• za. nov 21st, 2026

Het Nieuws Maar Dan Anders,

Anders Hoor Je Het Niet!

“In een wereld waar de EU zich ontpopt tot rechter, aanklager en beul, worden stemmen van dissent met de grond gelijkgemaakt, zonder enige rechtsgang. De schaduw van bureaucratische willekeur drukt zwaar op de schouders van hen die durven te spreken, terwijl de vrijheid om te verdedigen als een verre herinnering vervaagt. Wat rest is een dystopie waarin de waarheid wordt gemuilkorfd en de menselijkheid wordt verdoofd, gevangen in een web van onrechtvaardigheid.”

De EU als rechter, aanklager én beul.

Foto: EU-baas Von der Leyen, © European Union, 2026, CC BY 4.0

De Europese Unie heeft de Ierse journalist Chay Bowes op de sanctielijst geplaatst, zonder rechtszaak, zonder bewijs en zonder enige mogelijkheid tot verdediging. Bowes, die regelmatig kritisch bericht over de oorlog in Oekraïne en de westerse wapenleveranties, wordt beschuldigd van het verspreiden van “Russische desinformatie” — een stempel dat steeds vaker wordt gebruikt om dissidente stemmen het zwijgen op te leggen.

Geen rechtbank, geen bewijs, geen genade

Wat de zaak-Bowes zo schokkend maakt, is niet alleen de sanctie zelf, maar de manier waarop die tot stand is gekomen. Er is geen aanklacht ingediend, geen rechtszaak gevoerd en geen bewijs openbaar gemaakt. Bowes heeft naar eigen zeggen geen inzage gekregen in de stukken op basis waarvan hij op de lijst is beland. Volgens hem zijn de beschuldigingen gebaseerd op artikelen van mediabedrijven die worden gefinancierd door defensie-industrie en USAID — organisaties met een duidelijk eigen belang bij de narratieven rondom het conflict in Oekraïne.

Dit is geen bureaucratische vergissing. Dit is een bewust gekozen instrument om mensen buiten de gevestigde orde financieel en maatschappelijk te wurgen, zonder dat er ook maar één rechter aan te pas komt.

Door je te abonneren ontvang je dagelijks nieuwe berichten en steun je mijn werk:

Financieel lamgelegd: zelfs kerstcadeautjes zijn verboden

De gevolgen van de sancties zijn verwoestend voor zijn persoonlijke leven. Zijn bankrekeningen zijn bevroren, wat betekent dat hij geen geld kan opnemen, geen rekeningen kan betalen en zijn gezin niet kan onderhouden. De Ierse centrale bank biedt hem theoretisch de mogelijkheid een “licentie” aan te vragen om te mogen eten — een vernederend en middeleeuws concept dat in een rechtsstaat ondenkbaar zou moeten zijn.

Bowes beschrijft hoe hij zijn kinderen geen kerstcadeautjes kan kopen, hoe zijn vrouw en hij financieel aan de grond zitten. En dat alles zonder dat hij ook maar ergens van beschuldigd is in een normale rechtsprocedure. Het zijn de Ierse burgers zelf die hem momenteel via donaties overeind houden.

Brussel als nieuwe koloniale macht?

In een videoboodschap trekt Bowes een pijnlijke historische vergelijking. Ierland heeft eeuwenlang gestreden voor onafhankelijkheid van de Britse kroon — en nu, zo stelt hij, is die zwaarbevochten soevereiniteit simpelweg overgedragen aan bureaucraten in Brussel. Geen Ierse rechter, geen Ierse wet en geen Iers paspoort kan hem beschermen tegen wat de EU hem heeft aangedaan.

Hij overdrijft niet. Het is de juridische realiteit van hoe EU-sancties werken: ze overschrijven nationaal recht en nationale rechtsbescherming. Als de EU beslist dat jij een bedreiging bent, dan ben je dat — en je hebt geen enkel middel om je daartegen te verdedigen via je eigen nationale rechtssysteem.

De Ierse regering kijkt toe en zwijgt

Premier Micheál Martin en minister van Buitenlandse Zaken Helen McEntee worden door Bowes direct aangesproken op hun verantwoordelijkheid. Zij hebben als vertegenwoordigers van de Ierse staat de plicht hun burgers te beschermen — ook tegen besluiten van bovennationale organen als de EU. In plaats daarvan, zo stelt Bowes, kiezen zij er expliciet voor om mee te werken aan zijn uitschakeling.

Een beweging in wording

Bowes geeft aan dat hij niet van plan is te vluchten of te capituleren. Hij kondigt burgerlijke ongehoorzaamheid aan en roept mensen op de sancties te negeren zolang er geen eerlijk rechterlijk oordeel aan ten grondslag ligt. “We worden allemaal aangevallen,” stelt hij. Tienduizenden mensen zouden zich al hebben gemeld om hem te steunen, en hij spreekt van een groeiende beweging in Ierland die de straat op wil gaan.

Als overheden en supranationale organen het instrument van sancties kunnen inzetten tegen journalisten en critici, zonder enige rechterlijke toetsing, dan is iedereen in principe kwetsbaar. De vraag is niet of Bowes gelijk heeft over de oorlog in Oekraïne. De vraag is of wij een systeem accepteren waarin machthebbers zelf bepalen wie er mag spreken — en wie er gestraft wordt voor het tegendeel.

Vergeet niet om dit artikel te delen met je achterban:

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *