Het oprechte ontwikkelingspad dat econoom Ad Broere heeft gelopen de afgelopen decennia, is meer dan de moeite waard, voor de geïnteresseerde ’toeschouwer’, die óók het begrip ‘duurzaamheid’ hoog in het vaandel heeft staan. Dit pad bewandelen, vergt een figuurlijke dagtaak, om (kortgezegd) in liefde te leren omgaan met deze planeet, onze wereld, onze mede-burgers op deze planeet en niet in de laatste plaats in dat alles in respect met onszélf..
Voor hen die dit duurzame pad al oprecht lopen of gelopen hebben, is het duidelijk, dat als som van deze zaken, er één complementaire zaak boven-uit gaat steken.. Namelijk dat ons bewustzijn door dit proces dagelijks dúsdanig wordt geprikkeld, dat groei ervan onvermijdelijk is..! In dit zin is de vergelijking/quote die fysicus Fritjov Capra ooit maakte geweldig:
‘Ecologie en spiritualiteit zijn fundamenteeel verbonden; omdat diep ecologisch besef, uiteindelijk spiritueel bewustzijn IS’
Duurzaamheid in de zin van bewustzijnsgroei is kennelijk een noodzakelijk onderdeel van het besef dat we niet als EGO-EGOÏST op de wereld zijn om te overleven, eventueel ten koste van.. Maar dat deze Aarde genoeg heeft voor ieders behoefte en we derhalve een stap mogen maken naar een liefdevol collectief.
Zó ook hebben wij persoonlijk Ad Broere de afgelopen decennia leren kennen en mochten we elkaar in een dialoog met Marcel Messing bijvoorbeeld dieper ont-moeten. (HIER ‘Samenspraak dl.2‘) De fundamentele en onzichtbare wetten van de ontwikkeling van een mens in zijn leven, maken dat eenieder geconfronteerd wordt met bewustzijns-ontwikkelingen, die even fundamenteel zijn voor de persoonlijkheid.
Veel mensen kennen de econoom, de bankier en bedrijfsadviseur Ad Broere van diens publicaties over de invloed van financiële en economische systemen op bedrijven, overheden en mensen. Zijn vroege volgers hoeft Broere niet teleur te stellen, want belangstelling voor historische, maatschappelijke en economische ontwikkelingen zijn gebleven! Maar.. er is meer!
De afgelopen tijd openden zich in zijn ontwikkeling, nieuwe deuren in zijn binnenwereld. Ad Broere ging steeds sterker inzien dat uiterlijke
systemen uiteindelijk voortkomen uit de innerlijke ‘gesteldheid’ van mensen. Met dat gegeven is hij aan de slag gegaan. Hij heeft net twee boeken in eigen beheer uitgegeven, die een ander stukje van hem
representeren:
- ‘Tussen Leven en Leugen – Notities van een mens in een brekende tijd’ en
- ‘De Weg Naar Vrijheid’ — Een roman over de innerlijke weg in de eerste eeuwen.
Het siert Ad Broere in onze ogen, dat hij in het kader van zijn persoonlijke ontwikkeling, die zoals gezegd, hand-in-hand gaat met groeiende ecologische inzichten, deze deelt me ons als ’toeschouwers’ en vanuit zijn waarde-volle werk. We geven Ad graag hieronder de ruimte deze ontwikkeling toe te lichten en uit te leggen. Zijn nieuwe boeken, de éne in romanvorm geschreven, maakt ruimte voor de beschrijving van de krachtige creatieve innerlijke processen die resulteren in ‘herinneringen’..
* * *
“Wat we hier op aarde meemaken, ontstaat uit onze eigen projecties.
Die hebben we zelf ingekleurd en zijn we als onze werkelijkheid gaan zien.
Wat we werkelijk zijn is licht, liefde, stil te, ruimte…
Ik heb ontdekt dat het echt waar is.
Ik ben gaan zien dat geen enkel systeem een mens werkelijk vrij kan maken.
Vrijheid ontstaat van binnen uit. Alles wat ik kan doen, is een vlam aanreiken.
Het pad zal ieder mens zelf moeten lopen”
8
* * **
Over de ontwikkeling van mijn schrijverschap..
‘Van dragen naar waarnemen’..
2026 © drs. Ad Broere | deze versie WantToKnow.nl/be
*
*
Lange tijd heb ik geleefd vanuit de gedachte, dat ik kon helpen aan een betere wereld door mijn inzichten te delen. Daardoor wilde ik mensen motiveren om hun verantwoordelijkheid op zich te nemen en zodat we die betere wereld dichterbij konden brengen. Ik sprak over een menswaardige samenleving en het ging vooral over een andere manier om met het fenomeen ‘geld’ om te gaan. Niet geld, maar de mens-zelf en wat hij aan waarde creëert moet het uitgangspunt worden.
Mijn inzet werd niet beloond zoals ik hoopte. Ik kreeg wel veel reacties, positieve en negatieve, maar niet in de trant van ‘hier wil ik mijn schouders wel onder zetten’. Daardoor bekroop mij regelmatig het gevoel ‘het alleen te moeten dragen’ en op zijn best erin slaagde mensen te vinden die mij wilden volgen. Ik wilde echter geen leider zijn, het ging mij erom gelijkgestemden te vinden en die waren ernauwelijks.
In de vijftien jaar dat ik zo werkte wisselden perioden van enorme inzet zich af met grote vermoeidheid en oprechte wanhoop. Mijn goede bedoelingen gingen in rook op en vaak hoorde ik dan ‘dat de mens er nog niet aan toe was’ en/of ‘dat ik mijn tijd vooruit was’. Maar in deze afgelopen jaren heeft zich een verandering voorgedaan; niet in de zin, dat ik mijn idealen heb losgelaten, maar dat ik nauwgezet ben gaan kijken hoe mijn woorden over kwamen.
*
Ik merkte toen dat ik bij velen ‘de aansluiting’ had gemist.. Het was niet zo in dit kader, dat ik werd afgewezen, maar het was velen vooral onduidelijk wat zij zélf zouden kunnen doen, zouden kunnen bijdragen. Die onduidelijkheid kon ik niet wegnemen, omdat ik in het proces van mijzelf was uitgegaan. Van wat ik begreep en waarvan ik veronderstelde dat wat voor mij zichtbaar was, na een grondige analyse, ook het logische vertrekpunt voor anderen zou zijn.
Ik merkte toen dat ik bij velen ‘de aansluiting’ had gemist.. Het was niet zo in dit kader, dat ik werd afgewezen, maar het was velen vooral onduidelijk wat zij zélf zouden kunnen doen, zouden kunnen bijdragen. Die onduidelijkheid kon ik niet wegnemen, omdat ik in het proces van mijzelf was uitgegaan. Van wat ik begreep en waarvan ik veronderstelde dat wat voor mij zichtbaar was, na een grondige analyse, ook het logische vertrekpunt voor anderen zou zijn.
*
Het was niet de gemakkelijkste weg die ik had gekozen.
Het was niet de gemakkelijkste weg die ik had gekozen.Ik liep duidelijk tegen mijn grenzen aan en kwam daardoor voor de keuze te staan: eraan ten onder te gaan of in mijzelf gaan kijken waarom ik deed wat ik deed en hoe ik het anders kon gaan doen. Daarbij kwam ik tot de ontdekking dat ik wilde dragen, zonder te kijken wat ik droeg.. Ik legde niet écht verbinding. Mijn kennis en mijn uitleg, daar draaide het om. Vanzelfsprekend deed ik dat met de beste bedoelingen. Door dit alles begreep ik dat andere schrijvers over dezelfde onderwerpen meer succes hadden.
Voor een deel omdat ik voor hen pionierswerk had gedaan, maar ook omdat zij minder grote stappen zetten en dichter bij het begripskader van de lezer bleven. Mijn schrijven veranderde hierdoor en ik werd van drager een waarnemer, die zijn oordeel uitstelde tot de waarneming los kwam van veronderstellingen en speculaties. In mijn boek ‘Tussen leven en leugen’ blik ik terug op de nieuwsbrieven die ik tussen 2020 en 2025 schreef. Vanuit de waarnemerspositie… Daardoor kwam er beweging en vrijheid voor de lezer.
*
De thema’s waarover ik in de nieuwsbrieven schreef, gingen een door mij bepaalde richting uit. Mijn boek gaf juist ruimte aan de lezer om er datgene mee te doen wat bij hem paste. ‘Tussen leven en leugen’ blijkt achteraf de brug te zijn geweest tussen mijn eerdere schrijfstijl en die waarin ik nu ben gekomen. Eerlijk gezegd voelt mijn huidige schrijven veel beter. Vooral omdat ik niet meer voortdurend van mijzelf moet leveren.
De thema’s waarover ik in de nieuwsbrieven schreef, gingen een door mij bepaalde richting uit. Mijn boek gaf juist ruimte aan de lezer om er datgene mee te doen wat bij hem paste. ‘Tussen leven en leugen’ blijkt achteraf de brug te zijn geweest tussen mijn eerdere schrijfstijl en die waarin ik nu ben gekomen. Eerlijk gezegd voelt mijn huidige schrijven veel beter. Vooral omdat ik niet meer voortdurend van mijzelf moet leveren.
*
In ‘De Weg naar Vrijheid’ komt dit in mijn ogen tot volwassenheid; ik verplaats mijzelf in de levens van een aantal mensen die in de eerste en tweede eeuw van de jaartelling leefden in de oostelijke kant van het Middellandse Zeegebied. Zij laten zelf hun hoop, hun verdriet, liefde, moed en doorzettingsvermogen zien. Het zijn eenvoudige mensen, of beter, bijzonder in hun eenvoud. Er zitten meerdere lagen in het verhaal en dat maakt het voor velen interessant.
*
In ‘De Weg naar Vrijheid’ komt dit in mijn ogen tot volwassenheid; ik verplaats mijzelf in de levens van een aantal mensen die in de eerste en tweede eeuw van de jaartelling leefden in de oostelijke kant van het Middellandse Zeegebied. Zij laten zelf hun hoop, hun verdriet, liefde, moed en doorzettingsvermogen zien. Het zijn eenvoudige mensen, of beter, bijzonder in hun eenvoud. Er zitten meerdere lagen in het verhaal en dat maakt het voor velen interessant.*
De eerste twee eeuwen van de jaartelling waren bijzonder in de betekenis van de vrijheid die er was om zonder instituut te zoeken en tegelijkertijd de ordeningsdrang van de heersers, die het leven van de mensen in hun greep wilden hebben en houden. De weg naar binnen wordt door de mensen in mijn boek op verschillende manieren gegaan. Er is niet een juiste manier en er is niet een methode of leer, die tot het gewenste resultaat leidt. Ook daarin zit vrijheid.
Ik schrijf in mijn naschrift dat ik met dit boek een vlam aanreik dat de lezer in staat stelt zelf zijn pad te verlichten. Ik hoef de wereld niet langer te dragen op basis van mijn ego. Hoe goed de bedoeling ook mag zijn. Het gaat er mij om de kern te bevrijden waarin Liefde, Vrijheid, Eenheid en Wijsheid besloten liggen. Voor mij komt hieruit alles voort wat de mensheid nodig heeft.”