata was binnen de partij en dat men wilde dat hij zou opstappen.
De reden die hem werd gegeven, was opmerkelijk openlijk cynisch: er zou “geen politiek voordeel te behalen zijn door over COVID te praten”. Dat raakte hem diep. Hij stelt dat hiermee impliciet werd gezegd dat waarheid ondergeschikt is aan electorale strategie. Roos benadrukt dat hij zichzelf niet ziet als carrièrepoliticus, maar als volksvertegenwoordiger, met als primaire taak het stellen van kritische vragen namens burgers, juist in een parlementaire commissie.
In het gesprek reflecteert Roos breder op de politieke cultuur in Nederland en Europa. Hij stelt dat veel politici partijbelang en persoonlijke carrière boven het algemeen belang plaatsen. Politieke partijen zouden een middel moeten zijn om burgers te dienen, maar zijn verworden tot een doel op zich, inclusief baangarantie en pensioenperspectief. Hij contrasteert dat met zijn eigen achtergrond buiten de politiek en zijn overtuiging dat echte volksvertegenwoordiging vraagt om onafhankelijkheid en persoonlijke offers.
Roos weigerde aanvankelijk om zelf op te stappen en stelde dat de partij niet het eigendom was van het partijbestuur alleen, maar ook van hem. Hij wijst erop dat hij een groot deel van het verkiezingsprogramma had geschreven en een belangrijke rol had gespeeld in het aantrekken van kiezers. Uiteindelijk bleef hij nog geruime tijd formeel lid van JA21, maar zonder enig contact met het hoofdkantoor. Gaandeweg verdwenen partijlogo’s van zijn video’s en werd hij intern steeds verder geïsoleerd.
Ondanks de pijn en teleurstelling zegt Roos dat hij trouw is gebleven aan zijn principes. Hij bleef actief als Europarlementariër en richtte zich op wat hij inhoudelijk juist achtte. Uiteindelijk verliet hij de partij definitief. Terugkijkend ziet hij zijn optreden niet alleen als een politieke actie, maar ook als een voorbeeld van de kracht van één goed gestelde vraag. Door de vraag strategisch te formuleren en geen uitwegen te laten, werd een bredere maatschappelijke leugen zichtbaar gemaakt.
Roos hoopt dat zijn verhaal, en met name het fragment uit de hoorzitting, een voorbeeld kan zijn voor toekomstige journalisten en politici: kritisch durven zijn, doorvragen, en waarheid boven opportunisme stellen, ook als dat persoonlijke consequenties heeft.