Voor veel huurders komt de huurverhoging per 1 juli op het slechtst denkbare moment. Nieuwe cijfers laten zien dat huurders financieel al zwaar onder druk staan. Meer dan de helft heeft moeite om rond te komen.
Volgens de Woonbond blijkt uit het Nibud-rapport Geldzaken in de praktijk 2026 dat 56 procent van de huurders moeite heeft met rondkomen. Twee jaar geleden was dat nog 48 procent. Onder woningeigenaren ligt het aandeel veel lager: 24 procent.
Dat verschil zegt alles. Terwijl Den Haag praat over koopkrachtplaatjes, leven huurders in de werkelijkheid van stijgende huren, hoge boodschappenprijzen, energiekosten en weinig buffer.
Huurders bouwen nauwelijks reserves op
Het probleem is niet alleen dat huurders maandelijks krap zitten. Ze hebben ook minder ruimte om een financiële buffer op te bouwen. Volgens de Woonbond spaart 20 procent van de huurders helemaal niet. Van de huurders die wél sparen, zet 42 procent minder dan 10 procent van het inkomen opzij.
Dat is gevaarlijk. Een kapotte wasmachine, hogere energierekening, onverwachte zorgkosten of een tegenvallende naheffing kan dan meteen problemen veroorzaken.
De Woonbond schrijft bovendien dat vier à vijf op de tien huurders minder dan €2.500 spaargeld achter de hand heeft.
Financiële stress groeit
Geldzorgen zijn niet alleen een rekenkundig probleem. Ze vreten aan mensen. In 2026 maakt 43 procent van de huurders zich regelmatig tot altijd zorgen over de eigen financiële situatie. In 2024 was dat nog 37 procent. Bij woningeigenaren ligt dat aandeel met 24 procent duidelijk lager.
Dat betekent dat bijna de helft van de huurders niet gewoon “even moet opletten”, maar structureel met financiële stress leeft.
De huur wordt vaak nog betaald, maar de rest lijdt
Een belangrijk punt uit de analyse is dat woonlasten vaak prioriteit krijgen. Mensen betalen eerst de huur, omdat het alternatief – huurachterstand, incasso, mogelijk verlies van woning – te groot is.
Maar daardoor komt de druk elders terecht. Boodschappen, zorgkosten, vervoer, kleding en noodzakelijke vervanging van spullen worden uitgesteld of versoberd. De huur wordt betaald, maar de rest van het leven wordt kleiner.
Dat is precies waarom de huurverhoging per 1 juli zo hard aankomt. Zelfs een verhoging die op papier “gematigd” lijkt, kan voor een huurder zonder buffer een serieuze klap zijn.
Dit is geen luxeprobleem
Sommige politici doen alsof financiële problemen vooral ontstaan door verkeerde keuzes. Natuurlijk kan iedereen slimmer omgaan met geld. Maar als 56 procent van de huurders moeite heeft met rondkomen, is dat geen individueel probleem meer. Dan is het een structureel probleem.
Wonen is voor huurders te duur geworden ten opzichte van inkomen en andere vaste lasten. En als huren blijven stijgen terwijl inkomens en toeslagen niet voldoende meebewegen, loopt het vanzelf vast.
Wat kunnen huurders nu doen?
Controleer je huurverhoging. Kijk of het percentage klopt, of de verhuurder op tijd heeft geïnformeerd en of je recht hebt op huurtoeslag of een hogere toeslag. Controleer ook je servicekostenafrekening over 2025, die uiterlijk 30 juni binnen moet zijn.
Het zijn geen wondermiddelen, maar huurders moeten alle beschikbare rechten gebruiken. In deze markt kan niemand het zich veroorloven om geld te laten liggen.
De conclusie: huurders zitten in de gevarenzone
De cijfers zijn hard. Meer dan de helft van de huurders komt moeilijk rond. Bijna de helft maakt zich regelmatig zorgen over geld. Een grote groep heeft nauwelijks spaargeld.
En dan komt per 1 juli opnieuw een huurverhoging.
Dat is de echte koopkrachtcrisis: niet een tabel in Den Haag, maar een huurder die na het betalen van de huur moet kiezen waar nog op bezuinigd kan worden. Voor steeds meer mensen is het antwoord: bijna nergens meer.
.
