De politieke klasse van Europa beloofde welvaart door een grotere overheid, massale immigratie en eindeloze regelgeving. De resultaten hebben de beloften van het socialisme niet waargemaakt. Dat doen ze nooit.
Rome staat in brand en de politieke klasse van Europa discussieert nog steeds over hoeveel regels, subsidies en overheidsprogramma’s er nodig zijn om de brand te blussen, schrijft Dr. Robert W. Malone.
Al tientallen jaren promoot het “progressieve” establishment van Europa een steeds duurder sociaal contract: meer overheidsdiensten, royale uitkeringen, kortere werktijden, meer regelgeving en de belofte dat iemand anders dit allemaal zal betalen. Ondertussen wordt van bedrijven verwacht dat ze de kosten opvangen, worden ondernemers bedolven onder papierwerk en kijken regeringen steeds vaker naar geïmporteerde arbeidskrachten om de vergrijzing en aanhoudende personeelstekorten te compenseren.
Maar werknemers importeren is niet hetzelfde als welvaart creëren. Immigratie kan een economie versterken wanneer nieuwkomers over de benodigde vaardigheden beschikken, productief werk vinden en meer bijdragen dan ze aan publieke middelen verbruiken. Wanneer immigratie sneller groeit dan de werkgelegenheid, woningbouw, onderwijs en integratie, verdwijnen de kosten niet. Ze worden afgewenteld op belastingbetalers, gemeenschappen en toch al overbelaste openbare voorzieningen.
Kijk nu eens naar Polen, Frankrijk en België.
In 2024 registreerde België ongeveer 116 berovingen per 100.000 inwoners, Frankrijk ongeveer 83 en Polen slechts 12. Ondertussen bedroeg het gerapporteerde aandeel van de bevolking dat in het buitenland was geboren in januari 2025 respectievelijk ongeveer 20 procent, 14 procent en 2,6 procent. Deze statistieken rechtvaardigen zeker het stellen van kritischere vragen over immigratiebeleid, integratie, politieoptreden en openbare veiligheid.
Ondertussen heeft het Europese politieke establishment nog een andere verontrustende gewoonte ontwikkeld: het inzetten van het overheidsapparaat tegen politici die zijn beleid ter discussie stellen. In Frankrijk werd Marine Le Pen aanvankelijk uitgesloten van het bekleden van een openbaar ambt na een veroordeling wegens verduistering, hoewel een hof van beroep haar verkiesbaarheid vervolgens herstelde.
In Roemenië verklaarden de autoriteiten een presidentsverkiezing ongeldig nadat de nationalistische kandidaat Călin Georgescu de eerste ronde had gewonnen, en sloten hem vervolgens uit van de nieuwe verkiezing, onder verwijzing naar onregelmatigheden bij de verkiezingen en buitenlandse inmenging. Waarvan niets werd bewezen.
In Duitsland bestempelden de binnenlandse inlichtingendiensten de oppositiepartij AfD als extremistisch, waarna een rechtbank die classificatie opschortte.
Italië werd Matteo Salvini vervolgd vanwege zijn besluit om een reddingsschip met migranten te verhinderen aan land te gaan, voordat de rechtbanken hem uiteindelijk vrijspraken.
Deze zaken hebben verschillende juridische omstandigheden, maar roepen gezamenlijk ernstige vragen op over politiek pluralisme en de behandeling van afwijkende meningen. Ondertussen worden Europese regeringen geconfronteerd met echte problemen rond criminele bendes, mislukte integratie en islamitisch extremisme. Neem Brussel, de administratieve hoofdstad van de Europese Unie, waar drugsgerelateerde schietpartijen een groot probleem voor de openbare veiligheid zijn geworden en de autoriteiten de beveiliging rond treinstations hebben moeten opvoeren. De Britse regering waarschuwt reizigers specifiek voor berovingen en diefstallen rond Brussel-Zuid en Brussel-Noord. Er is iets grondig mis wanneer Europese regeringen zich meer op hun gemak lijken te voelen bij het controleren van politieke dissidentie dan bij het ervoor zorgen dat gewone burgers veilig door hun eigen steden kunnen lopen.
De problemen van Frankrijk gaan dieper dan immigratie. Een politieke cultuur die steeds meer draait om grieven, aanspraken en eisen om overheidsingrijpen, heeft hervormingen buitengewoon moeilijk gemaakt. Elke uitkering wordt permanent, elke voorgestelde verlaging wordt een onrechtvaardigheid en elke poging om het economische concurrentievermogen te herstellen stuit op weer een andere belangengroep die bescherming tegen verandering eist.
[embedded content]En dan is er nog de klimaatagenda van Europa. Brussel heeft een steeds ingewikkelder systeem van emissiedoelstellingen, CO₂-beprijzing, energieregelgeving en industriële verplichtingen opgelegd, die allemaal zogenaamd verenigbaar zijn met economische groei en welvaart. Toch kunnen deze beleidsmaatregelen energie, vervoer, productie en landbouw duurder maken, vooral wanneer betaalbare alternatieven niet direct beschikbaar zijn. Industrieën die met hogere kosten worden geconfronteerd, moeten ofwel hun prijzen verhogen, investeringen verminderen, de productie verplaatsen of sluiten. Geen van deze uitkomsten verbetert de levensstandaard van gewone Europeanen.
Hier schuilt een bijzonder perverse tegenstrijdigheid. Wanneer klimaatbeleid de eerste levensbehoeften duurder maakt, reageren regeringen met aanvullende subsidies en steunprogramma’s om burgers te helpen betalen voor wat het overheidsbeleid mede duurder heeft gemaakt. Het nieuwe Sociale Klimaatfonds van de EU is bedoeld om miljarden uit te keren aan huishoudens en bedrijven die worden getroffen door de kosten van haar steeds verder uitbreidende systeem van CO₂-beprijzing. Meer overheidsingrijpen creëert een vraag naar meer overheidssteun, terwijl van de productieve economie wordt verwacht dat zij beide financiert.
Sterker nog, klimaatverandering biedt regeringen een prachtige gelegenheid om de gevolgen van hun mislukte economische beleid opnieuw te presenteren als milieuoverwinningen. Kun je je geen auto veroorloven? Geweldig! Je redt de planeet. Worden vliegtickets en vakanties onbetaalbaar? Denk aan je CO₂-voetafdruk! Kun je je geen nieuwe kleren veroorloven? Gefeliciteerd, je bent een kampioen op het gebied van duurzaamheid. Minder vlees, kleinere huizen, minder bezittingen en minder mogelijkheden om te reizen kunnen allemaal opnieuw worden verpakt als daden van ecologische deugdzaamheid. De mogelijkheden zijn eindeloos. Wie heeft welvaart nodig als je de morele voldoening kunt hebben om het zonder te doen? Blijkbaar is het geheim om de planeet te redden iedereen armer te maken en hen ervan te overtuigen zich daar deugdzaam over te voelen.
En wanneer de economische groei vertraagt, de consumptie daalt en gewone gezinnen zich niet langer de levensstijl kunnen veroorloven die hun ouders genoten, kunnen milieuactivisten wijzen op een verminderd verbruik van natuurlijke hulpbronnen als een voordeel voor de planeet. Maar afnemende welvaart mag niet worden verward met vooruitgang op milieugebied. Een kleinere economie, minder kansen en een lagere levensstandaard zijn geen prestaties alleen omdat ze mogelijk de uitstoot verminderen.
Een welvarende samenleving kan niet worden opgebouwd door iedereen meer te beloven terwijl het steeds moeilijker wordt gemaakt om überhaupt iets te produceren. Welvaart moet worden gecreëerd voordat zij kan worden herverdeeld. Bedrijven hebben prikkels nodig om te investeren, ondernemers hebben ruimte nodig om risico’s te nemen en werknemers hebben kansen nodig die meer bieden dan afhankelijkheid van de overheid.
Zelfs de Duitse bondskanselier Friedrich Merz erkende in Davos dat Europa wereldkampioen overregulering was geworden. Toch blijft Brussel regels produceren, terwijl Europese politieke bewegingen steeds nadrukkelijker de terugkeer van nationale soevereiniteit eisen.
De vraag is niet langer of Europa problemen heeft. Zijn eigen leiders erkennen die. De vraag is of zijn regeringen bereid zijn de economische en politieke keuzes onder ogen te zien die hebben bijgedragen aan het ontstaan ervan.
Rome werd niet welvarend door rijkdom te herverdelen die het niet langer creëerde. Dat zal het moderne Europa evenmin worden.
Wat de VS betreft: alleen door Gods genade ondergaan wij niet hetzelfde lot. Degenen die niet begrijpen waartoe “democratisch socialisme” leidt, zullen uiteindelijk dezelfde neerwaartse sociale en economische spiraal doormaken als de huidige EU. Uiteindelijk raakt het geld van anderen, dat je kunt belasten en uitgeven, op.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Is Europa ten dode opgeschreven?
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Lees meer over:
Source: https://www.frontnieuws.com/parijs-staat-in-brand-en-brussel-schrijft-nog-steeds-regels/
.