Goedemorgen lezers!
Dag 6049 is aangebroken. Tijd voor een lesje “hoe blijf ik uit de klauwen van een steeds beroerder functionerend apparaat”. Iedereen zal uiteraard zijn eigen lesje moeten leren, maar misschien kunnen we hier iets mee. Een beginnetje maken en vervolgens een eigen pad kiezen.
Het is vrij simpel datgene te zeggen, wat iedereen zegt, te doen wat iedereen doet. Ook is het eenvoudig om te zeggen wat anderen willen horen en te laten zien waar anderen naar willen kijken. Vaak ook is het nog eenvoudiger om helemaal niets te zeggen, niemand te storen en niets te doen om het maken van fouten te voorkomen.
Het wordt heel wat moeilijker als je pal voor jezelf blijft staan, te zeggen wat je belangrijk vindt en te doen wat je voor jezelf moet doen. Een ongebaand pad kiezen, ook als je belachelijk wordt gemaakt, alvorens te worden bedreigd.
Kiezen voor observeren.
We hebben geleerd om alles te absorberen, opvoeding, onderwijs, sociale groepsdruk, religie, het nieuws, de dood, het einde van alles. Dat maakt het voor ons moeilijk om in een staat van observeren te blijven en ons daarin te handhaven. Observeren vanuit drie dimensies, hoe moet dat. Kan het überhaupt wel.
Doel: de hoogst mogelijke dimensie.
Dat is de situatie waarin ik wens te zijn. Zelfbeschikking, zelfbekrachtiging, vrijheid van handelen, het bereiken van je levensoptimum. Rust, sereniteit, creatie, vrede en alles komt vanuit jeZelf, je hartholte is eindelijk gevuld, je bent de BRON geworden. Deze genereert je denkkracht, je voorstellingsvermogen en je onuitputtelijke energie.
Simulatie: het leven in de 3-D dip.
Je kent dat wel: “Met beide benen op de grond blijven staan.” De realiteit is hard en genadeloos, zo wil men ons laten geloven. Dit is de Kathaarse hel van de 3-D simulatie en wordt de “realiteit” genoemd. Dat is het niet, het is een weerspiegeling, een opvoering, een script. Een simulatie die begon met diefstal, aan gelovigen verkocht als wettelijke toe-eigening: Unam Sanctam. Als bij toverslag waren de mensen alles kwijt, inclusief hun geheugen. De schepping was kosteloos overgenomen door de mens buitenspel te zetten.
De realiteit: de 2-D beleving.
De overgrote meerderheid van de mensheid leeft in een 2-D projectie. Er is een verbinding aangelegd tussen zender en ontvanger. De ontvanger is het individuele menselijke brein, die de functie van het menselijke bewustzijn heeft overgenomen. Dit bewustzijn kan geen onderscheid meer maken tussen de 2-D projectie en de 3-D simulatie. Alles is realiteit geworden.
Observeren is een kunst.
Om goed te kunnen observeren zul je je tegelijkertijd in deze drie dimensies moeten verplaatsen. Alles wat we waarnemen, alles om ons heen is reactie. De kunst is om de actie waar te nemen. In deze “moderne tijd” zijn vrijwel alle reacties een gevolg van acties vanuit de 2-D projectie: het platte scherm van TV, telefoon, computer, oudere informatiebronnen. De chaotische hoeveelheid informatie is bedoeld om een reactie los te maken. Dit losmaken van reacties kost massaal veel levensenergie, die door het systeem wordt gebruikt om de 3-D dip aan de praat te houden. Door de chaos en de hoeveelheid wordt geprobeerd de mens uit de hoogste dimensie weg te houden. Die bestaat dan voor de meeste mensen dan ook niet. En dat is precies de bedoeling.
De kunst van het observeren is gelegen in de capriolen die je moet uithalen je niet uit je hoogste dimensie weg te laten zuigen. Als je weet wat je wenst, dan kun je alles wat je wordt opgelegd in de 3-D simulatie niet serieus nemen. Daarnaast mag je je niet af laten leiden door de 2-D chaos die 24/7 over ons wordt uitgestort. Je zit dus niet in een “spagaat”, maar in een drievoudig acrobatisch kunststukje, waarbij je het centrale punt nooit uit het oog mag verliezen, wat er ook gebeurt.
Het apparaat in paniek?
Jazeker, ook al laten ze dat niet merken. Laat ik daar een mooi voorbeeld van geven. Wij moeten en zullen koste wat kost in een oorlog met Rusland worden betrokken. Het Nederlandse beroepslegertje – een kind met een waterhoofd van amper 1 parate brigade en enkele divisies officieren en logistieke dienstverlening – kan tegen de gevechtservaren Russen niet veel uitrichten, dat snapt iedereen. Nou ja, bijna iedereen. Om de boel aan het vredelievende thuisfront een beetje te forceren, was er onlangs een soort oefening georganiseerd in de nepstaat Oekraïne, in de buurt van het front met de Russen ergens in het Oosten. De 200 parate militairen die men daar voor had weten te vinden, deden wat ze moesten doen, een paar dagen heen en weer rijden, inpakken en wegwezen. Alsof je hoopt op een raketaanval van Poetin c.s. met een boel doden en gewonden, dus tamtam en loosh. Op de vraag aan een “hoge militair” waar dat nu allemaal goed voor was, wij zijn toch niet met Rusland in oorlog, kwam een antwoord wat de chaos goed karakteriseert:
“Wij doen dit, omdat er een groot gevaar dreigt vanuit het Oosten. Inderdaad zijn wij niet in oorlog met Rusland, maar zij wél met ons….”
Met andere woorden: als de Russen ons de oorlog niet verklaren, doen wij dat wel even voor ze. Dat maakt voor de onwettige “volksvertegenwoordiging” de weg vrij voor herinvoering van de dienstplicht, ook meisjes van 17 zullen er aan moeten geloven.
Observatie: Militairen zijn de gecertificeerd domste elementen van een staatsapparaat. Top-down. Niet te repareren.
Het ongebaande pad.
Wat er om ons heen gebeurt is het resultaat van het constant losmaken van reacties. Daardoor gebeurt er iets en pakt ALTIJD nadelig uit voor de mensen. Door te reageren verwoesten de mensen hun eigen leven, ook al snappen bijvoorbeeld jongeren niet waar je het over hebt. Meer dan driekwart van de wereldbevolking heeft zich de steden in laten jagen. Iedere binding met waar we vandaan kwamen is verloren gegaan en vervangen door synthetische toestanden, die als de realiteit worden gezien.
Source: https://herstelderepubliek.wordpress.com/2025/09/22/het-ongebaande-pad-kiezen/
.