
Een verbod op vrijheid
Laten we even terugspoelen.
Vorig jaar maart kondigde Wagensveld een Pegida-demonstratie aan tegen de islamisering van Nederland. Een vreedzaam protest, binnen de grenzen van de wet. Maar in plaats van de vrijheid van meningsuiting te respecteren, besloot Marcouch preventief een gebiedsverbod van zes maanden op te leggen.
Met andere woorden: in plaats van de bedreigers aan te pakken, koos Marcouch ervoor om de vreedzame burger monddood te maken.
Het klassieke patroon van het huidige Nederland: de dader wordt beschermd, het slachtoffer gestraft.
De rechtsstaat spreekt
Maar Wagensveld liet het er niet bij zitten. Op 3 oktober kwam de eerste tik terug: de rechter verklaarde zijn bezwaar ontvankelijk en stelde hem in het gelijk. Een belangrijke overwinning – niet alleen voor hemzelf, maar voor iedereen die nog gelooft in de rechtsstaat.
En nu?
Nu probeert Marcouch gezichtsverlies te beperken door het verbod zonder advies van de bezwaarcommissie te “verzachten” van zes maanden naar drie weken. Alsof dat iets rechtzet.
Wagensveld: “Dit is het monddood maken van een minderheid”
“Weer een stapje verder in de zaak rond het 6 maanden gebiedsverbod in Arnhem. Na het succesvolle vonnis van 3 oktober besloot Ahmed Marcouch zonder advies van de bezwaarcommissie het gebiedsverbod om te zetten van 6 maanden naar 3 weken. Gebiedsverboden uitspreken aan activisten, voordat ze überhaupt iets gedaan hebben, en alleen omdat ik zei te komen — en anderen daarop wilden reageren met geweld of erger. Dat is het monddood maken van een minderheid; dat is het buigen van de rechtsstaat voor islamitisch terrorisme en onacceptabel!”
Hij slaat de spijker op zijn kop.
Dit is geen juridisch detail, dit is een principiële strijd: de vrijheid van meningsuiting versus de lafheid van bestuurders die buigen voor dreiging.
Hoop in de rechtszaal
Gelukkig lijkt de rechter aan de kant van Wagensveld te staan. De kans is groot dat ook die resterende drie weken sneuvelen. Als dat gebeurt, kan dit een belangrijk precedent worden: dat Nederlandse bestuurders niet langer kunnen buigen voor dreiging, en dat vrijheid van meningsuiting weer zwaarder weegt dan angst voor extremisme.
Wat zich in Arnhem afspeelt, is veel meer dan een lokaal conflict.
Het is de botsing tussen twee werelden:
- a]:text-primary dark:[&>a]:text-white [&>a]:underline md:text-lg text-base”>De wereld van vrijheid en rechtsstaat,
- a]:text-primary dark:[&>a]:text-white [&>a]:underline md:text-lg text-base”>En de wereld van angst, intimidatie en politiek opportunisme.
Edwin Wagensveld vecht niet alleen voor zichzelf, maar voor iedereen die nog durft te spreken in een land dat steeds banger wordt om de waarheid te zeggen.
Ahmed Marcouch mag dan burgemeester zijn,
maar de echte verdediger van vrijheid zit niet op het stadhuis –
hij staat voor de rechter,
en hij heet Wagensveld.
.

