Marino Punk verloor zijn vrouw Debbie, de dochter van José De Cauwer, en de wereld leek een stukje donkerder te worden voor de bekende accordeonist. Debbie was niet zomaar een vrouw, ze was een punkvrouw met groen haar en een groot, groen hart. Haar aanwezigheid bracht kleur en leven in Marino’s wereld, en haar plotselinge afwezigheid liet een gapend gat achter.
Debbie was niet alleen de steun en toeverlaat van haar man en vier kinderen, maar ook een inspiratie voor velen. Haar unieke stijl en ongeëvenaarde liefde voor het leven maakten haar geliefd bij iedereen die haar kende. Marino kon niet geloven dat hij haar moest missen, en zijn hart brak telkens als hij naar hun favoriete liedjes luisterde.
Maar ondanks zijn verdriet wist Marino dat Debbie niet gewild had dat hij zijn passie voor muziek opgaf. Dus bleef hij optreden, soms met tranen in zijn ogen, maar altijd met haar in gedachten. Want zoals Debbie altijd zei: “De show must go on, zelfs als het leven even niet zo rooskleurig lijkt.”
.