Ons leven wordt voor een groot deel bepaald door een nogal krakkemikkig en primitief systeem van indirect communiceren. Ik heb begrepen dat we oorspronkelijk met telepathie met elkaar onze gedachten konden delen, ogenblikkelijk en dus sneller dan het licht. Het universele “multitasken” was oneindig en alles wat we creëerden bleef eeuwig bestaan. Je kunt je het niet voorstellen, maar aan de andere kant denk ik wel eens: wat weten we eigenlijk allemaal. Niets. Voor mij is dat “carte blanche’ om alles naast elkaar te laten bestaan en er zo nu en dan wat aan toe te voegen. Iedere tik op de toets, ook al is het synthetisch en systemisch, gaat niet meer verloren. Ik ben er voor meZelf dus van overtuigd, dat wat in ergens on mijn hersenen ontstaat via het toetsenbord een plek vindt in – behalve “the cloud” van het apparaat – ook in het universum. Goede, maar ook slechte gedachten. Maar wat is goed en wat is slecht, wie of wat heeft ons “normen en waarden” bijgebracht? Bovendien is het altijd de vraag of je gedachten origineel of gekopieerd zijn.
Want willen we nog wel erkennen, weten, beseffen dat creëren en kopiëren twee totaal verschillende frequenties of energieën zijn? Of laten we het maar geruisloos in elkaar overgaan? Waarbij alleen hetgeen wat het meeste lawaai maakt door ons zintuigelijk (dus ook maar half-half) begrepen wordt. Want niet alles wat “nieuw” is hoeft origineel te zijn. Het kan uit een oud archief worden opgehaald, met het risico dat er “in the process” van alles gemanipuleerd kan worden.
Nog even over dat primitief, indirect communiceren. Of anders gezegd: wat ons is bijgebracht om communiceren te noemen. Om elkaar te begrijpen moeten we ons bedienen van systeemspraak en -schrift. Taal. Talen. Duizenden talen. In tegenstelling tot aapachtigen zijn wij volgens Darwin doorgeëvolueerd naar een onbeholpen soort met hersenen die je dingen kunt aanleren, zoals een taal beheersen en het via schrifttekens vast te leggen. Vervolgens worden we met het grootste gemak “intelligente wezens” genoemd. Dat vinden we collectief eigenlijk ook van onszelf. En daar gaat het al fout, want dat vinden we niet zelf, maar we ratelen ons programma af. Iets “vinden” (opduikelen) van iets zegt eigenlijk al weer genoeg, vindt u ook niet? Alsof je je mening ergens hebt gevonden. Het feit dat we systeemspraak en -schrift gebruiken is nodig voor machinebedienden. De snelheid van ons telepathisch vermogen moet worden vertraagd, zodanig dat een computersysteem het kan behappen. Onze supergave van communiceren is net als alle andere oorspronkelijke eigenschappen, gedegradeerd tot in de buurt van de combinatie 0 en 1. Noem dat nu nog eens intelligent en luister goed hoe dat klinkt.
Ik heb een jaar geleden een artikel gepubliceerd [LINK] over wat de “updates” van een provider nu eigenlijk zijn. Geen updates, maar downloads via de achterdeur. Ze halen je hele harde schijf leeg, parkeren die in jouw file, kopiëren de boel, knutselen wat aan de software en dumpen het weer op je harde schijf en noemen dat updates. Kwestie van fracties van seconden. Ondertussen zijn ze van jou een digitale tweeling aan het maken, een robotje die op jouw lijkt en woont drie hoog in een datacenter. Door alles aan elkaar te knopen en continu je digitale bewegingen te volgen, krijgen ze je prachtig in beeld en voor je het weet denk je dat jij dat bent. Op weg naar onsterfelijkheid dus. Is dat niet wat we allemaal willen? Het enige wat ze als klapstuk nog hoeven te doen is jouw zenuwstelsel op een computer aan te sluiten, zodat je “van gedachten kunt wisselen” met… ja, waarmee? Onsterfelijk en op afstand aan of uit te zetten, al naar gelang de behoefte aan nutteloze mee-eters. Nou, dat gaat nog wel even duren, ondanks het feit dat ze ongelooflijk haast hebben en er iedere dag wel berichten verschijnen om ons voor te bereiden op het onvermijdelijke. “Voorspellende programmering” noemen we dat. Het fuseren van organisch en synthetisch is technisch bewijsbaar onmogelijk, maar daar gaat het niet om, het gaat om wat de mensen geloven en DUS voor het systeem gaan realiseren.
A woman illuminated by the glow of her smart phone at night
” data-large-file=”https://herstelderepubliek.wordpress.com/wp-content/uploads/2026/11/black-mirror-1.jpg?w=600″ width=”612″ height=”408″ src=”https://herstelderepubliek.wordpress.com/wp-content/uploads/2026/11/black-mirror-1.jpg” alt class=”wp-image-112289″ style=”width:768px;height:auto” srcset=”https://herstelderepubliek.wordpress.com/wp-content/uploads/2026/11/black-mirror-1.jpg 612w, https://herstelderepubliek.wordpress.com/wp-content/uploads/2026/11/black-mirror-1.jpg?w=150&h=100 150w, https://herstelderepubliek.wordpress.com/wp-content/uploads/2026/11/black-mirror-1.jpg?w=300&h=200 300w, https://herstelderepubliek.wordpress.com/wp-content/uploads/2026/11/black-mirror-1.jpg?w=600&h=400 600w” sizes=”(max-width: 612px) 100vw, 612px”>
Eén van de belangrijkste hulpmiddelen om onze digitale tweelingbroer of -zus in het pak te steken is de “Zwarte Spiegel”. Zo worden siliciumschermen genoemd in de hogere fysica van het oude signaal. Sinds enkele jaren loopt iedereen met minimaal één zwarte spiegel op zak, de “smartphone”. Hoe ze aan “smart” komen is mij een raadsel, maar het zal aan mijn gebrek aan interpretatievermogen liggen. Volgens mij word je niet slimmer van een smartphone of computerscherm. Je zit in feite in een zwart gat te staren, soms uren aan een stuk. Terwijl we denken dat we er informatie uittrekken, worden onze bewegingen erin gezogen. Iedere tik op een toets, ieder veegje van je vinger is je persoonlijke vingerafdruk. Ze zijn niet geïnteresseerd in wat je fysiek allemaal doet of laat. Dat hebben ze al redelijk onder controle via de linker hersenhelft, de silicium gestuurde syntaxis van het apparaat. Wat ze namelijk nooit kunnen vastleggen is de onvoorspelbare bewegingen van de vrije geest van de oorspronkelijke wezens die ze in een lichaam hebben opgesloten. Ook al staren we de hele dag in de zwarte spiegel, ook al lijkt het alsof we compleet worden leeggetrokken, alsof onze geachten en empathische kenmerken worden afgetapt.
Het gaat niet lukken.
Ook met de alomtegenwoordige zwarte spiegels niet. Links en rechts hoor ik toch dat met name jongeren, zij het nog sporadisch, het ding met enige regelmaat aan de kant flikkeren, zat als ze zijn van alle energie die ze moeten leveren om “erbij te blijven”, en er per saldo totaal niets voor terugkrijgen. Maar de meesten zijn er vast van overtuigd dat ze hier bezig zijn met vooruitgang en gemak en er niet meer zonder kunnen. Probeer maar eens een landkaart te kopen en je “navigator” uit te schakelen, best een kunst. Laat staan dat we nog kunnen kaartlezen. Mensen realiseren zich niet meer, dat ze worden leeggezogen in plaats van andersom.
Tenslotte, als je mensen tegenkomt die wat ik hier schrijf allemaal maar raar en complotterig vinden, ja je er zelfs om gaan haten, dan rest je alleen nog die alles reinigende soevereine blik…..

Source: https://herstelderepubliek.wordpress.com/2026/11/09/de-zwarte-spiegel/
.
