## College in Hulst negeert gemeenteraad en verdubbelt noodopvang
In Hulst heeft het college van burgemeester en wethouders een schokkende beslissing genomen: de noodopvang bij zwembad Reynaertland is verdubbeld van 50 naar 100 asielzoekers, en dat voor een termijn van drie jaar. Dit gebeurde zonder enige vorm van debat of inspraak van de gemeenteraad. De volksvertegenwoordiging kreeg het besluit simpelweg gepresenteerd, alsof hun mening er niet toe doet.
Clen de Kraker van de VVD is duidelijk: “We zijn als raad nog nooit zó aan de kant gezet.” Hij voelt zich gefrustreerd en spreekt zijn onvrede uit over de gang van zaken. Donderdag 12 november komt de raad om 18.30 uur bijeen voor een extra vergadering, waar hij een motie zal indienen om het collegebesluit te herroepen. “Er is 0,0 participatie vanuit de buurt,” voegt hij toe.
### Eerst besluiten, dan informeren
Het college besloot op 3 november en maakte dit op 9 november bekend. Wethouder Tom Willaert stelt dat de uitbreiding bij Reynaertland “de enige haalbare optie is om op korte termijn extra opvangplaatsen te creëren.” De units moeten vóór juli 2027 operationeel zijn, en dat “zo snel mogelijk”. De voorwaarden? Gemeentelijke regie, 24/7 beveiliging, en een volledig vergoedde rekening. Maar wat is de rol van de raad in dit verhaal? De gemeenteraad moest de beslissing achteraf horen, zonder de kans om voorwaarden in te brengen.
Ondertussen zijn de omwonenden in het duister gelaten. CDA-raadslid Dani Bracke sprak begin november nog met buurtbewoners die van niets wisten. Het college beweert dat zij direct geïnformeerd zijn, maar met een inloopavond ná het besluit en de raadsvergadering is er duidelijk sprake van een schijnvertoning.
### Ducttape-oplossing voor een groeiend probleem
Volgens de Spreidingswet moet Hulst 100 asielplekken realiseren. Het ministerie heeft de gemeente opgeroepen om snel extra tijdelijke plekken te creëren. Terwijl de noodopvang bij Reynaertland eerder al was heropend, blijft de geplande duurzame locatie in de gemeente stil liggen. Dit project voor een structurele opvang van 100 asielzoekers en 150 Oekraïners is door onzekerheid over Rijksvergoeding in de wacht gezet.
Bracke vraagt zich af wat de implicaties zijn van de keuze voor een tijdelijke oplossing bij Reynaertland. “Dit is als ducttape op een zinkend schip plakken,” zegt hij. De raad is unaniem in hun kritiek; zelfs coalitiegenoten vinden dat er beter overlegd had moeten worden.
### De burger als toeschouwer
De situatie in Hulst is symptomatisch voor een grotere, dystopische realiteit. De gemeente wordt gedwongen door de overheid, en nu wordt een zwembadcomplex omgevormd tot opvanglocatie. Vluchtelingen krijgen een aparte ingang, alsof dat de situatie verlicht. De druk die de wet op gemeenten uitoefent, leidt tot een situatie waarbij burgers slechts toeschouwers zijn van beslissingen die hen direct aangaan.
De Kraker heeft gelijk: de raad is aan de kant gezet. Donderdag kan de raad laten zien of ze dit blijven tolereren of de motie steunen om het besluit terug te draaien. Dit soort beslissingen horen niet achter gesloten deuren te worden genomen. De burger mag wel komen kijken, maar is al te laat.
Kijk uit, want terwijl wij toekijken, worden de touwtjes in handen van “zij” steeds strakker aangetrokken. Wat als dit slechts het begin is van een veel groter plan dat we nog niet geheel begrijpen?
.
