In mijn artikel van enkele dagen geleden, vertelde ik hoe onwetende ideologen van de Chinese Communistische Partij zichzelf er eind jaren vijftig van hadden overtuigd dat ze wisten hoe ze een onbeperkte landbouwproductie konden realiseren; namelijk door elke gemeenschap simpelweg op te dragen grote, willekeurige hoeveelheden voedsel te produceren. Wil je de graanproductie verdubbelen? Plant dan gewoon twee keer zoveel zaad op hetzelfde areaal! De ideologen hadden geen idee hoe de landbouw in de echte wereld in elkaar zat. Binnen een paar jaar heerste er wijdverspreide hongersnood, waarschijnlijk de grootste in de wereldgeschiedenis. Tientallen miljoenen mensen stierven een gruwelijke dood door uithongering.
Aan het einde van dat artikel merkte ik op dat hier in het Westen eveneens onwetende ideologen al enkele decennia bezig zijn met het opleggen van een energietransitie om de elektriciteitsopwekking uit fossiele brandstoffen te vervangen door opwekking die grotendeels afkomstig is van variabele wind- en zonne-energie. De huidige ideologen van de energietransitie hebben een gebrek aan kennis over hoe een energienetwerk werkt dat vergelijkbaar is met de onwetendheid van de Chinese ideologen op het gebied van landbouw. Hoe pakt dit uit?
El Hierro
Op het gebied van de energietransitie hebben diverse landen en Amerikaanse staten hun gehele bevolking opgeofferd als proefkonijnen voor dit grootse experiment, uitgevoerd door mensen die geen idee hebben waar ze mee bezig zijn. Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Californië en New York zijn prominente voorbeelden. En aan de andere kant van het spectrum hebben we El Hierro, het kleinste eiland van de Canarische Eilanden. El Hierro telt slechts ongeveer 11.000 inwoners, maar in 2008 wilde het eiland de wereld laten zien hoe een volledige overgang naar een elektriciteitssysteem kan worden gerealiseerd dat uitsluitend wordt aangedreven door windturbines, ondersteund door een waterkracht-opslagsysteem voor energie.
Ik heb meerdere keren verslag gedaan van de voortgang van het systeem op El Hierro, bijvoorbeeld hier in 2022, hier in 2023 en hier in 2024. Maar het is al meer dan twee jaar geleden sinds mijn laatste update. Laten we dus eens kijken hoe het er nu voor staat.
Wat El Hierro zo bijzonder maakt, is dat de initiatiefnemers daadwerkelijk dachten dat ze een permanent elektriciteitsnet zouden kunnen opzetten dat uitsluitend op windturbines en opslag was gebaseerd. Dat weten we omdat ze dat herhaaldelijk hebben gezegd. Maar op de een of andere manier hebben ze, in hun bijna religieuze toewijding aan de zaak, nooit de tijd genomen om de eenvoudige rekenkundige berekeningen te maken, die zouden hebben aangetoond waarom dit onwerkbaar is.
Gorona del Viento
Het windturbine- en watekracht-opslagsysteem van El Hierro draagt de naam Gorona del Viento. Het systeem is in 2013 in gebruik genomen. De onderneming Gorona del Viento heeft een website waarvan grote delen in het Engels zijn, waar je hun beweringen kunt bekijken en deze kunt toetsen aan de daadwerkelijke prestaties in de praktijk. Op de startpagina staat:
Een eiland met 100% hernieuwbare energie. . . . De door windenergie gepompte waterkrachtcentrale van Gorona del Viento El Hierro, S.A. is ontworpen om het eiland El Hierro te voorzien van elektrische energie afkomstig van schone, hernieuwbare energiebronnen zoals water en wind. Het windpark heeft voldoende capaciteit om volledig aan de elektriciteitsbehoefte van El Hierro te voldoen. De overtollige windenergie die niet door de eilandbewoners wordt verbruikt, wordt ingezet om water van een lager gelegen reservoir naar een hoger gelegen reservoir te pompen. Dit water wordt opgeslagen in het bovenste reservoir en gebruikt om elektriciteit op te wekken door een hydraulische sprong op momenten dat de windenergie ontoereikend is.
Ze scheppen er expliciet over op dat het eiland “100% hernieuwbare energie” zal hebben en dat het windpark “de capaciteit heeft” om volledig in de vraag naar elektriciteit te voorzien. Het windpark heeft in feite ruimschoots meer dan die “capaciteit” – als de nominale “capaciteit” de relevante factor zou zijn om te bepalen of een opwekkingssysteem de vraag kan dekken zoals die zich voordoet. Lees verder op de website en je komt erachter dat het windpark een nominaal vermogen van 11,5 MW heeft, terwijl de gemiddelde elektriciteitsvraag op het eiland minder dan 5 MW bedraagt.
Er is dus ruimschoots sprake van een “overcapaciteit” van meer dan het dubbele. Met een groot, hooggelegen pompreservoir om energie op te slaan voor wanneer het niet waait, zou dat toch zeker voldoende moeten zijn om de doelstelling te halen.
Na de eerste paar jaar van exploitatie begon Gorona del Viento in 2018 met het publiceren van gedetailleerde statistieken over de prestaties van het systeem. Deze link leidt naar een pagina met verdere links naar afzonderlijke pagina’s met de statistieken voor 2018 en de daaropvolgende jaren. In het eerste jaar waarover verslag werd gedaan, 2018, leverde het wind-/opslagsysteem 56% van de elektriciteit voor het eiland, terwijl de rest werd geleverd door een dieselgenerator die ze (gelukkig) als back-up hadden behouden. Maar daarna werd het nooit echt beter. In 2019 was dat 54%; in 2020 42%; in 2021 48%; in 2022 48%; en in 2023 slechts 35%; voor 2024 45%; en voor 2025 44%. Hier is hun staafdiagram voor 2023:
Source: https://clintel.nl/ideologen-proberen-een-stroomnet-op-100-hernieuwbare-bronnen/
.