De volgende ervaring uit de praktijk bereikte mij en we mogen wij met toestemming publiceren. Hoeveel mensen moesten toezien dat dierbaren op een onmenselijke manier werden behandeld vanwege protocollen? En hoeveel van de schade van het wrede coronabeleid is nog lang niet boven water, laat staan dat er verantwoordelijkheid voor is genomen?
“Verhoren reten mijn wonden open”
Elsa: “Het is 1 juli 2026. De zogenaamde verhoren over de coronaperiode zijn in volle gang. Ook de situatie in de verpleeghuizen komt aan bod. Iedere keer als ik over die verhoren hoor, worden oude wonden opnieuw opengereten.
Mijn moeder, die in december 2019 vanwege haar dementie werd opgenomen in Nieuw Chartreuse in Utrecht, was één van de ouderen die gedupeerd werd van de gevolgen van verzinsels aan coronamaatregelen.
Op 20 maart 2020 ontving ik een e-mail waarin stond dat het verpleeghuis per direct werd gesloten voor bezoekers. Ik kon het nauwelijks geloven. Hoe kon een zorginstelling haar bewoners afsluiten van de mensen die juist onmisbaar voor hen waren? Zeker voor mensen met dementie is menselijk contact geen luxe, maar een basisbehoefte. En dit laat zien dat de managers van de zorginstellingen die alle leugens gehoorzaam volgden, kwaadaardige uitvoerders en meelopers zijn van kwaadaardige heersers. Nee, ze hoeven me niet te vertellen dat er angst was, hun bewoners met hun familie mochten van hen verwachten dat ze zelf nadachten om de leugens te negeren.
Vanaf dat moment kwam ik in conflict met de leiding van het verpleeghuis, onder wie Els de Ruiter en Anja van Es. Op een zondagochtend belde Els mij om te vertellen dat ik mij aan de regels van het kabinet moest houden. Dat weigerde ik, want ik ben geen meeloper van leugens. Die verzinsels van maatregelen brachten mijn moeder meer schade toe dan bescherming. Beeldbellen werd als alternatief aangeboden, maar voor iemand met vergevorderde dementie was dat geen werkelijk contact. Ik zag hoe bewoners vereenzaamden en geestelijk achteruitgingen. Dat brak mijn hart.
En toen gebeurde het ondenkbare.
Terwijl ik voor mijn werk ruim twee uur van huis was, werd ik die middag rond 15:00 uur gebeld. Mijn moeder was die nacht uit bed gevallen. Het bed stond nog in verpleegstand en was niet teruggebracht naar de lage stand. Toen ik aankwam, schrok ik enorm. Haar gezicht en hele linkerkant waren bont en blauw. Ze verkeerde in een psychose en hapte naar adem. Waarom was ik niet direct gebeld? Waarom moest ik daar pas uren later achter komen? Op die vragen heb ik nooit een bevredigend antwoord gekregen.
Vanaf dat moment eiste ik een laag-laagbed en besloot ik iedere dag bij mijn moeder te zijn. Dat leidde opnieuw tot discussie met de leiding. Mij werd verteld dat ik niet dagelijks mocht komen, omdat andere families dan hetzelfde zouden willen. Voor mij was dat geen argument. Mijn moeder had mij nodig en ik was niet bereid haar in de steek te laten, want wat hier gebeurde waren onmenselijke handelingen van uitvoerders en meelopers van leugens en dus van het kwaad.
Tijdens mijn dagelijkse bezoeken zag ik de situatie steeds verder verslechteren. Warme maaltijden maakten plaats voor eenvoudige gerechten zoals poffertjes, pannenkoeken of boterhammen met jam. Er werd gezegd dat er onvoldoende tijd was om nog dagelijks warm te koken omdat alle maaltijden op de kamers moesten worden bezorgd. Ik ging ook kijken bij de medebewoners van mijn moeder en zag hen lichamelijk én geestelijk achteruitgaan. De eenzaamheid was zichtbaar en voelbaar, en dat sneed me door me ziel.
Op een zondag werd er door familieleden een hoogwerker gehuurd, zodat zij vanaf de buitenkant konden zwaaien achter ramen naar hun familie leden op de afdelingen. Ieder kreeg daar drie minuten voor, er waren drie afdelingen, dus die mensen waren daar de hele middag mee bezig. Ik werd ook gevraagd, maar nee ook hier deed ik niet aan mee. Voor velen was dat het enige contact dat zij nog met hun ouders of grootouders mochten hebben. Voor mij was dat een aangrijpend beeld dat ik nooit meer zal vergeten. En dat voor smerige leugens van Hugo en Mark en dat hele fake OMT team, die daar dik geld mee verdiende.
Ook zag ik situaties die mij diep schokten. Zo trof ik een bewoner alleen aan in een lift met afval. Deze man kon daar onmogelijk zelfstandig zijn gekomen, omdat daarvoor een toegangscode nodig was, dus hij moest in de lift zijn gezet. Door wie? Bezoek was er niet, dus dan kon alleen door het personeel zijn. Ik bracht de man op de afdeling, en ik zag een verhit iemand van het personeel. Ze was het helemaal zat. De man wilde steeds van zijn kamer, maar dat mocht niet. Ik vroeg haar nog, hoe zij het zal vinden als zij tussen het stinkende afval werd gezet in een afgesloten ruimte. Haar verweer was dat ze hem echt wel uit de lift had gehaald, als……….hij het niet meer wilde. Toen ik dit meldde aan Anja en Els, kreeg ik als reactie dat ik geen foto’s van bewoners mocht maken. Maar daar ging het niet om. Het ging om deze wantoestand aan de kaak te stellen. Want stel dat het mijn moeder was die bij het afval was gezet, dan waren ze nog niet klaar met mij.
Nu, jaren later, hebben ze die zogenaamde coronaverhoren in het leven geroepen, niet voor ons als mens, maar om de zittende macht de kans te geven om hun lessen te trekken hoe zij de volgende plandemie kunnen uitzetten en hoe. Er wordt gesproken dat er geen juridische basis is van de maatregelen die er destijds zijn genomen. En dat is logische want wetten en maatregelen zijn verzinsels voor de burger en niet voor de mens. Tegelijkertijd staat er één ding als een paal boven water: de menselijke gevolgen waren enorm. Kwetsbare ouderen raakten geïsoleerd, overleden eenzaam en families werden van elkaar gescheiden en veel mensen hebben daar blijvende schade aan overgehouden.
Wat ik in Nieuw Chartreuse heb meegemaakt, zal ik nooit vergeten. De beelden van mijn moeder, de eenzaamheid van de bewoners en de machteloosheid die ik voelde en vooral het onrecht wat is aangedaan, draag ik nog iedere dag met mij mee. Daarom raken deze zogenaamde verhoren mij zo diep. Want net zoals de plandemie, zijn ook deze verhoren en antwoorden vooraf uitgestippeld, waardoor we wederom worden belogen en bedrogen. Want deze periode staat in mijn geheugen gegrift en herinneren aan een periode waarin de menselijkheid uit de zorg verdween.
En dit is nog maar een deel van wat ik heb meegemaakt. Er zijn meer gebeurtenissen die ik nooit zal vergeten. Verhalen over ouderen én jongeren die volgens mij onnodig hebben geleden. Juist daarom zijn deze zogenaamde verhoren ongepast, en die mensen die dit hebben veroorzaakt, hadden allemaal moeten opstappen. Maar dat zullen ze niet doen, want ze hebben een agenda uit te rollen, waar iedereen de dupe van is of van zal worden.
En ook hier zijn uitvoerders en meelopers medeverantwoordelijk!
Dus weet welke rol je hebt, en wees je bewust van je eigen verantwoordelijkheid. Je mag je nooit verschuilen achter: “de overheid zegt dit of de overheid zegt dat” en maar gewoon maar de richtlijnen opvolgen.
Niemand heeft de waarheid in pacht en wat welke ambtenaar of autoriteit ook zegt, we moeten beseffen dat je uiteindelijk ALTIJD zelf verantwoordelijkheid draagt voor wat je doet.
.