## D66’s Veenbeleid: Een Miljardenmoeras zonder Einde
Er lijkt een wetmatigheid te heersen in het D66-universum van minister Jaimi van Essen: falend miljardenbeleid is nooit een reden om te stoppen, maar eerder een excuus om nog meer druk uit te oefenen op onze boeren en burgers. Op 29 oktober bracht de Algemene Rekenkamer een vernietigend rapport uit dat onthult dat bijna twee miljard euro belastinggeld is verspild aan 173 veengebieden in Nederland. Van deze gebieden behalen er maar liefst 155 de opgestelde kwaliteitsdoelen niet.
### Een Moeras van Beleid
De titel van het rapport van de Algemene Rekenkamer is helder: “Natuurbeleid voor het veen: een moeras?”. Het rapport beschrijft de bestuurlijke besluitvorming als een moeras. Tussen 2021 en 2030 heeft Den Haag bijna twee miljard euro vrijgemaakt voor de bescherming en versterking van de natuur in deze veengebieden. Maar wat blijkt? Slechts achttien van de 173 gebieden voldoen aan de gestelde kwaliteitscriteria. Dit is een schamele tien procent! In 155 gebieden faalt het beleid volledig.
Het is schokkend om te zien hoe de Brusselse en Haagse natuurnormen in ons dichtbevolkte land niet haalbaar zijn. Van de 79 veengebieden waarvan het doel enkel het behouden van de bestaande kwaliteit was, voldoen er 67 niet. Dit is een faalpercentage van maar liefst 85 procent. En van de 94 gebieden waar verbetering was beoogd, falen er 88. Met andere woorden, 94 procent van de verbetergebieden bereikt de norm niet. Twee miljard euro van de belastingbetaler is letterlijk in het moeras verdwenen, met nul resultaat in negen van de tien gebieden.
### Bufferzones: De Ondergang van Boeren
Waarom stranden deze plannen? Niet door gebrek aan geld, maar omdat de Haagse en Brusselse idealen botsen met de realiteit van de mensen die rondom deze veengebieden leven en werken. Natuurambtenaren eisen dat er “bufferzones” worden aangelegd rond Natura 2000-gebieden, waarbij het grondwaterpeil moet stijgen. Dit staat haaks op de wensen van lokale melkveehouders en akkerbouwers, die een laag waterpeil nodig hebben.
Een boer kan geen koeien laten grazen op drassig land, en huizen en wegen verzakken als de overheid het waterpeil zomaar verandert. Provincies, waterschappen en gemeenten zitten vast tussen de onrealistische natuurdoelen van Den Haag en de praktische behoeften van hun inwoners. Bovendien ligt de regie over deze bufferzones verspreid over meerdere instanties, wat leidt tot jarenlange stagnatie en ineffectieve processen.
### De D66 Reflex: Meer Controle, Minder Resultaat
Na zo’n vernietigend rapport zou je verwachten dat er een halt wordt toegeroepen aan deze achterhaalde plannen. Maar voor minister Jaimi van Essen is dit het moment om nog meer centrale macht naar Den Haag te trekken. In de officiële reactie van zijn ministerie staat dat “uitstel achteruitgang is en we vooruit moeten”. Maar waarheen precies?
We kennen de strategie van deze D66-minister al te goed. Eerder deze maand legde Van Essen een spreekverbod op over Brusselse eisen en dreigde hij boeren met juridische repercussies. En nu trekt hij 750 miljoen euro uit om veehouders te ruimen zonder naar meer redelijke normen te kijken.
### Stop het Dwangbeleid en Bescherm Onze Boeren
Het rapport van de Algemene Rekenkamer onderstreept dat het hele Natura 2000- en stikstofcircus op een fundamentele denkfout berust. Nederland is geen onbewoond land, maar een vruchtbaar cultuurlandschap, gevormd door de inspanningen van boeren en waterbeheerders. Pogingen om dit land met miljarden belastinggeld terug te veranderen in een moeras zijn niet alleen destructief, ze vernietigen ook onze voedselzekerheid.
Het laatste wat ons platteland nodig heeft, is een fanatiek D66-beleid dat de controle over bufferzones en waterpeilen centraliseert. Als beleid na twee miljard euro voor negentig procent faalt, is de oplossing niet meer dwang, maar het afschaffen van de onrealistische normen.
Haal die knellende Natura 2000- en stikstofwetgeving van tafel. Stop met het onder water zetten van boerenland en gooi geen cent belastinggeld meer in het ideologische moeras van Jaimi van Essen. Want wie weet, misschien is dit alles wel een onderdeel van een groter plan, dat liever in de schaduw blijft dan in het volle licht van de waarheid.
.
