“In een wereld waar de waarheid ondergeschikt is aan de belangen van de machtigen, zijn we slechts pionnen in een spel dat wordt gedomineerd door de schaduw van Big Pharma en de WHO. De illusie van keuze verdwijnt in de rook van commerciële belangen, terwijl de media als een trouwe hond achter de financiële machthebbers aanloopt. Wat ooit een strijd was voor de gezondheid van de mensheid, is nu verworden tot een dystopische dans van angst en winst.”
Wat dr. David Bell vertelt over de WHO en Big Pharma is confronterend.
WHO en Big Pharma vormen een gevaarlijke combinatie, en dat is geen complottheorie — dat is de nuchtere conclusie van iemand die er zelf jaren middenin zat. De Australische senator Alex Antic sprak in zijn podcast Based dr. David Bell, voormalig medisch functionaris bij de Wereldgezondheidsorganisatie. Wat Bell vertelt, is confronterend: de WHO is verworden tot een instrument van private belangen, en de media doen er gewillig aan mee:
Van drinkwater naar vaccindrang
Bell schetst hoe de WHO ooit begon als een organisatie gericht op de meest basale gezondheidsproblemen in de wereld: schoon drinkwater, sanitaire voorzieningen, bestrijding van tuberculose en malaria. Dat is radicaal veranderd. De financieringsstructuur is in de afgelopen decennia volledig omgegooid. Waar lidstaten vroeger een vast bedrag bijdroegen en de WHO zelf bepaalde wat daarmee gebeurde, bestaat de begroting nu grotendeels uit geld van private donoren. De twee grootste financiers van de WHO zijn inmiddels de Gates Foundation en Gavi, een publiek-private samenwerking die draait om vaccinatie. Daarna komen pas landen zoals Duitsland. Dat betekent in de praktijk: hij die betaalt, bepaalt. En wat die betalers bepalen, draait vrijwel uitsluitend om vaccins en farmaceutische producten — niet om betere voeding of sanitaire infrastructuur, terwijl dat bewezen de meest effectieve manier is om ziektes te bestrijden.
De media als verlengstuk van farmaceutische belangen
Bell wijst op een mechanisme dat veel mensen liever niet zien: farmaceutische bedrijven zijn de grootste adverteerders in de Amerikaanse media. Geen complot, maar simpelweg de logica van geld. Je hoort ook bij ons de spotjes op de radio: “Dit is een initiatief van Pfizer”, “Dit is een initiatief van GSK”. Wie de media financiert, koopt op zijn minst een zekere welwillendheid. Dat verklaart volgens Bell waarom elk nieuw ziekte-incident — van Marburg tot vogelgriep tot pest in Rusland — breed wordt uitgemeten, terwijl de werkelijke sterftecijfers nauwelijks veranderen. Angst verkoopt vaccins. En vaccins, zeker mRNA-varianten, zijn enorm winstgevend. Bell trekt een directe lijn: je kunt angst nu te gelde maken op een manier die dertig jaar geleden simpelweg niet mogelijk was, omdat de technologie er niet was.
Covid: wat had er anders gemoeten?
Bell is glashelder over zijn standpunt inzake de coronacrisis. Een virus dat gemiddeld op de leeftijd van tachtig jaar dodelijk is en nauwelijks gezonde volwassenen of kinderen treft, rechtvaardigde nooit de maatschappelijke ontwrichting die volgde. De lockdowns kostten volgens hem wereldwijd meer levens dan ze redden — via het uitstellen van kankerzorg, het stilleggen van screeningsprogramma’s en de verpaupering van lage-inkomenslanden, waar een dalend bruto nationaal product rechtstreeks leidt tot hogere kindersterfte. Hij noemt ook de behandelprotocollen zelf: het agressief beademen van kwetsbare ouderen in New York, het gebruik van midazolam bij COVID-patiënten in het Verenigd Koninkrijk. Dingen die medisch gezien niet kloppen, maar door niemand werden tegengehouden.
Het mRNA-platform: geld drukken op medische schaal
De opkomst van mRNA-vaccins beschrijft Bell als primair een commerciële ontwikkeling. De technologie bestaat al twintig jaar, maar werd lange tijd niet gebruikt omdat dierproeven zorgwekkende resultaten opleverden. Met COVID-19 als breekijzer is het platform nu mainstream. Het grote voordeel voor fabrikanten: je kunt snel produceren, snel aanpassen en enorme hoeveelheden verkopen — zeker als er sprake is van vaccinatieplicht of -druk. Bell maakt zich zorgen over de biologische mechanismen: de lipide nanodeeltjes die het mRNA inpakken, worden sterk opgenomen door de eierstokken. Dat kan leiden tot een auto-immuunreactie waarbij lichaamseigen cellen worden aangevallen, inclusief eicellen. Of de vruchtbaarheid van de volgende generatie vrouwen hierdoor wordt aangetast, weten we pas over tien tot twintig jaar. De onzekerheid is reëel, de vraag wordt nauwelijks gesteld.
Het pandemieverdrag: stille machtsgreep of lege huls?
Het pandemieverdrag van de WHO — officieel aangenomen tijdens de World Health Assembly — is volgens Bell sterk afgezwakt ten opzichte van de oorspronkelijke versie, die landen verplichtte de WHO te volgen bij pandemiebestrijding. Wat overbleef, stelt nauwelijks iets voor. Toch blijft er achter de schermen onderhandeld worden over een bijlage — het zogenoemde PABS-mechanisme — dat landen verplicht ziekteverwekkers en genomische data te delen, zodat westerse vaccinbedrijven die commercieel kunnen exploiteren. Veel lage-inkomenslanden zien weinig reden om mee te doen: zij vinden de ziekteverwekkers, de rijke landen verdienen er aan. Die patstelling is volgens Bell één van de weinige dingen die nu bescherming bieden tegen verdere machtsconcentratie bij internationale instellingen.
Zelf nadenken als enige remedie
Bells boodschap aan Australiërs — en bij uitbreiding aan iedereen — is radicaal eenvoudig: stop met klakkeloos vertrouwen op overheden en gezondheidsautoriteiten, en toets wat je wordt verteld aan de werkelijkheid en aan gezond verstand. Hij beschrijft hoe Australische volksgezondheidsexperts hem vertelden dat hun taak was te doen wat de overheid zei — niet wat goed was voor de patiënt. Dat is een omschakeling die strijdig is met alles wat de medische ethiek na de Tweede Wereldoorlog heeft opgebouwd: informed consent, individuele soevereiniteit, primum non nocere (ten eerste, richt geen schade aan). Zolang dat besef er niet is, verandert er niets structureels. En intussen gaat het vliegwiel van angst, media en farmaceutische winst gewoon door.