In een donkergrijs verleden had ik wel eens plannen om een boek te schrijven. Je leerde iedere dag zoveel bij, het moest worden opgeschreven, dacht ik vol overtuiging en enthousiast. We zijn nu jaren verder en die wazige plannen zijn – achteraf gelukkig – nooit ten uitvoer gebracht. Iets hield me altijd tegen en …. ik weet nu wat. Na het bestuderen van het stuk over ons voorouderlijk geheugen zullen veel mensen de wrange conclusies maar moeilijk kunnen accepteren. Want wat we doen is gretig kopiëren wat onze tegenstander in de etalage heeft uitgestald en we denken dat het uit onze eigen koker (!) afkomstig is, na er wat persoonlijke tintjes aan te hebben toegevoegd. Als ik een boek zou schrijven, dan zou ik direct na publicatie door de etaleur juridisch worden aangepakt: plagiaat. Zéker als je er geld voor zou vragen, maar ook als het vrij ter beschikking zou worden gesteld. Bovendien heb ik in de loop der jaren vele malen bakzeil moeten halen als het ging over het gebruiken van plaatjes. Portretrecht, etc. Tja, goed beschouwd heb ik nooit vanuit de bron geschreven. Dat kan alleen maar als die bron aanwezig is. Ik ervaar het nu opeens als een behoorlijk gemis, toch vreemd voor een non-player-character, nietwaar? Dat zal wel slijten in de loop van de tijd, vermoedelijk. Het schrijven van de stukjes hier is altijd een beetje erg veel “copy-manipulate-paste” geweest als je de verhalen erop naleest. De betere artikelen zijn vertaalde stukken, gelukkig heb ik dat er wel altijd bij vermeld. Ik heb voor het schrijven en becommentariëren mijn volledige setje zintuigen niet gevolgd en geraadpleegd. Misschien komt dat wel omdat dat setje – zoals ik nu heb geconcludeerd – niet compleet blijkt te zijn. Ik kan mij echter maar moeilijk troosten met de gedachte dat meer dan de helft van de mensen zo is geconstrueerd; vulmateriaal voor entertainment.
Het enige voordeel van 15 jaar geploeter met tussenpozen is dan ook, dat ik buiten de deur geen ongelukken heb kunnen maken en nog meer – zij het fysieke – schade veroorzaakt.
Dag 5962 – De papegaai in de echoput
Dus nog maar weer eens een copy-paste verhaaltje voor de liefhebber…..:
De kostbaarste bezittingen die een mens heeft om zich in een 3-dimensionale wereld te handhaven, zijn de zintuigen. Met deze zintuigen moet het gezond verstand worden aangestuurd om de juiste beslissingen te nemen. In de 19e eeuw wisten ze ook al dat de mensen worden bedrogen. Dat kwam omdat men nog in staat was hun 6e zintuig te gebruiken. Intuïtief denken en handelen noemen we dat nu. In 1885 schreef een zekere William Carpenter een boekje “100 bewijzen dat de aarde geen bol is”. Hij richtte dit aan de Johns Hopkins University, een jezuïetenbolwerk dat nog steeds bestaat en nog steeds de mensen bedriegt en misleidt. Daar heb je namelijk universiteiten en wetenschappers voor…..
Zintuigen. Als de mens ze allemaal gebruikt, zal hij niet worden misleid in zijn onderzoek van de natuur. Alleen wanneer een of ander vermogen wordt verwaarloosd of misbruikt, wordt hij misleid. Ieder mens die zijn zintuigen volledig beheerst, weet dat een vlak oppervlak een vlak of horizontaal oppervlak is. Maar astronomen vertellen ons dat het enige echte vlak het gebogen oppervlak van een bol is! Ze weten dat de mens een vlakke ondergrond nodig heeft om op te leven, dus geven ze hem een vlak. Maar het is geen vlak, het is immers een ronding. Aangezien dit het beste is dat astronomen met hun theoretische wetenschap voor hun medeschepselen kunnen doen – hen bedriegen – is het duidelijk dat de dingen niet zijn zoals ze zeggen dat ze zijn; en, kortom, het is een bewijs dat de aarde geen bol is.
William Carpenter – 1885
Dit boekje is nu 140 jaar oud. Inmiddels is onomstotelijk bewezen dat de aarde een bol is. Ik zal er maar geen plaatje meer aan toevoegen……
Source: https://herstelderepubliek.wordpress.com/2025/06/27/zintuigen-gebruiken/
.