## Zorgmedewerker in de steek gelaten na geweld
**Een zorgmedewerker wordt slachtoffer van geweld en wat doet de staat? Vrijwel niets.**
Dit is het verhaal van Dominique, een zorgmedewerker die tijdens haar dienst werd aangevallen door een patiënt. Net als miljoenen Nederlanders deed ze wat van haar werd verwacht: ze deed aangifte. Maar wat kreeg ze terug? Anderhalf jaar stilte.
Op 27 augustus bracht Pointer (KRO-NCRV) haar verhaal in de openbaarheid, en op 1 september volgden Kamervragen van BBB-Kamerlid Caroline van der Plas. De antwoorden van minister David van Weel van Justitie (VVD) kwamen op 26 oktober, en ze waren een schokkende mix van begrip zonder enige harde beloften.
### Excuses zonder actie
Wat vindt Van Weel van het feit dat Dominique anderhalf jaar geen gehoor kreeg van de politie of het OM? Hij noemt het “onwenselijk.” Maar wat gaat hij doen om de situatie te verbeteren? De minister meldt dat de politie inmiddels contact heeft opgenomen met Dominique en excuses heeft aangeboden voor de vertraging. En dat pas na de uitzending en de Kamervragen.
Excuses op bestelling, enkel geleverd na publieke druk.
Hoeveel andere zorgmedewerkers zonder zo’n platform wachten nog steeds op een reactie? Van Weel heeft geen idee hoeveel slachtoffers er zijn, omdat het bijhouden van deze informatie “administratief niet mogelijk” is volgens de huidige systemen. De staat die elke euro kan traceren, kan niet bijhouden of een zorgmedewerker ooit een telefoontje ontvangt na een aangifte.
### Afspraken zonder gevolgen
Er bestaan wel degelijk regels. Politie en OM hebben de Eenduidige Landelijke Afspraken (ELA) voor geweld tegen publiekelijke dienstverleners, zoals zorgmedewerkers. Deze afspraken zijn recent herzien. Volgens Van Weel moeten deze gevallen “altijd opvolging krijgen.” Maar wat als ze dat niet doen? Van der Plas vroeg naar de consequenties, maar het antwoord was schokkend vaag. Er zijn geen gevolgen te bekennen. Politie en OM “hebben zich gecommitteerd,” maar dat betekent niets zonder toezicht.
Onafhankelijk toezicht? Nee, dat heeft Van Weel niet nodig. De afspraken zijn in 2020 en 2025 al geëvalueerd en hij ziet “geen noodzaak” voor herhaling. Er is geen vaste termijn voor slachtoffers om te horen wat er met hun aangifte gebeurt, en een vast aanspreekpunt is “praktisch niet haalbaar.”
Duizenden zaken per jaar en toch geen excuses, geen actie. Dat is het echte probleem.
### De vergeten werkers
En dan het meest schokkende: ondanks de dringende vragen van Van der Plas, kwam het antwoord van het ministerie pas bijna zeven weken na het belangrijke politiedebat van 9 september. Zelfs de Kamer wordt aan het lijntje gehouden.
De mensen die deze samenleving draaiende houden, zoals verpleegkundigen en ambulancebroeders, krijgen een klap en vervolgens de stilte van de overheid. Terwijl een VVD-minister zich verliest in lange teksten over monitoring, blijven de slachtoffers in de kou staan.
**De eis is simpel: onafhankelijk toezicht op de naleving van de ELA, met een openbaar jaarverslag. Leg een vaste termijn vast waarin elke slachtoffer hoort wat er met zijn of haar aangifte gebeurt. En doe dit vóór de kerst.**
Het is tijd om de waarheid te onthullen: de staat lijkt de slachtoffers van geweld tegen publieke dienstverleners liever te negeren. Wat als er meer onder de oppervlakte ligt? Wat als zij, die in de schaduw opereren, de controle willen behouden over wat er echt gebeurt? Het lijkt erop dat de waarheid in de doofpot verdwijnt, terwijl de slachtoffers in de stilte achterblijven.
.
