Ingezonden stukken (1)
Je vergissen is menselijk, maar erin volharden is des duivels. (Seneca)
Hierbij wordt iedereen uitgenodigd stukken ter publicatie in te zenden. Korte stukjes publiceer ik als artikel, lange essays kun je downloaden als PDF document. Opstellen die ik ook in de krant kan lezen komen niet door mijn allergie-filter. Het mooiste zijn immers de verhalen die vanuit je hart, je oorsprong worden geschreven, toch?
Vandaag de eerste.
~=~=~ Ter inleiding ~=~=~
Errare humanum est perseverare diabolicum
De eerste persoon aan wie ik vroeg dit essay te lezen, antwoordde mij of ik hem, voordat hij het zou gaan lezen, een idee van de inhoud kon geven in jip-en-janneketaal. Waarom hij dat aan mij vroeg was me een raadsel. Tot ik eraan dacht, dat het vaak van cruciaal belang is, een beknopte beschrijving
van een boek, bijvoorbeeld op de achterflap, te kunnen lezen. Daarom hier eerst een soort achterflap toelichting, zodat de lezer van meet af aan een redelijk beeld kan krijgen van het wat en het waarom.
Het centrale thema van mijn tekst, is kunstmatige satellieten, vliegmachines die rondjes om de aarde draaien, op een altitude van zo’n 200 tot 40.000 km1, afhankelijk van de functie van het apparaat. Ze staan bekend onder namen als ISS (international space station), GPS- en GEO-stationaire satelliet en worden ons als volgt voorgesteld:
Ik vergelijk de vorm van m’n essay met een zogenaamde chautauqua. Dat waren (en zijn nog) voorstellingen in de Verenigde Staten en Canada, bedoeld om het grote publiek te instrueren en te vermaken. Een soort TED-talks, waar men ook de gelegenheid kreeg vragen te stellen en kritiek te leveren. In dat opzicht gaat mijn vergelijking wat mank, ik zou niet weten hoe ik een eerlijke Q&A passage aan mijn tekst zou kunnen te plakken. De vragen én antwoorden zou ik immers zelf moeten bedenken. Dus zouden ze niet onpartijdig zijn.
De motivatie van mijn geschrijf is de volgende: Naar mijn mening is de menselijke beschaving in een cruciale periode van erop of eronder. De oorzaak, of in ieder geval één van de oorzaken hiervan, is naast de vergoddelijking van wetenschapper of specialist, het monddood maken van amateur, leerling of simpelweg belangstellende. Je kunt geen onderwerp bedenken, of er wordt wel ergens een doctrine opgelegd waarover dan weer eindeloos “ins Blaue hinein” wordt geruzied.
De natuur- en wiskunde worden beschouwd als het neusje van de zalm der wetenschap. Het zijn exacte wetenschappen, waarin de levensvatbaarheid van een theorie staat of valt met een sluitende bewijsvoering. En waar falsificatie leidt tot verwerping van de betreffende theorie. Verwerping die steevast gepaard gaat met vijandigheid, boosheid, geklaag en weemoedige gezangen, en onherroepelijk is. Of dat in ieder geval, zou moeten zijn.
In de huidige wereld van individualisme, trots, aanzien, bezit en macht, wordt de, door zijn liefde voor het onderzoek gedreven, wetenschapper met zijn revolutionaire ideeën, systematisch weggehoond alvorens, mocht zijn zienswijze ooit toch nog eens doorbreken, met lauweren te worden
binnengehaald. En zo is er altijd strijd. Nieuwsgierigheid, objectiviteit, nederigheid en onbaatzuchtigheid zijn vaak ver te zoeken.
Ik beperk me tot één onderwerp, kersenplukkerij2 is uit den boze. Het gaat me hier enkel om het concept van de circulaire omloopbaan van objecten als het ISS en de GPS- en GEO-s satellieten3 te ontkrachten. En daarmee de kleintjes onder ons, zij die bang zijn om zelf na te denken en voor zichzelf op te komen, een hart onder de riem te steken. Door de groten onder ons, zij die hooghartig van de hoge toren der exacte wetenschap blijven toeteren, als ze hun vergissing eigenlijk allang (h)erkend zouden moeten hebben, wat nieuwe inzichten te geven. Voor het welzijn van allen. Onweerlegbaar aantonen, dat de technocraat het fout heeft, zou dat niet een goed begaanbare ontsnappingsroute zijn uit de huidige dreiging van een maatschappelijke verstikking door technocratische tirannie?
Met deze inleiding, waarmee ik hoop bij de lezer de smaak naar meer tot welhaast ondraaglijke hoogte te hebben opgekrikt, steek ik mijn hoofd hoog boven het maaiveld uit. Dat is heel link, met al die dragers van Ockhams scheermes om me heen. Ik hoor ze al roepen: “Oen dat je bent, hooghartige nietsnut! Ik zie ze vliegen met mijn eigen ogen man, die niet bestaande satellieten van jou”. Waarop ik slechts kan antwoorden: “Mooie samenvatting van mijn hele betoog. Je ziet ze vliegen, inderdaad!”
~=~=~ Einde inleiding ~=~=~
Source: https://herstelderepubliek.wordpress.com/2025/04/15/nieuw-de-rubriek-inzendingen/
.