Het protest voelde verder veilig en vredig. Geen waterkanonnen, geen agressie, geen losgeslagen politiehonden, geen hooligans, geen Romeo’s en ik werd niet uitgemaakt voor fascist voor het opkomen van Nederlandse getroffenen. Het was wel ijzig koud en mijn lichaam werd steeds kouder. Een teken om snel weer weg te gaan, want anders spelen mijn symptomen erg op. Ik vraag me trouwens af waarom de organisatie een protest voor zulke kwetsbare mensen organiseert in de koudste maanden van het jaar. Voorjaar of najaar was logischer geweest, maar goed dat er überhaupt iets georganiseerd is na zoveel jaren is al bijzonder.
Thuis keek ik de livestream. De verhalen waren hartverscheurend. Vooral Lisette, een jonge meid die naar België moest om überhaupt serieus genomen te worden. Dat horen wij in de vaccinatieschade gemeenschap ook zó vaak. We worden gedwongen om naar het buitenland te gaan voor medische hulp. Ze sprak krachtig voor alle jongeren die zwaar lijden. In haar geval kregen haar ouders zelfs de politie op haar af, omdat ze niet konden geloven dat hun kind zo ernstig ziek was. Op het podium viel me op dat sprekers handbraces en een zachte nekkraag droegen, typisch bij hypermobiliteit en bindweefselaandoeningen zoals Ehlers-Danlos Syndroom. Hypermobiele mensen lijken extra kwetsbaar voor deze chronische ziektes. Ik ben ook hypermobiel en zwaar de sjaak. We hebben zóveel overlap. Tijdens de speeches stak ik vanuit mijn warme woonkamer mijn vuist meerdere keren solidair de lucht in.
Er werd ook één minuut stilte gehouden voor de overledenen, zoals mensen die euthanasie kozen omdat de situatie ondraaglijk werd. Ook in mijn vax-injured community ken ik zulke verhalen. Later in de avond zag ik dat nieuwsmedia zoals NOS en RTL Nieuws uitgebreid verslag hadden gedaan en dat de volksgezondheidsminister, artsen en politici aanwezig waren. Het protest zag er professioneel en goed gefinancierd uit. Je zag aan alles dat er veel werk, tijd en geld in zat.
Maar één ding blijft knagen. Wij, mensen met chronische klachten door vaccinatie, werden genegeerd, terwijl zelfs de instantie C-support tijdens een vergadering heeft erkend dat wij als patiëntengroep eigenlijk in de kou worden gelaten. In Duitsland stonden Post-Vax en Long Covid gewoon zij aan zij tijdens een demonstratie. Zonder chaos. Het kan wél. Waarom doen wij aan struisvogelpolitiek hier in Nederland? Ook mijn Post-Vaccinaal Syndroom verdient een plek in dit verhaal. Ik hoop dat dat moment ooit komt, voordat mensen zoals ik stilletjes uit de samenleving verdwijnen. Al doe ik mijn best om niet in de schaduw te blijven, zodat niemand vergeet dat niet alleen een infectie of operatie, maar ook een vaccinatie complexe chronische gezondheidsklachten kan veroorzaken die erkend moeten worden.
Source: https://thelongshot.nl/paisprotest/
.