In een uitvoerig gesprek analyseerde de voormalige Amerikaanse marine-inlichtingenofficier, wapeninspecteur en huidige geopolitieke commentator Scott Ritter de meest recente Iraanse informatie over een aanval op Amerikaanse oorlogsschepen, waaronder het vliegdekschip USS George Washington. Ritter plaatste de berichten over de raket Qasem Basir (in het interview aangeduid als Kasam Bassier), de situatie in de Straat van Hormuz, de Amerikaanse tanker-voor-tankerstrategie en de parallelle ontwikkelingen in Oekraïne en Europa in hun context. Zijn centrale oordeel: de Verenigde Staten kunnen het conflict niet in hun voordeel beslissen, de blokkade verliest aan effectiviteit en de economische en militaire kosten treffen het Westen harder dan Iran.
Een raket met groter bereik en grotere slagkracht
Iraanse instanties, die onder meer door Associated Press werden geciteerd, berichtten over de inzet van de verbeterde ballistische raket Qasem Basir tegen Amerikaanse schepen. Deze beschikt volgens de berichten over een grotere nauwkeurigheid, een gevechtskop van ongeveer een halve ton en een bereik van circa 1.200 kilometer. Generaal Rosi, hoofd van de Opperste Nationale Veiligheidsraad, sprak over een test boven Amerikaanse oorlogsschepen die de Amerikaanse zijde op de vlucht heeft gejaagd. Er circuleren berichten over uitwijkmanoeuvres van de George Washington; directe treffers op schepen worden door Amerikaanse zijde ontkend, schrijft Uncutnews.
Ritter benadrukte dat het hem aan gedetailleerde informatie ontbrak: of de raket werd onderschept, in de buurt insloeg of de schepen alleen bedreigde, is onduidelijk. Toch ziet hij een duidelijk operationeel effect. Eerdere Iraanse kruisraketten en drones bereikten het vliegdekschip mogelijk niet in zijn eerdere operatiegebied. Met het nieuwe bereik en de grotere vernietigingskracht moet de George Washington verder terugwijken. Een vliegdekschip kan niet tegelijkertijd vliegtuigen laten opstijgen en landen én uitwijkmanoeuvres uitvoeren. Iedere extra afstand betekent meer tankcycli voor de vliegtuigen en daarmee een geringere effectiviteit boven Iran of de Straat van Hormuz.
De blokkade wordt steeds poreuzer
De door Donald Trump vaak als een gesloten “muur van staal“ voorgestelde blokkade heeft volgens Ritter nooit in die vorm bestaan. Langs de Iraanse kust was er altijd een opening die de VS vooral vanuit de lucht probeerden te controleren. De nieuwe raket vergroot deze opening, omdat de schepen nog verder op afstand worden gehouden. De effectiviteit van de blokkade neemt daardoor verder af.
De Amerikaanse bewering dat de US Navy de Straat van Hormuz volledig controleert, beschouwt Ritter als een grove overdrijving. Navy SEALs opereerden heimelijk, ook via de Verenigde Arabische Emiraten, om mijnen op te sporen en tot ontploffing te brengen. Dat is echter geen controle over de zeestraat. Iran controleert haar rechtstreeks door aanvallen op schepen die de doorgang proberen af te dwingen, en indirect via de verzekeringskwestie: niemand verzekert gemakkelijk een volledig geladen supertanker met olie of vloeibaar aardgas die onder deze omstandigheden de Straat van Hormuz moet doorkruisen. De schepen blijven daarom buiten.
Iran heeft aangekondigd een uitsluitingszone tot aan de Amerikaanse blokkadelijn te handhaven – ook tegen Amerikaanse schepen. Tegelijkertijd legde Teheran uit waarom het niet dagelijks tankers tot zinken brengt: de milieurisico’s voor de kusten van Iran en Oman zijn te groot. De VS proberen desondanks provocaties uit te lokken.
Onhoudbaar model aan Amerikaanse zijde
Ritter beschrijft het conflict als onhoudbaar voor de Verenigde Staten. Hoe sterk Trump ook escaleert, een beslissing is niet bereikbaar. De US Navy keert voorlopig niet terug naar Bahrein, het voormalige hoofdkwartier van de 5e Vloot. Bahrein is “dood“. Iets soortgelijks geldt voor bases in Koeweit, Qatar (Al-Udeid) en de Verenigde Arabische Emiraten: ze zijn getroffen, buiten werking en nauwelijks te verdedigen. De wederopbouw kost honderden miljarden; zelfs dan kunnen de Iraniërs de beperkte Amerikaanse voorraad onderscheppingsraketten uitputten.
Meerdere commandanten (waaronder de Europese, Pacifische en Zuid-Amerikaanse bevelhebbers en de stafchefs van de verschillende krijgsmachtdelen) hebben intern bezwaar gemaakt: een verdere concentratie op het Midden-Oosten maakt de VS niet meer in staat hun taken in andere regio’s uit te voeren. Minister van Defensie Pete Hegseth probeert de situatie positief voor te stellen, maar de werkelijkheid is een andere. De VS vuren wapens af, treffen daarbij ook bruiloftsgezelschappen en raken door hun munitievoorraden heen. Nieuwe systemen die zijn aangevoerd, zijn al verbruikt. De escalatie dient vooral de politieke beeldvorming, maar zet Iran nauwelijks onder druk.
De “tanker-voor-tanker“-logica lost niets op. Hoge olieprijzen (ruwe olie rond de 100 dollar, diesel in de VS 5,85 dollar per gallon) treffen de eigen bevolking. In de oogsttijd en de periode voor Kerstmis is dat bijzonder problematisch: maaidorsers en vrachtwagens hebben diesel nodig. Stijgende transportkosten werken door in de consumentenprijzen. Op een gegeven moment kunnen transporten onrendabel worden. Ritter ziet daarin een politiek risico voor de midterms in november: de kiezers discussiëren niet over Oekraïne of Iran, maar over benzine- en kosten van levensonderhoud. “It’s the economy, stupid.“
Iran heeft al bewezen dat het meer pijn kan verdragen dan het Westen zich voorstelt. Inflatie en een valutacrisis bestaan, maar het land gaat niet ten onder. Na de dood van de hoogste leider hebben de mensen zich sterker achter de regering geschaard dan ooit in de recente geschiedenis. Volgens Ritter breken de VS eerder dan de Iraanse economie. De Iraanse parlementsvoorzitter en onderhandelaar heeft in Irak verklaard dat Teheran weet dat de regering-Trump naar een gezichtsreddende uitweg zoekt. Iran kan daarbij helpen.
Twee neergeschoten MQ-1-drones binnen korte tijd en het verlies van een aanzienlijk deel van de wereldwijde MQ-1/MQ-9-vloot onderstrepen volgens Ritter de uitputting van de Amerikaanse verkennings- en gevechtscapaciteiten in de regio.
Jemen treft de olie-infrastructuur van Saoedi-Arabië
Tegelijkertijd escaleert de door de VS gesteunde Saoedische oorlog tegen Jemen. Ansarollah (Houthi’s) viel doelen in Zuid-Saoedi-Arabië aan, waaronder een Aramco-installatie in Jazan. Er vielen tientallen slachtoffers. Ritter ziet dit als een weloverwogen reactie: Jemen waarschuwt al lange tijd voor escalatie. Wanneer Saoedi-Arabië een blokkade tegen Jemen instelt of via proxies Jemenitische stammen tegen Ansarollah steunt, slaat Jemen terug – en wel daar waar het pijn doet: bij de olie-inkomsten. De Saoedi’s houden deze druk volgens Ritter niet lang vol.
Strategische terugtrekking uit West-Azië
Ritter verwijst naar de Nationale Veiligheidsstrategie van de regering-Trump van november 2025. Daarin lag een terugtrekking uit eindeloze oorlogen in het Midden-Oosten en een concentratie op het westelijk halfrond en de Indo-Pacific besloten. De verrassingsaanval op Iran eind februari heeft daarvan afgeleid, maar de fundamentele richting blijft bestaan. De VS proberen zich uit Europa en het Midden-Oosten terug te trekken.
Satellietbeelden tonen verdere schade aan bases, bijvoorbeeld aan de luchtmachtbasis Ali Salem in Koeweit. Ook Jordanië is getroffen – de laatste verdedigingslaag vóór Israël. Een geplande helikopteraanval van een mariniersbataljon met ondersteuning van speciale eenheden, voorbereid in Jordanië na bombardementen op het eiland Serri (waarbij een bruiloftsgezelschap werd getroffen), is door Iraanse tegenaanvallen verijdeld. Helikopters zijn vernietigd of naar Israël geëvacueerd en troepen uit de gevarenzone gebracht. Dat is het tegenovergestelde van het opvoeren van de druk.
Oekraïne: Rusland in de lift, het Westen uitgeput
Ritter ziet in Oekraïne een beslissende fase. Rusland wint aan alle fronten. Duizenden Oekraïense soldaten zijn bij Charkiv omsingeld of al uitgeschakeld. Kiev wordt getroffen met Iskander-raketten, drones en andere systemen; de luchtverdediging is grotendeels uitgeput. De economie stort in, Odessa en de Zwarte Zee zijn grotendeels afgesloten en de oogst komt niet van het land. De droneproductie en opslagplaatsen worden systematisch vernietigd.
Zelensky staat onder druk: corruptieonderzoeken komen steeds dichter bij hem en zijn politieke bescherming neemt af. Rusland eist nieuwe verkiezingen als voorwaarde voor beëindiging van het conflict; de VS verzetten zich niet langer tegen dit concept. Het Oekraïense leger moet krimpen. De VS blijven geheime operaties uitvoeren en maken Europese wapenaankopen mogelijk die naar Oekraïne gaan. Strategisch blijft het doel de verzwakking van Rusland.
Europa kan geen macht projecteren. Duitsland, Groot-Brittannië en Frankrijk zijn volgens Ritter niet in staat zelfs maar één brigade operationeel te verplaatsen. Duitse mobilisatiepogingen zijn jammerlijk mislukt. De industriële basis krimpt en politieke meerderheden voor militarisering tegen Rusland wankelen. Ritter beschouwt de retoriek over oorlog met Rusland als psychologische operaties voor binnenlands gebruik, niet als een werkelijke dreiging.
Een incident met een drone boven de luchthaven van Leipzig beschouwt hij als niet serieus: een nauwelijks vliegwaardige drone zonder duidelijk technisch bewijs is volgens hem geen geloofwaardige Russische aanval en dient eerder om de binnenlandse stemming in Duitsland te beïnvloeden.
Economie, midterms en mogelijke “overwinningsverklaringen“
Trump probeert de olieprijzen uiteindelijk te verlagen en de Iran-oorlog als gewonnen voor te stellen. Ritter acht dat moeilijk vóór de midterms. Tegelijkertijd zijn er aanwijzingen voor een mogelijke regeling: uitspraken dat de VS niet tegen een omvangrijk Iraans kernenergieprogramma zijn en een Russisch-Iraanse overeenkomst over reactoren kunnen de weg vrijmaken voor een “betere“ nucleaire overeenkomst, die Trump als succes kan presenteren. Iets soortgelijks geldt voor Oekraïne: Trump wil het conflict vóór het einde van zijn ambtstermijn beëindigen – over twee jaar, niet binnen 48 uur.
Ritter noemt speculaties over “Continuity of Government“-plannen en mogelijke noodbevoegdheden indien een verkiezingsnederlaag dreigt. Dat blijft speculatie.
Kaliningrad, het Noordpoolgebied en open conflictgebieden
Zelfs na een oplossing in Oekraïne blijven Kaliningrad en het Noordpoolgebied potentiële brandhaarden. Westerse stemmen spreken over de mogelijkheid Kaliningrad “uit te schakelen“ of te bezetten. In het Noordpoolgebied breidt Rusland zijn aanwezigheid uit, China gebruikt de Noordoostpassage en de VS spreken over Groenland. Zolang de Russisch-Amerikaanse betrekkingen en de Europese russofobie onopgelost blijven, bestaan er risico’s tot en met een nucleair conflict.
Ritter kondigde een reis naar Rusland aan om zich ter plaatse bezig te houden met veiligheidskwesties in het Baltische gebied en het Noordpoolgebied. Hij benadrukte zijn onafhankelijkheid en riep op tot steun voor onafhankelijke berichtgeving.
Conclusie volgens Ritters lezing
Volgens Scott Ritter heeft Iran met de nieuwe raket en de bewering dat het de Straat van Hormuz controleert het operationele initiatief. De Amerikaanse blokkade verliest aan dichtheid, bases in de regio zijn moeilijk te handhaven en munitie en drones raken op. Tegelijkertijd vergroten Jemenitische aanvallen op Saoedische olie-installaties en de situatie in Oekraïne de druk op de westerse economieën. Trump zoekt naar uitwegen en overwinningsnarratieven vóór de midterms, maar de structurele problemen – het bereik van Iraanse systemen, de uitputting van westerse voorraden en de economische terugkoppeling via olie- en dieselprijzen – laten zich niet door politieke enscenering oplossen. Volgens Ritters inschatting hebben de Verenigde Staten de oorlog tegen Iran al verloren; ze hebben alleen moeite om dat te erkennen.
[embedded content]Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Scott Ritter: Poetin heeft de beslissing “met betrekking tot Europa” genomen – nu is het alleen nog een kwestie van tijdstip, plaats en omstandigheden
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Lees meer over:
.