Is er eindelijk beweging in de oorlog in Oekraïne? President Volodymyr Zelensky heeft tegenover journalisten verklaard bereid te zijn Oekraïense troepen terug te trekken uit de nog door Kyiv gecontroleerde delen van de Donetsk-regio. In ruil daarvoor zou Rusland een “vergelijkbaar stuk land” moeten opgeven, zodat er een gedemilitariseerde bufferzone ontstaat, gemodelleerd naar de deling van Korea. Een internationale troepenmacht zou beide legers uit elkaar houden, met steden als Kramatorsk en Slovjansk binnen die zone.
Op papier klinkt het als een compromis. In werkelijkheid is het iets heel anders: een verkapte capitulatie.
Donetsk is Poetins doelwit
Donetsk is niet zomaar een frontgebied. Het is een van Poetins belangrijkste oorlogsdoelen. Rusland controleert het overgrote deel van de regio al en heeft herhaaldelijk duidelijk gemaakt dat volledige annexatie het einddoel is. Zelensky heeft tot nu toe elke centimeter grondgebied terecht geweigerd op te geven, juist omdat Donetsk cruciaal is voor de verdediging van Oekraïne.
Dat hij nu bereid lijkt dit principe los te laten, wijst niet op kracht, maar op toenemende druk. Met name vanuit Washington DC, waar de roep om “realistische oplossingen” steeds luider klinkt.
Referendum als doekje voor het bloeden
Zelensky stelt als voorwaarde dat de Oekraïense bevolking via een referendum instemt met de terugtrekking. Dat klinkt democratisch, maar is vooral window dressing. Iedereen weet dat Oekraïners massaal tegen het opgeven van Donetsk zijn. Het referendum fungeert vooral als politiek schild: als het misgaat, kan Zelensky wijzen naar “de procedure”.
Het verandert niets aan de kern: Oekraïne wordt richting territoriale concessies geduwd.
Het 20-puntenplan en Amerikaanse druk
Het voorstel maakt deel uit van een Amerikaans-Oekraïens 20-puntenplan om de oorlog te beëindigen. Dat plan werd gisteren afgerond na overleg waarbij ook Russen betrokken waren. Het document zelf is nog niet openbaar; Zelensky gaf slechts een mondelinge toelichting en verwacht naar eigen zeggen snel een Russisch antwoord.
Maar laten we realistisch zijn. Poetin heeft geen enkele reden om grond op te geven die hij militair heeft veroverd. Integendeel: hij zal dit voorstel lezen als een teken van zwakte. Voor Moskou is dit geen basis voor onderhandeling, maar een bevestiging dat tijd in Russisch voordeel werkt.
Zaporizja: opnieuw een patstelling
Ook op een ander cruciaal punt blijven de posities lijnrecht tegenover elkaar staan: de kerncentrale van Zaporizja. Oekraïne wil die samen met de Verenigde Staten beheren. Rusland weigert categorisch elke vorm van gedeelde controle. Voor het Kremlin is ook dit veroverd gebied en dus niet onderhandelbaar.
Geen vrede, maar een bevroren conflict
Het zogenoemde Korea-model wordt vaak verkocht als pragmatisch. In werkelijkheid betekent het een bevroren conflict, een permanente deling waarbij de agressor wordt beloond. Rusland houdt het grootste deel van Donetsk, krijgt strategische diepte en hoeft niets fundamenteels in te leveren. Oekraïne verliest grondgebied, veiligheid en onderhandelingsmacht.
Dit is geen vrede. Het is uitstel. En erger nog: het schept een gevaarlijk precedent. Wie met geweld land verovert, hoeft het uiteindelijk alleen maar lang genoeg vol te houden.
Echte vrede vraagt iets anders
Echte vrede zou betekenen dat Rusland zich volledig terugtrekt uit Oekraïens grondgebied. Alles daaronder is geen rechtvaardige oplossing, maar een gedwongen compromis ten koste van het slachtoffer.
Wat nu als “doorbraak” wordt gepresenteerd, is in werkelijkheid een teken dat het Westen de moed verliest. Oekraïne wordt richting overgave geduwd, terwijl Poetin rustig afwacht. Dit Korea-model is geen oplossing.
Het is een waarschuwing.
Steun de onafhankelijke pers die dit viert!
🚀 Steun ons via BackMe: https://dds.backme.org
Of maak uw bijdrage over op NL95 RABO 0159 0983 27 t.n.v. Liberty Media. PS: Zet uw e-mailadres erbij voor onze exclusieve SubStack-columns!
.
