Noem het energieonafhankelijkheid, veerkracht, veiligheid… alles behalve ‘Net Zero’ en ‘klimaatverandering’
‘Klimaat’ is tegenwoordig zo’n vies woord geworden dat zelfs het hoofdkwartier van de globalistische linkse communicatie (The New York Times) iets anders wil gebruiken.
De onderklasse heeft immers door dat de klimaatstrijd eigenlijk gewoon een klassenoorlog is en dat zij de slachtoffers zijn. Ze hebben ook ingezien dat hernieuwbare energie niet goedkoop is en dat de oceanen niet aan het koken zijn.
Elke keer als politici het K-woord noemen, joelt de menigte.
Dus in echte leugenaarsstijl zullen de mensen die zich hebben ingezet om de planeet te redden, de term die ze 30 jaar lang hebben gebruikt, zomaar laten vallen ten gunste van een of andere vage uitdrukking. Noem het maar ‘energiezekerheid’, zeggen ze, alsof variabele stroom, ondersteund door explosieve batterijen en gewapend met Chinese chips, ooit zeker is geweest.
Zo werken ze nu eenmaal. Ze veranderen nooit het beleid, ze veranderen alleen de taal. En als ze ‘energiezekerheid’ maar vaak genoeg gedachteloos herhalen, wordt het voor degenen die zich zorgen maken over daadwerkelijke energiezekerheid moeilijker om er een zinvol gesprek over te voeren. En dat is juist de bedoeling, nietwaar?
Ze vernielen de taal om hun misdaden te verdoezelen.
Welkom in een nieuw tijdperk van dubbelzinnige bewoordingen:
Katrin Bennhold, de schrijfster van de New York Times, weet precies wat voor soort klassenoorlog dit is – niet dat ze eerlijk genoeg is om dat te zeggen, maar kijk maar eens naar haar eerste twee alinea’s. Het probleem zijn de redneck-boerenkinkels, de gele-vest-vakmensen en het soort mensen dat campagne voerde voor de Brexit. “Het klimaat is gewoon weer een nieuw strijdtoneel in de cultuuroorlog”, zegt ze – waarmee ze duidelijk maakt dat mensen met cultuur de zelfvoldane types zijn die weten wat het beste is voor de arbeiders.
Een paar jaar geleden deed ik verslag van de ‘Gele Hesjes’-protesten in Frankrijk, waar arbeiders in opstand kwamen tegen een brandstofbelasting die als groene maatregel werd gepresenteerd. Ik interviewde demonstranten bij Duitse autofabrieken die klaagden over de overstap naar elektrische voertuigen, waardoor het aantal banen afneemt. Nu zie ik in Groot-Brittannië hoe dezelfde mensen die ooit campagne voerden voor de Brexit, campagne voeren tegen hernieuwbare energie, waarvan zij zeggen dat die de energierekeningen heeft opgedreven. (Daar zit een kern van waarheid in; lees verder.)
In het hele Westen is het klimaat een nieuw strijdtoneel geworden in de cultuuroorlog. Dat is een van de redenen waarom je, ondanks een alarmerende reeks dodelijke klimaatrampen over de hele wereld, niet veel politici meer over het klimaat hoort praten. Maar dat betekent niet dat ze er niet over nadenken. Vandaag schrijf ik over de politiek die achter een nieuwe benadering van klimaatverandering schuilgaat.
Rechts-populisten
Het kernprobleem, legt ze uit, zijn de ‘rechtse populisten’:
Maar waarom aarzelen politici en anderen aan de macht zo om over het klimaat te praten?
Rechts-populisten aan beide zijden van de Atlantische Oceaan hebben het klimaatbeleid op de korrel genomen als een liberaal elitair project dat de arbeidersklasse schaadt.
Dat moet wel pijn doen, dat haar politieke vijanden de waarheid precies zoals die is, benoemen en zij geen manier heeft om te bewijzen dat ze ongelijk hebben. Het klimaat is niet alleen giftig voor kiezers, het is ook munitie voor de advocaten. De grote bankiers hebben zich gerealiseerd dat als ze praten over pogingen om het klimaat te veranderen, de Republikeinse advocaten hen zullen aanpakken wegens het niet nakomen van hun fiduciaire plicht jegens aandeelhouders en investeerders. Het is zo erg dat ze ook ‘Net Zero’ moeten laten vallen!
Brussel presenteert zijn klimaatagenda steeds vaker als ‘energieonafhankelijkheid’. In Groot-Brittannië, waar ik woon, stelde een commissie van Britse wetgevers vorige maand voor dat de regering de term ‘Net Zero’ helemaal zou laten vallen, omdat die zo schadelijk was geworden.
Haar enige, minuscule concessie aan de grote ongewassen massa is dat elektriciteit duurder is geworden, maar dat is slechts een tijdelijke maatregel ‘voor een paar jaar’.
In Europa beschuldigen de mensen die campagne voeren tegen ‘Net Zero’ – het doel om de CO2-uitstoot tot nul terug te brengen – de regeringen ervan hun energierekeningen op te drijven. (Hun argumenten vinden deels weerklank omdat ze niet ongelijk hebben. Het opbouwen van een netwerk dat hernieuwbare energie efficiënt kan distribueren, brengt kosten met zich mee waar sommige politici niet graag over praten, en dat zal de elektriciteitsrekeningen omhoog drijven, niet omlaag, in ieder geval voor een paar jaar.)
Ze kan zich er niet eens toe brengen om “ze hebben gelijk” te zeggen; ze komt niet verder dan “niet ongelijk”.
“De planeet is ziek”
Handig genoeg vertaalt ze de wetenschap voor alle vijfjarige lezers van The Times:
De warmste zomer ooit gemeten in Europa. Een instortende gletsjer in Nepal. Bosbranden…
Zo ziet een opwarming van 1,5 graden Celsius ten opzichte van het pre-industriële niveau eruit. Het is een getal dat ik moeilijk kon bevatten totdat een klimaatdeskundige het me als volgt uitlegde: stel je voor dat je lichaamstemperatuur met 1,5 graden stijgt. Je voelt je niet lekker. Stel je nu voor dat die met 2 graden stijgt — dan ben je ernstig ziek.
De planeet voelt zich niet goed. Voor velen is dat op zich al reden genoeg om drastisch over te stappen van fossiele brandstoffen naar hernieuwbare energiebronnen.
Dit is een verhaaltje voor het slapengaan om een peuter bang te maken. Het is moeilijk te geloven dat de New York Times ooit “de toonaangevende krant van Amerika” werd genoemd. Mevrouw Bennhold moet wel denken dat de arbeiders heel, heel dom zijn; per slot van rekening “voelt de planeet zich niet goed” (uiteraard) en zijn hernieuwbare energiebronnen “goedkoper dan ooit” (haar woorden), maar toch willen de mensen aan de domme kant van de cultuuroorlog ze nog steeds niet. Vreemd genoeg vraagt mevrouw Bennhold zich niet eens af waarom duizenden boeren, vrachtwagenchauffeurs en ingenieurs die vreselijke, dure, planeetvernietigende fossiele brandstoffen blijven gebruiken. Ze had er eentje kunnen bellen om het te vragen, maar dat was iets te veel onderzoek. Gelukkig voor haar morele kompas heeft deze ‘herformulering het voordeel dat het waar is’. (Hoewel dat slechts een leuke bijkomstigheid is, niet de reden om het te doen). Want lieve simpele zielen, energiezekerheid is belangrijk – denk aan de Russen, De Oorlog, het Midden-Oosten! De handige multifunctionele zakmeswoorden voor elk links debat. Zeg gewoon ‘Rusland’ en alles wordt duidelijk. We hebben zonnepanelen en windturbines nodig, zodat we bij de volgende oliecrisis ons voedsel kunnen oogsten met onze elektrische maaidorsers die nog niemand heeft uitgevonden. Deze naamsverandering zal mislukken, net als alle andere.
Source: https://clintel.nl/new-york-times-klimaatverandering-energiezekerheid/
.