“Wie in een wereld leeft waar miljoenen mensen blindelings een experimenteel middel ontvangen, terwijl de fundamenten van de wetenschap worden genegeerd, heeft de menselijkheid verloren. De schaduw van onwetendheid en onverschilligheid groeit, en met elke spuit die wordt gezet, verdwijnt de hoop op waarheid. In deze dystopie is de zoektocht naar kennis vervangen door een angstcultuur die de stemmen van de twijfelaars verstomt.”
“Wie miljoenen mensen een experimenteel middel inspuit zonder vervolgens het menselijk weefsel grondig te bestuderen, handelt te kwader trouw.”
Pathologieonderzoek naar coronavaccins had verplicht moeten zijn — maar Nederland heeft het stelselmatig nagelaten, en dat is geen ongelukje. Dat was de harde boodschap die onderzoeksjournalist Maurice van Ulden afleverde tijdens het tweede Gezondheidscongres op 31 mei in De Loods in Groningen. Zijn conclusie: wie miljoenen mensen een experimenteel middel inspuit zonder vervolgens het menselijk weefsel grondig te bestuderen, handelt te kwader trouw.
Van piloot tot onderzoeksjournalist
Van Ulden heeft een opmerkelijke achtergrond. Zoon van twee artsen, drie keer uitgeloot voor geneeskunde, uiteindelijk piloot geworden bij Transavia. Maar het was zijn ontslag bij die luchtvaartmaatschappij dat hem definitief op een ander spoor zette. Hij had kritisch materiaal over de naderende coronaprik neergelegd in het bemanningscentrum op Schiphol — zonder toestemming, wetende dat die toestemming er nooit zou komen. Het gevolg: ontslag op staande voet. Het resultaat: een carrière als activist en onderzoeksjournalist met één duidelijk focuspunt, namelijk de veiligheid van de coronaprikken.
Schokkende verhalen die niemand wilde horen
Voor De Andere Krant interviewde Van Ulden mensen die ernstige medische problemen ontwikkelden na hun coronavaccinatie. De verhalen waren indringend, maar de overheid toonde geen enkele interesse. De boodschap was simpel: ze hadden vrijwillig gekozen voor de prik, dus pech gehad. Die koude schouder bracht hem in contact met de Biomedische Rekenkamer, een organisatie opgericht om de overheid aan te zetten tot transparantie over het coronabeleid. Die transparantie bleef volledig uit. Volgens Van Ulden gedraagt de overheid zich steeds minder als een vertegenwoordigend orgaan en steeds meer als een autoritaire sturingsmacht.
Weefsel uit Nederland naar Duitsland
Via het coronadebat in Duitsland raakte Van Ulden bekend met de gepensioneerde microbioloog Sucharit Bhakdi en patholoog Arne Burkhardt. Burkhardt had zijn laboratorium heropend en onderzocht het weefsel van honderd mensen die waren overleden na coronavaccinatie. Wat hij zag onder de microscoop: verontrustende ontstekingshaarden, vaak in meerdere organen tegelijk. Zijn eigen beroepsgroep had nauwelijks interesse in zijn bevindingen.
Vanuit de Biomedische Rekenkamer ontstond samenwerking met Burkhardts groep. Van Ulden bracht persoonlijk weefsels van Nederlandse overledenen naar Duitsland voor onderzoek. Ook in die Nederlandse weefsels werd spike-eiwit aangetroffen in ontstoken weefsel. In mei 2023 overleed Burkhardt onverwacht. De samenwerking lag daarna bijna een jaar stil, maar werd uiteindelijk voortgezet.
De Nederlandse pathologievereniging schuift het af
Van Ulden ging in gesprek met de Nederlandse Vereniging voor Pathologie. Hij bezocht hun jaarlijkse congresdag en stelde de directe vraag: welke rol zien pathologen voor zichzelf bij het onderzoeken van de veiligheid van de coronavaccinatie? Het antwoord was ontluisterend. Eerst werd gezegd dat er “geen tijd” voor was en dat het meer een onderwerp was “voor bij de borrel.” Later, in een vervolggesprek via Zoom, klonk het dat de vereniging een “vraaggestuurde organisatie” is. Niemand had erom gevraagd, dus werd er niets gedaan. Van Ulden trekt hieruit een heldere conclusie: van assertiviteit in dit dossier valt bij de beroepsgroep niets te verwachten.
De WHO wist het al in 2020
Wat de situatie extra wrang maakt, is dat de Wereldgezondheidsorganisatie in 2020 zelf een uitgebreide surveillance-handleiding publiceerde voor de veiligheid van coronavaccinaties. Daarin staat zwart op wit dat alle landen protocollen moeten opstellen voor onderzoek bij overlijden na vaccinatie, inclusief obducties en gericht weefselonderzoek. Van Ulden vroeg zich hardop af welk land daar daadwerkelijk iets mee heeft gedaan. Zijn conclusie: er bestaan twee werkelijkheden — één op papier en één in de praktijk.
Bij Lareb zijn ruim 750 meldingen binnengekomen van overlijden na de coronaprik. Toch bestaat er in Nederland geen enkel protocol voor pathologieonderzoek in zulke gevallen. Agnes Kant van Lareb erkende in een gesprek met Van Ulden dat obducties “moeilijk te realiseren” zijn, omdat families dat doorgaans niet willen. Maar volgens Van Ulden klopt dat beeld niet: families van wie een kind of partner is overleden willen juist wel weten wat er is misgegaan. De pathologen zelf zijn eerder het struikelblok, stelt hij.
Crimineel verzaken of doelbewuste blindheid?
Van Ulden spaarde zijn woorden niet. Het ontbreken van pathologieonderzoek bij de uitrol van een volkomen nieuwe vaccinatietechnologie op ongekende schaal is voor hem geen vergissing in turbulente tijden. Hij noemt het ronduit een crimineel verzaken van de zorgplicht. Wie bewust nalaat menselijk weefsel diepgaand te bestuderen, terwijl er wel miljoenen prikken worden gezet, handelt volgens hem malafide en te kwader trouw. Hij pleit voor strafrechtelijke procedures vanuit de Biomedische Rekenkamer.
Zijn oproep aan het congrespubliek was even helder als alarmerend: de angstcultuur onder wetenschappers en artsen moet doorbroken worden. Wie zich openlijk met dit dossier bezighoudt, zet zijn carrière op het spel — en dat weet iedereen. Dat maakt het zwijgen begrijpelijk, maar niet aanvaardbaar. Pathologieonderzoek is, zoals Burkhardt het verwoordde, de ultieme kwaliteitscontrole van de geneeskunde. Die controle is bij de coronavaccinatie bewust overgeslagen.