Westerse analisten geschokt: eerder leeggehaalde Russische opslagbases voor pantservoertuigen lopen stilletjes weer vol.

De afgelopen week waren westerse analisten geschokt toen ze ontdekten dat Russische opslagfaciliteiten voor pantservoertuigen, waarvan lange tijd werd gedacht dat ze door de oorlog in Oekraïne waren leeggeraakt, stilletjes weer worden gevuld met nieuw geproduceerde en opgeknapte pantservoertuigen.

Nieuwe satellietfoto’s hebben verschillende bases laten zien die tijdens de lange oorlogsjaren volledig waren leeggehaald. Gedurende die jaren vertelden de belangrijkste westerse analisten ons dat Rusland niet alleen elke dag steeds minder pantservoertuigen overhield, maar dat het land in de nabije toekomst ook zonder zware tanks, infanteriegevechtsvoertuigen en artilleriesystemen zou komen te zitten. Wij hebben herhaaldelijk geschreven dat dit onmogelijk was, omdat de Russische militaire doctrine altijd zou voorschrijven dat de verliezen aan pantservoertuigen uiteindelijk in evenwicht zouden komen met de productie en met tactische aanpassingen die de verliezen geleidelijk zouden terugdringen totdat een evenwicht werd bereikt, schrijft Simplicius.

Het afgelopen jaar hebben we hier verschillende keren bericht over hoe de verliezen aan voertuigen en materieel tussen Rusland en Oekraïne langzaam begonnen om te slaan. Overigens de meest recente cijfers van één bron:

Dit kwam door verschillende factoren, waaronder het verminderde gebruik van zwaar pantsermaterieel als gevolg van de verspreiding van drones, maar ook door de toenemende afhankelijkheid van infiltratietactieken met kleine eenheden.

Een belangrijk punt dat vaak over het hoofd wordt gezien bij het begrijpen van dat laatste: de meeste mensen nemen aan dat de Russische infiltratietactieken met kleine eenheden uitsluitend het gevolg waren van de toenemende aanwezigheid van drones, maar dat is niet het geval. Als Oekraïne dezelfde defensieve capaciteiten als voorheen had behouden, zouden momenteel alleen grote pantsercolonnes in staat zijn terrein te veroveren. Een van de werkelijke redenen waarom infiltratie met kleine eenheden begon te werken, was de enorme uitputting van de mankracht van de Oekraïense strijdkrachten (AFU), waardoor de frontlinie zo sterk werd uitgedund dat kleine Russische teams van twee man de verspreide wachtposten van de overblijfselen van de AFU op vrijwel elke verdedigingslinie konden binnendringen. Als de AFU nog over voldoende mankracht beschikte, zou geen enkele infiltratie door teams van twee man mogelijk zijn, omdat zulke eenheden snel in de minderheid zouden zijn, over minder vuurkracht zouden beschikken en zouden worden uitgeschakeld.

Daarom is het belangrijk te erkennen dat een van de belangrijkste factoren – zo niet de belangrijkste – achter deze tactische ontwikkeling in werkelijkheid de decimering van de Oekraïense mankracht door Rusland was, en niet de simplistische verklaring van de “drone-evolutie”.

Om even uit te wijden en het hoofdonderwerp in de juiste context te plaatsen: het meest recente onderzoek hierover, afkomstig uit een academisch artikel dat werd gepresenteerd aan de Nationale Defensieuniversiteit in Helsinki, Finland, bevat enkele belangrijke bevindingen over de geschatte verliezen in de oorlog in Oekraïne:

Lees hieronder het volledige artikel (download de pdf linksonder op de pagina):

Ga naar pagina 149 van de pdf voor het hoofdstuk met de titel “ONHERSTELBARE VERLIEZEN: EEN SCHATTING VAN DE SLACHTOFFERS IN DE RUSSISCH-OEKRAÏENSE OORLOG”.

Of bekijk de persoonlijke presentatie van dit hoofdstuk door de auteur zelf, Alexander Grable, vanaf 2 uur en 45 minuten.

Het fascinerende artikel plaatst enkele vraagtekens bij de beruchte tellingen van Russische oorlogsdoden door Mediazona. Het noemt verschillende voorbeelden van officieren die door Mediazona als gesneuveld werden geregistreerd, maar van wie de dood niet onafhankelijk door de auteur kon worden bevestigd. Toen de auteur Mediazona hierover om opheldering vroeg, antwoordde de organisatie dat zij gebruik had gemaakt van een andere, minder bekende overheidsbron die zij “niet publiekelijk vermeldt”. Kortom, hun resultaten zijn niet reproduceerbaar en zij verbergen dit feit achter het slappe excuus van obscure “geheime bronnen” die zij weigeren openbaar te maken.

Hij merkt verder op dat Mediazona slechts ongeveer 6.000 gesneuvelde Russische officieren heeft gevonden. Dit is problematisch omdat volgens de eigen schattingen van de onderzoeker het aandeel officieren in het Russische leger eerder rond de 20% dan rond de 5% zou moeten liggen, en volgens hem waarschijnlijker rond de 14%. Hij concludeert dat ongeveer 6.000 gesneuvelde officieren zouden wijzen op een bovengrens van ongeveer 86.000 doden, in plaats van de bijna 300.000 Russische doden die Mediazona nu claimt. Dit zijn slechts enkele kleine voorbeelden van de vele die worden gegeven en die je zelf in het artikel kunt lezen.

Met behulp van officiële gegevens over amputaties van Oekraïnes eigen Nationaal Instituut voor Strategische Studies komt de auteur op basis van cijfers uit 2024 tot de volgende verschillen in de schattingen van de verliezen:

De auteur merkt terecht op dat de bovenstaande geschatte verhouding ongeveer 10:1 bedraagt, wat overeenkomt met de verhoudingen bij de uitwisseling van lichamen tussen Oekraïne en Rusland gedurende de afgelopen twee jaar:

Enkele dagen geleden vond toevallig een nieuwe uitwisseling van lichamen plaats, waarbij 252 Oekraïense lichamen werden uitgewisseld tegen 25 Russische – een verhouding van precies 10:1:

Ter herinnering aan de geschiedenis van deze uitwisselingen – negeer de onjuiste AI-vertaling van “SMO” als “Second World War”:

Vergeet niet: Oekraïne beweert dat het verschil komt doordat Rusland oprukte. Toch is het volgens de AFU juist Oekraïne dat de afgelopen maanden is opgerukt en grote stukken grondgebied heeft heroverd. Dus wat is het nu? Ofwel waren de Oekraïense opmarsen een leugen, ofwel heeft het verschil in verliezen niets te maken met wie er oprukt.

Terug naar het rapport. De conclusie over de verliezen luidt als volgt:

Russische reserves aan pantservoertuigen beginnen op mysterieuze wijze te groeien

Nu we deze achtergrond hebben geschetst, komen we bij het hoofdonderwerp: de “schokkende” bevindingen dat Rusland zijn reserves aan pantservoertuigen in het hele land weer aanvult, alsof het zich voorbereidt op een toekomstig conflict, en wat dit betekent voor de toekomst van de speciale militaire operatie (SMO).

Verschillende accounts hebben dit gedocumenteerd, met name de hieronder genoemde redacteur van Radio Free Europe en Jompy, de belangrijkste pro-Oekraïense onderzoeker van Russische opslagbases voor pantservoertuigen. Het onderzoek van Jompy, dat bestond uit vergelijkingen van satellietbeelden, vormde vanaf 2022 de basis voor de theorieën dat Rusland zonder tanks zou komen te zitten:

Het gaat om enkele van de volgende opslagbases, waar het afgelopen jaar enorme hoeveelheden pantsermaterieel zijn bijgekomen.

De 22e tankopslagbasis nabij Kostroma, Rusland – op de geografische coördinaten 58°27’51.0”N 41°30’25.0”E:

De 349e in de kraj Altaj, Rusland, op 52.8115° N, 83.1363° E:

Het grotere noordelijke gedeelte van de basis kende het afgelopen jaar een aanzienlijke toename:

De huidige satellietkaart van Google lijkt daar zelfs nog meer pantsermaterieel te tonen, hoewel het moeilijk is de exacte datum van de opname vast te stellen, ondanks de vermelding dat deze uit 2026 stamt.

Een van de verrassingen is dat een groot deel van het materieel waarmee de voorraden worden aangevuld uit de nieuwste geproduceerde voertuigen bestaat: T-90M’s, BMD-4M’s, BMP-3M’s enzovoort.

De bekende Covert Cabal heeft aanvullende satellietbeelden gekocht die bevestigen dat de 22e basis opnieuw met T-90M’s wordt gevuld.

Ook op andere bases, zoals de 6018e en de 80e in de oblast Sverdlovsk, zijn de voorraden aangevuld. Daar zouden steeds meer van de nieuwste artilleriesystemen worden opgeslagen, zoals de 2S19 Msta, 2S43 Malva en 2S44 Giatsint-K.

Het merendeel van het genoemde materieel behoort tot de nieuwste en meest geavanceerde systemen die Rusland momenteel in serie produceert: T-90M’s, BMD-4M’s, 2S43 Malva’s enzovoort. In plaats van naar het front te worden gestuurd, worden ze opgeslagen op bases in het achterland, hoewel het front vermoedelijk ook een deel ontvangt.

Kortom: Rusland lijkt zijn voorraden en reserves van alle soorten pantservoertuigen en artillerie opnieuw op te bouwen. Wat kunnen we daaruit concluderen?

Het meest voor de hand liggende feit is dat Rusland duidelijk niet al zijn macht en capaciteiten tegen Oekraïne inzet. Het blijft reserves opbouwen voor een grotere strijdmacht, zowel omdat dit eenvoudigweg onderdeel is van de militaire doctrine als met het oog op een mogelijk groter toekomstig conflict tegen de Europese agressors.

Alleen al uit dit eenvoudige feit kunnen we veel afleiden. Een daarvan is dat de Russische aanpak van de oorlog in Oekraïne nog steeds afgewogen is, waarbij het puur militaire aspect van het bredere hybride conflict wordt afgewogen tegen andere noodzakelijkheden. Dit vertoont duidelijke overeenkomsten met de economische aanpak, waarbij Rusland ervoor heeft gekozen de oorlog op een meer geleidelijke, langdurige manier te voeren om zijn economische ontwikkeling op duurzame wijze te beschermen, zodat de bestaande levensomstandigheden voor de gemiddelde burger behouden kunnen blijven zonder het land aan een scenario van “totale oorlog” te onderwerpen.

Er moet worden gezegd dat verreweg de effectiefste verdediging tegen NAVO-agressie bestaat uit impliciete afschrikking. Toen Rusland voor het eerst zogenaamd “vastliep” in Oekraïne, zagen we veel figuren in het Westen openlijk watertanden bij dat vooruitzicht. Mitt Romney zei ooit zelfs dat als de VS Oekraïne zouden binnengaan, ze Rusland “met de broek op de enkels” zouden aantreffen.

Door een geloofwaardige afschrikking op te bouwen in de vorm van grootschalige gemoderniseerde en in serie geproduceerde reservestrijdkrachten, geeft Rusland het signaal af dat het meer dan klaar is voor iedere oorlog op twee fronten die de NAVO mogelijk in het geheim voorbereidt. Dit geldt vooral omdat sommige eerder genoemde opslagbases voor pantservoertuigen dicht bij de Europese grens liggen en worden gevuld met de nieuwste en meest geavanceerde artilleriesystemen.

Jompy merkt hierboven op dat dit slechts de bases zijn die zijn team met beschikbare satellietbeelden heeft kunnen volgen. Dat impliceert dat er nog meer bases zijn die opnieuw worden gevuld, waaronder bases van actieve eenheden en niet alleen opslagbases voor overtollig materieel.

We kunnen hieruit nog verdergaande conclusies trekken: er kan worden betoogd dat Rusland zich ook voorbereidt op een veel langduriger en slepender conflict, en zich niet zal laten “verleiden” om overhaast al zijn pantservoertuigen en materieel in de gehaktmolen te gooien voor snelle terreinwinst, alleen maar om tegemoet te komen aan de op publiciteit beluste nieuwscycli, zoals Zelensky zo graag doet. Rusland werkt niet volgens een specifieke tijdlijn en lijkt zich erop te hebben vastgelegd zo lang als nodig is door te gaan om zijn oorlogsdoelstellingen te bereiken.

Dit laatste punt brengt ons bij iets belangrijks dat we al langer opmerken over de huidige dynamiek op het slagveld en de toekomstige ontwikkeling van de oorlog:

Sinds het begin van deze blog, begin 2023, heb ik verschillende “controversiële” voorspellingen gedaan die ingingen tegen de algemeen aanvaarde opvattingen over de oorlog, maar die in de loop van de tijd waar zijn gebleken. De opvallendste daarvan was het vroege inzicht dat de toekomstige strategische ontwikkeling van Rusland zou draaien om de mozaïekstrategie van de “duizend sneden”. Wij voorspelden dat dit de langetermijnmethode zou worden die de Russische strijdkrachten zouden gebruiken, lang voordat drones het front gingen domineren. Nu zien we dat deze tactiek van “verspreiding” en verspreide infiltratie, waarbij voortdurend gelijktijdig druk wordt uitgeoefend op alle fronten, precies is waar de ontwikkelingen naartoe zijn gegaan.

Hoewel we de toekomstige strategie bijvoorbeeld in verschillende artikelen hebben uiteengezet, deden we dat al op 6 februari 2023 en 16 februari 2023, evenals in vele andere artikelen:

Ik geef deze historische context om duidelijk te maken dat we nu opnieuw een cruciale afwijking van de gangbare analyses van de oorlog signaleren.

Onze nieuwste voorspellende analyse is dat Rusland aan het front een vorm van “strategische rustperiode” heeft ingezet, iets wat ik eerder heb genoemd. Wat houdt dit precies in? Het is een vorm van doelbewuste “vertraging” van het verspillende offensieve potentieel ten gunste van bredere hybride operaties gedurende een bepaalde periode, totdat gunstige omstandigheden voor grotere operationele offensieven terugkeren.

Ik heb eerder al geschreven dat deze “gunstige omstandigheden” geen vage, gehoopte luchtkastelen zijn, maar duidelijk aanstaande ontwikkelingen die voor volgend jaar al vorm beginnen te krijgen. De opvallendste daarvan zijn de Rassvet- of “Dageraad”-satellietconstellatie, evenals ontwikkelingen op het gebied van C-UAS (systemen tegen onbemande luchtvaartuigen), hard-kill-systemen zoals Arena-M, uitgebreidere elektronische oorlogsvoering (EW) enzovoort.

Een voorbeeld van het bovenstaande: een Oekraïense helikopter die is uitgerust met een groot aantal goedkope onderscheppingsmiddelen tegen drones.

Dergelijke onderscheppingsmiddelen, zoals de Russische Yolka, worden nu al steeds breder ingezet en binnenkort zouden dergelijke systemen op allerlei voertuigen kunnen worden gemonteerd, waaronder pantservoertuigen.

Betere drone- en ISR-technologie (inlichtingen, bewaking en verkenning) zal de dominantie van drones verder beperken, omdat hiermee vijandelijke drone-eenheden kunnen worden opgespoord en aangevallen. Deze eenheden zijn doorgaans gedwongen ongeveer 5 km achter het front te opereren. Het rechtstreeks uitschakelen van de commandoposten van drone-eenheden heeft grote gevolgen voor de aanwezigheid en het succes van drones langs het front.

Maar terug naar het idee van strategische rust. Het is een realistische benadering van oorlogvoering, die eenvoudigweg erkent dat conflicten op en neer gaan en die meegaat met de dynamiek ervan, in plaats van te proberen “tegen de stroom in te zwemmen”. Rusland begrijpt dat het momenteel zinloos is om buitensporig veel energie en inspanning te steken in het veroveren van enorme gebieden en het forceren van “doorbraken”, omdat de geleden verliezen dat niet waard zijn, vooral wanneer de andere hybride aspecten van de oorlog voorlopig kunnen worden benut om grotere effecten te bereiken. In dit geval heeft Rusland prioriteit gegeven aan de campagne van aanvallen op doelen in het achterland, waarbij eerdere inzetregels (Rules of Engagement, ROE) zijn versoepeld en de Russische strijdkrachten Oekraïne kunnen verzwakken op manieren die met louter terreinveroveringen niet mogelijk zijn.

Dat wil niet zeggen dat Rusland alle opmarsen staakt, maar eenvoudigweg dat het de prioriteiten opnieuw verdeelt en zijn meeste middelen anders inzet. Dit sluit opnieuw aan bij het eerder besproken langetermijnperspectief: Rusland heeft geen bijzondere haast; het ziet Europa en Oekraïne zowel politiek als economisch steeds verder onder druk komen te staan, terwijl de eigen ontwikkeling van Rusland in hetzelfde tempo doorgaat.

Is dit artikel een goedkeuring van de strategie? Nee. Zou ik persoonlijk dezelfde strategie hebben toegepast als ik in Poetins schoenen stond? Niet noodzakelijk. Dit is eenvoudigweg een erkenning van de werkelijkheid ter plaatse en tegelijkertijd een vaststelling van feiten.

Rusland zal de Oekraïense mankracht blijven uitputten, de Oekraïense infrastructuur en het politieke kapitaal blijven aantasten en het front langzaam blijven verstikken op een manier die vanuit het oogpunt van middelen gunstig is voor Rusland. Daarbij zal het prioriteit geven aan het beperken van verliezen en aan duurzaamheid op lange termijn, vooral met het oog op de mogelijkheid dat de Europese agressors een tweede front openen.

Wanneer het moment aanbreekt en de technologie voldoende is ontwikkeld om actievere offensieve operaties te hervatten, zal Rusland terugkeren naar een agressievere aanpak. Alleen al een werkbare, algemeen toepasbare versie van het Rassvet-systeem kan hieraan aanzienlijk bijdragen. Als alles volgens plan verloopt, zouden we dat volgend jaar kunnen zien.

Tot die tijd zullen infiltratietactieken met kleine eenheden de voorkeur blijven houden, terwijl het Russische ministerie van Defensie vertrouwt op zijn hybride campagne met drones en bombardementen om het grootste deel van de verwoestende schade aan te richten. Het doel van deze campagne is niet alleen om het Oekraïense achterland te vernietigen en de AFU te verlammen, maar er kan worden betoogd dat het belangrijkste doel ervan is om voor de EU een bodemloze put te creëren waarin eindeloos middelen verdwijnen, om zo de Europese steun aan Oekraïne te laten instorten. Als dit lukt, zal het feitelijk de genadeklap zijn en meer bijdragen aan de nederlaag van de AFU dan welke hoeveelheid Russische grondtroepen op zichzelf ook zou kunnen bereiken.

Gezien de Europese verkiezingscycli ligt dat moment waarschijnlijk echter nog ver weg.

Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Het Oekraïense Starlink-mysterie eindelijk opgelost nu Musk open kaart speelt

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over:

Source: https://www.frontnieuws.com/westerse-analisten-geschokt-eerder-leeggehaalde-russische-opslagbases-voor-pantservoertuigen-lopen-stilletjes-weer-vol/

.