Gisteren was het bepaald niet de dag van Esther Ouwehand en haar Hamasvriendjes. Hun nieuwste waanzinnige plan? Zwaargewonde kinderen uit Gaza naar Nederlandse ziekenhuizen halen voor behandeling. Gelukkig werd deze motie keihard weggestemd, en terecht! Want laten we eerlijk zijn: het laatste wat Nederland nodig heeft, is nog meer wachtlijsten in onze toch al overbelaste zorgsector. En dan hebben we het nog niet eens over de risico’s van het importeren van familieleden die doordrenkt zijn van Hamas’ anti-westerse haatideologie. Denk je dat die lui hier gezellig integreren? Nee, dat vergroot alleen maar de kans op aanslagen op Joodse en westerse doelen in ons land. Dat hebben we toch al vaak genoeg gezien?
Ouwehand jankte op X over deze verdiende afwijzing: “Ontzettend pijnlijk. Net geen meerderheid om zwaargewonde kinderen uit Gaza in Nederlandse ziekenhuizen de zorg te geven die ze nodig hebben. Uit medemenselijkheid is dit het absolute minimum wat je als land moet doen. We laten het hier niet bij zitten.” Och, Esther, wat een krokodillentranen! Oud-advocaat Oscar Hammerstein had een passend antwoord op haar gejammer: “Doe wat voor hen. Verhuis naar Gaza en ga zelf voor die kinderen zorgen. Je doet er iedereen in Nederland een groot plezier mee.” En gelijk heeft hij! Als Ouwehand zo begaan is met Gaza, waarom pakt ze niet zelf haar koffers? Laat haar daar de held uithangen in plaats van Nederland op te zadelen met problemen die we niet nodig hebben.
Laten we even nuchter blijven. Nederlandse ziekenhuizen barsten al uit hun voegen. Burgers staan maanden, soms jaren, op wachtlijsten voor essentiële behandelingen. En dan wil Ouwehand ons belastinggeld gebruiken om patiënten van de andere kant van de wereld voor te laten gaan? Terwijl landen als Qatar, Egypte of Turkije – die cultureel en geografisch veel dichter bij Gaza liggen – prima ziekenhuizen hebben? Waarom altijd Nederland, Esther? Is de Gazastrook ineens een Nederlandse provincie geworden? Of is dit gewoon weer een stunt om je pro-Palestijnse achterban te pleasen, terwijl je de veiligheid en belangen van Nederlanders negeert?
En laten we het over die veiligheid hebben. Hamas, de club waar Ouwehand en haar vriendjes zo graag mee dwepen, is een terreurorganisatie die al jaren raketten afvuurt, pogrom heeft gepleegd op Israëlische burgers en oproept tot geweld tegen het Westen. Hun ideologie is pure haat: anti-Joods, anti-westers en anti-vrijheid. Het idee dat familieleden van deze kinderen, mogelijk gehersenspoeld door Hamas’ propaganda, meekomen naar Nederland, is een recept voor ellende. De AIVD waarschuwde al dat de dreiging tegen Joodse en Israëlische doelen in Nederland is toegenomen door het conflict in Gaza. Wil Ouwehand die dreiging nog verder opvoeren? Blijkbaar wel, want logica is niet haar sterkste punt.
Andere X-gebruikers waren al even duidelijk over Ouwehands onzin. Een reageerde: “Vraag aan je vrienden van Hamas of ze eerst even uit die ziekenhuizen in Gaza kunnen oprotten zodat daar medische zorg kan worden verleend waarvoor ze door ons betaald zijn.” Een ander wees terecht op de problemen hier: “Niet om die kinderen maar om onze eigen problemen hier in dit land. En die kinderen kunnen beter daar in de regio worden behandeld bv door Qatar.” Precies! Waarom moeten wij altijd de portemonnee en de grens opentrekken, terwijl andere moslimlanden de handen in de zakken houden?
🟥 Vind jij dat DDS van waarde is – omdat wij blootleggen hoe partijen als VVD en BBB hun kiezers verraden en Nederland uitverkopen? Steun ons dan nú. 👉 Ga naar https://dds.backme.org of doneer direct via: NL95RABO0159098327 t.n.v. Liberty Media.
Ouwehand mag dan wel blijven doordrammen over “medemenselijkheid”, maar haar prioriteiten zijn volkomen scheef. Nederlanders verdienen zorg, veiligheid en een regering die eerst aan hen denkt. Niet aan de agenda van Hamas en consorten. Dit was een zeldzame overwinning voor het gezonde verstand in de Tweede Kamer. Laten we hopen dat Ouwehand en haar Hamasvriendjes eindelijk eens leren dat Nederland geen speeltuin is voor hun ideologische hobby’s.
.
