“De neuroloog keek naar de man die hij had opgegeven, nu levend en wel, en kon niet anders dan zijn ongeloof verbergen. Terwijl de wetenschap zich vasthield aan zijn dogma’s, bloeide er een vergeten waarheid op in de schaduw van de reguliere geneeskunde. In een wereld waar genezing als een bedreiging wordt gezien, blijft de hoop op herstel slechts een fluistering in de duisternis.”
De neuroloog geloofde zijn ogen niet, maar weigerde de behandeling te erkennen.
Een verhaal over genezing dat de reguliere medische wereld het liefst zou begraven: een Amerikaanse verpleegster met meer dan veertig jaar ervaring als infuusspecialist beweert haar neef te hebben gered van de ziekte van Creutzfeldt-Jakob — een aandoening die door het medisch establishment wordt omschreven als onbehandelbaar en honderd procent fataal. Hij kreeg te horen dat hij nog vijf maanden te leven had. Tegenwoordig speelt hij golf, zonder medicatie.
Wat is de ziekte van Creutzfeldt-Jakob?
De ziekte van Creutzfeldt-Jakob (CJD) is een zeldzame en verwoestende hersenziekte veroorzaakt door prionen die hersenweefsel letterlijk afbreken. Volgens het Amerikaanse National Institute of Neurological Disorders and Stroke is er geen bekende behandeling en overleeft geen enkele patiënt de ziekte. De gemiddelde overlevingstijd na diagnose bedraagt slechts vier tot zes maanden. Artsen sturen patiënten doorgaans naar huis met het advies hun zaken te regelen. Meer valt er volgens het medisch establishment niet te doen.
Een wanhopig telefoontje
Patrick — niet zijn echte naam — was een vitale man van eind zestig. Voormalig Wall Street-professional, leraar aan een privéschool in Connecticut, uitstekend golfer en iemand die de kruiswoordpuzzel in de New York Times in vijf minuten oploste. Totdat CJD toesloeg. Tegen de tijd dat zijn familie verpleegster Michael Anne inschakelde, was hij cognitief heel erg achteruit gegaan. Hij herkende de namen van zijn broers en zussen niet meer, herinnerde zich zijn hond niet, liep als een robot met zijn armen stijf langs zijn lichaam. Zijn diagnose was bevestigd via hersenvloeistof en CT-scan. De vijf maanden die artsen hem hadden gegeven, waren inmiddels bijna verstreken.
Wat deed de verpleegster anders?
Michael Anne reed vrijdags, zaterdags en zondags naar haar neef en hing hem een infuus aan met hoge doses vitamine C — meer dan duizend milligram — aangevuld met DMSO, dimethylsulfoxide, een stof die al decennialang in de wetenschappelijke literatuur opduikt als krachtig ontstekingsremmend middel met een opmerkelijk vermogen om de bloed-hersenbarrière te passeren. Meer dan tweeduizend studies beschrijven de werking van DMSO bij uiteenlopende neurologische aandoeningen, van alzheimer en parkinson tot beroertes en MS. Toch blijft het middel goeddeels buiten het zicht van de reguliere geneeskunde.
Na vier weken intensieve behandeling kwam Patrick langzaam terug. Hij herkende mensen. Hij sprak weer. Hij herinnerde zich zijn hond. De ‘plas’ die op zijn CT-scan in de hersenen zichtbaar was geweest — zo beschreven de artsen het zelf — was verdwenen. Geen chirurg die erin kon snijden, geen rietje om het op te zuigen, maar wel een infuus dat kennelijk de ontsteking kon doen afnemen en het vocht kon laten verdwijnen.
De neuroloog van Yale die niets wilde weten
Patricks zus schakelde in paniek een neuroloog van de Yale-universiteit in vanwege enkele kleine aanvallen. De arts was zichtbaar verbaasd toen Patrick later zelf binnenliep en hem aansprak. De man die hij had opgegeven, stond opeens voor hem. Zijn reactie? Hij dacht aanvankelijk dat hij misschien een verkeerde diagnose had gesteld. Toen Michael Anne begon over DMSO, kapte de arts het gesprek af. Hij wilde het er niet over hebben. Wel vroeg hij toestemming om de casus te publiceren in een toonaangevend medisch tijdschrift — maar hij weigerde categorisch de behandeling te vermelden die de man het leven heeft gered.
Dit patroon is niet nieuw. Artsen die buiten de gebaande paden treden of patiënten die genazen met middelen die niet door de farmaceutische industrie worden verkocht, worden stelselmatig genegeerd, weggezet of simpelweg niet geciteerd. De kennis verdwijnt. De patiënten blijven over.
DMSO: een vergeten sleutel tot herstel?
Volgens een arts die wél met DMSO werkt, lost tot tachtig procent van de aandoeningen waarvoor mensen een neuroloog bezoeken op met behulp van dit middel. Het gaat daarbij om hersenmist, epilepsie, ALS, depressie, dwarslaesies en zelfs het syndroom van Down. De wetenschappelijke basis is er. De studies zijn er. Maar de klinische toepassing blijft uit, omdat DMSO als goedkope, niet-patenteerbare stof voor farmaceutische bedrijven geen winstgevend product is.
Wat betekent dit verhaal?
Dit is een verhaal dat serieus genomen moet worden. Een ervaren verpleegster, een gedocumenteerde diagnose, een neuroloog die zijn eigen ogen niet kon geloven en een man die vijf jaar later zonder enige medicatie een normaal leven leidt. Als het medisch establishment werkelijk om patiënten gaf in plaats van om protocollen en patenten, zou dit soort gevallen centraal staan in het onderzoek — niet worden weggemoffeld in een tijdschriftartikel zonder vermelding van de behandeling.